Vincent Nichols

Katolicki kapłan modlący się przed ołtarzem, symbol pokory i duchowej refleksji w tradycyjnej szacie.
Posoborowie

Kardynał Westminsteru potępia Izrael, milcząc o królewstwie Chrystusa

Portal LifeSiteNews (12 sierpnia 2025) relacjonuje wypowiedź „kardynała” Vincenta Nicholsa, który potępił izraelskie plany przejęcia Gazy i wysiedlenia ludności, apelując o „zakończenie wojny” oraz współczucie dla „bezbronnych”. Brytyjski hierarcha pochwalił również działania „patriarchy” Pizzaballi, wskazując na „cierpienia niewinnych” i „zniszczenia” w strefie konfliktu. W tle artykułu przewijają się aluzje do wcześniejszych skandali związanych z Nicholsem, w tym wspieraniem ruchów LGBT oraz ukrywaniem nadużyć seksualnych.

Portret "biskupa" Richarda Motha jako nowego metropolity Westminsteru w nowoczesnej katedrze przy Marble Arch
Kurialiści

Nowy „metropolita Westminsteru” – kolejny trybik w maszynie apostazji

Struktury neo-kościoła w Watykanie ogłosiły, że „papież” Franciszek przyjął rezygnację „kardynała” Vincenta Nicholsa i mianował jego następcą „biskupa” Richarda Motha jako nowego zwierzchnika archidiecezji Westminster. Według informacji portalu eKAI (19 grudnia 2025) „abp” Moth, urodzony w Zambii w 1958 roku, kształcił się w seminarium w Wonersh i na uniwersytecie w Ottawie, przyjmując „święcenia kapłańskie” w 1982 roku dla archidiecezji Southwark. Pełnił szereg funkcji administracyjnych, w tym „wikariusza generalnego”, sędziego sądu kościelnego, a w 2009 został mianowany „biskupem polowym” brytyjskiej armii.

Kaplica katolicka z biskupem sedevacantystowskim i wiernymi modlącymi się przed ołtarzem
Posoborowie

Masowe przyjmowanie anglikanów do kapłaństwa – kolejny etap rozkładu posoborowego „Kościoła” w Wielkiej Brytanii

Portal Opoka informuje o badaniach Uniwersytetu St Mary’s w Twickenham, według których około 35% „księży katolickich” wyświęconych w Anglii i Walii w latach 1992-2024 stanowią konwertyci z anglikanizmu. Raport wskazuje na głosowanie w sprawie święceń kobiet w 1992 r. jako moment przełomowy, a także podkreśla rolę beatyfikacji „kardynała” Johna Henry’ego Newmana podczas wizyty „papieża” Benedykta XVI w 2010 r. „Kardynał” Vincent Nichols w przedmowie określa ten proces jako przejście do „pełnej widzialnej komunii z Kościołem katolickim”.

Wierny kapłan tradycyjny podczas mszy świętej w kościele katolickim, z nieprawdziwymi anglikańskimi pseudokapłanami w tle.
Posoborowie

Masowy napływ anglikańskich pseudoduchownych obnaża głębię kryzysu w sekcie posoborowej

Portal eKAI (22 listopada 2025) informuje, że około 35% „duchownych” wyświęconych w latach 1992-2024 w strukturach posoborowych w Anglii i Walii stanowili dawni anglikańscy „duchowni”. Raport Uniwersytetu St Mary’s w Twickenham wskazuje na „głosowanie synodu Kościoła Anglii w sprawie kobiet-kapłanów” z 1992 r. jako kluczowy moment tej fali, przywołując przy tym postać „kardynała” Johna Henry’ego Newmana – konwertyty z anglikanizmu, wyniesionego przez bergogliońską sekta na „świętego” w 2019 r. Arcybiskup Westminsteru Vincent Nichols określa ten proces jako „przejście do pełnej widzialnej komunii z Kościołem katolickim”, co stanowi jawną kpinę z dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus.

Tradycyjny katolicki ksiądz w starym kościele angielskim otoczony fragmentami książek modlitewnych i symboli anglikańskimi, symbolizujący fałszywe ekumeniczne nawrócenie anglikańskiego duchowieństwa.
Posoborowie

Anglikańscy pseudonawróceni zasilają szeregi neo-kościelnej sekty

Portal Catholic News Agency (21 listopada 2025) informuje o raporcie wskazującym, iż jedna trzecia „księży” wyświęconych w Anglii i Walii od 1992 roku stanowią konwertyci z anglikanizmu. Według opracowania „Convert Clergy in the Catholic Church in Britain” około 700 byłych duchownych i zakonników anglikańskich przystąpiło do struktur posoborowych, w tym 16 byłych „biskupów”. Autorzy wskazują jako główne przyczyny tego zjawiska dopuszczenie kobiet do „święceń” w Kościele Anglii w 1992 roku oraz wizytę antypapieża Benedykta XVI w Wielkiej Brytanii w 2010 roku, połączoną z utworzeniem anglikańskich ordynariatów personalnych. „Liczby są znacznie większe, niż większość ludzi by sobie wyobrażała” – komentuje współautor Stephen Bullivant z „uniwersytetu” St. Mary’s w Londynie. Artykuł bezkrytycznie gloryfikuje ten proceder jako „bardzo ważne źródło katolickich powołań”, pomijając jego doktrynalną i sakramentalną nieważność.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.