UNESCO – Strona 3 – Ethos Catholicus

Nowy przedstawiciel „Stolicy Apostolskiej” przy UNESCO: kolejny krok w globalistycznej kolaboracji

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal eKAI (27 września 2025) informuje o nominacji „ks.” Roberto Campisiego na stanowisko stałego obserwatora „Stolicy Apostolskiej” przy UNESCO. Były asesor ds. ogólnych w Sekretariacie Stanu ma także „śledzić działalność międzynarodowych organizacji katolickich”. Absolwent Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego, wyświęcony w 2002 roku, posiada doświadczenie w nuncjaturach na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Wenezueli i Włoszech. Ten rutynowy ruch biurokratycznej struktury okupującej Watykan odsłania głębszy problem – całkowite podporządkowanie się antykościoła zasadom świata, który „leży w mocy Złego” (1 J 5, 19).

Rewersyjna scena katolickiego duchownego w kościele, ukazująca głębokie skupienie i tradycyjną liturgię, odzwierciedlającą autentyczną wiarę katolicką

Świat

Transylwańska idylla króla Karola III: ekologiczny bałwochwalstwo w cieniu UNESCO

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (26 sierpnia 2025) relacjonuje aktywność brytyjskiego monarchy w rumuńskiej wiosce Viscri, przedstawiając jako wzór zaangażowanie w ochronę „dziedzictwa kulturowego”, „zrównoważoną turystykę” i ekologiczne projekty. Tekst gloryfikuje doczesne działania Karola III jako rzekome antidotum na współczesne problemy społeczne.

Kapłan katolicki w liturgicznych szatach, modlący się przed krucyfiksem w tradycyjnym kościele, wyraz głębokiej refleksji i pokory, symbolizujący sprzeciw wobec modernistycznych tendencji

Posoborowie

Fałszywe podwaliny pojednania: modernistyczna zdrada „biskupów” z Görlitz i Polski

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal eKAI (18 sierpnia 2025) relacjonuje wypowiedzi Wolfganga Ipolta, „biskupa” niemieckiej diecezji Görlitz, gloryfikującego wymianę listów między „biskupami” niemieckimi i polskimi z 1965 roku jako „początek pojednania narodów”. Zapowiedziano wspólne obchody 60. rocznicy wraz z polskimi „biskupami” we Wrocławiu, wystawę i deklarację, zaś polska struktura posoborowa zabiega o wpisanie tej korespondencji na listę UNESCO. Ipolt twierdzi, że doświadcza „podobnych wyzwań” z polskimi „braćmi w urzędzie”, w tym narastającej apostazji, lecz spodziewa się, że polityczne napięcia nie wpłyną na „braterskie relacje kościelne”. Artykuł przywołuje oryginalny cytat z listu polskich „biskupów”: „udzielamy wybaczenia i prosimy o nie”, oraz odpowiedź niemieckiej strony z prośbą o „zapomnienie” i „przebaczenie”.

Fotografia realistycznego katolickiego cmentarza w górach, z tablicami upamiętniającymi ofiary, w spokojnej i sakralnej atmosferze, w otoczeniu wysokich Tatr.

Świat

Symboliczny Cmentarz Ofiar Wysokich Tatr: duchowy relatywizm i pamięć

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portret relacyjny omawianego artykułu przedstawia Symboliczny Cmentarz Ofiar Wysokich Tatr, który powstał w górskim środowisku na zachodnich stokach Osterwy i został otwarty uroczystą Mszą świętą 11 sierpnia 1940 r. Jego idea, autorstwo Otakara Štáfl’a, inicjatywy Alojza Lutonského oraz bogata lista tablic memorialnych upamiętnia ofiary wypadków i tragicznych wydarzeń w Tatrach. Tekst podaje także kontekst kulturowy i turystyczny, wspomina o wpisie do Rejestru Zabytków Republiki Słowackiej i o UNESCO, a na końcu zarysowuje prośbę o wsparcie portalu. Całość, choć nasycona faktycznymi szczegółami, została podana w duchu neutralnego reporterstwa bez wyraźnego odniesienia do nadprzyrodzonych posłannictw Kościoła, sakramentów i ostatecznego osądu Bożego. Z tego powodu relacja ta skłania do pytania, czy pamięć ofiar została utrzymana w duchu katolickiej teologii i nauczania o stanu łaski, czy przekształcona została w światopoglądowy pomost między ludzkim bólem a secularnym humanitaryzmem. Ostre sformułowanie: Brak również wyraźnego ostrzeżenia, że przyjmowanie „Komunii” w strukturach posoborowych, gdzie Msza została zredukowana do stołu zgromadzenia, a rubryki naruszają teologię ofiary przebłagalnej, jest jeżeli nie li „tylko” świętokradztwem, to bałwochwalstwem.