Portal Tygodnik Powszechny (9 lutego 2026) relacjonuje kryzys gabinetu Keira Starmera po ujawnieniu powiązań ambasadora Petera Mandelsona z Jeffreyem Epsteinem. Artykuł koncentruje się na politycznych konsekwencjach, całkowicie ignorując metafizyczny wymiar skandalu jako nieuchronnego skutku zdetronizowania Chrystusa Króla w życiu publicznym.
Portal Tygodnik Powszechny (9 lutego 2026) relacjonuje masowe zwolnienia w „Washington Post”, upadek niezależnych mediów na rzecz platform kontrolowanych przez miliarderów oraz zagrożenia dla demokracji płynące z dominacji „społecznościowych” algorytmów. Artykuł pomija jednak fundamentalną przyczynę kryzysu: odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla na rzecz świeckich utopii.
Portal Tygodnik Powszechny (6 lutego 2026) przedstawia portorykańskiego wykonawcę trapowej muzyki Bad Bunny’ego jako „symbol polityczny” i „nieoficjalnego reprezentanta latynoskiej diaspory”, gloryfikując jego artystyczną drogę od pracy w supermarkecie do zdobycia Grammy i występów na Super Bowl. Artykuł przemilcza jednak fundamentalny problem: promocję kultury sprzecznej z porządkiem moralnym i społecznym ustanowionym przez Chrystusa Króla.
Portal Tygodnik Powszechny (6 lutego 2026) relacjonuje film Richarda Linklatera „Blue Moon” jako „poruszający portret samotnego i niespełnionego artysty” Lorenza Harta, współtwórcę broadwayowskich hitów. Wykwintna apologia degeneracji moralnej podszyta estetyzującym sentymentalizmem.
Portal Tygodnik Powszechny (6 lutego 2026) relacjonuje problemy związane z wprowadzeniem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Artykuł Marka Rabija „Problemy z KSeF. Wyszło jak zwykle – państwo kontra przedsiębiorcy” przedstawia chaos administracyjny jako efekt nieudolności państwa, które stawia przedsiębiorcom wymagania, jakich samo nie potrafi spełnić.
Portal Tygodnik Powszechny (5 lutego 2026) prezentuje rozmowę Michała Sowińskiego z filozofką Agatą Bielik-Robson, w której poddają analizie współczesne „języki apokalipsy” w kontekście kryzysu liberalnej demokracji i przyspieszenia historycznego. Punktem wyjścia staje się teza, że „problemem nie jest rzeczywistość, tylko struktury sensu” ulegające dekompozycji. W dyskusji przewijają się wątki utraty wspólnego języka, erozji instytucji oraz „powrotu teologicznych schematów w świeckim przebraniu”.
Portal Tygodnik Powszechny (4 lutego 2026) przedstawia analizę skandalu związanego z Jeffreyem Epsteinem jako „eksperyment społeczny” i „scenę pierwotną” upadku zachodniego liberalizmu. Autor Tomasz Stawiszyński wskazuje na mieszankę władzy, seksualnej rozwiązłości i hipokryzji elit jako czynnik domykający „proces demontażu zachodniego, liberalnego projektu”. Artykuł pomija jednak kluczowy wymiar teologiczny tego upadku, redukując go do psychospołecznej „banał”, podczas gdy w rzeczywistości mamy do czynienia ze spełnieniem proroctwa o mysterium iniquitatis (tajemnicy nieprawości) w epoce całkowitego zeświecczenia.
Portal Tygodnik Powszechny (4 lutego 2026) donosi o planach Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X dotyczących nielegalnych święceń biskupich bez zgody uzurpatora władzy w Watykanie. Przełożony generalny Bractwa, „ks.” Davide Pagliarani, ogłosił zamiar konsekracji nowych „biskupów” 1 lipca 2026 roku, powołując się na rzekomy „stan wyższej konieczności”. Rzecznik watykańskiej struktury, Matteo Bruno, ograniczył się do mglistych deklaracji o „trwających kontaktach” i unikaniu „jednostronnych rozwiązań”.
Portal Tygodnik Powszechny (4 lutego 2026) relacjonuje wysłanie trzeciego transportu „pomocy humanitarnej” przez „Caritas Archidiecezji Krakowskiej” do Kijowa. Wśród przewożonych dóbr wymienia się agregaty prądotwórcze, nagrzewnice oraz żywność. „Kardynał Grzegorz Ryś” oraz „konsul generalny Ukrainy” Wiaczesław Wojnarowskyj uczestniczyli w uroczystym odjeździe konwoju. Działanie sfinansowano z datków parafialnych oraz indywidualnych, łączną kwotę oszacowano na blisko 3 miliony złotych.
Portal „Tygodnik Powszechny” (3 lutego 2026) prezentuje wywiad z Jeffem Jarvisem, propagatorem tzw. „zaangażowanego dziennikarstwa”. Autor wskazuje na kryzys wiarygodności współczesnych mediów, proponując jako remedium słuchanie wybranych „społeczności” oraz przyjęcie postawy służebnej wobec nich. W całym wywodzie nie pada ani jedno odniesienie do nadprzyrodzonego porządku, obiektywnej prawdy czy roli Kościoła w kształtowaniu ładu społecznego.
