Portal „Gość Niedzielny” informuje o zakończeniu karnawału w Wenecji, który w tym roku nawiązywał do zimowych igrzysk olimpijskich. Wydarzenie, odwiedzone przez obywateli 173 krajów, obejmowało koncerty, spektakle, pokazy i bale maskowe. Lokalne władze podały, że najwięcej turystów było z Hiszpanii, Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec, USA i Australii. W ostatni weekend…
Portal Opoka relacjonuje rozpoczęcie karnawału w Wenecji pod hasłem „Olympus – u źródeł gry”, nawiązującym do zimowych igrzysk olimpijskich Mediolan-Cortina. Impreza zainaugurowana balem w stylu serialu „Bridgertonowie” na Placu Św. Marka obejmuje konkursy masek, wybór „12 Marii” oraz „tysiąc koncertów, spektakli i zabaw” do 17 lutego. Władze miasta deklarują celebrację „uniwersalnej siły gry” i „ludowych tradycji”.
Portal Gość.pl (21 grudnia 2025) informuje o decyzji burmistrza Wenecji Luigiego Brugnaro, wprowadzającej zakaz muzyki w promieniu 500 metrów od kościołów w wigilijną noc między 22:00 a 6:00. Rozporządzenie obejmuje również zakaz używania sprzętu nagłaśniającego, automatów do napojów, handlu ulicznego i fajerwerków. Jak czytamy w oficjalnym uzasadnieniu, celem jest „zapobieżenie zakłócaniu spokoju mieszkańców” oraz ochrona „świętości nocy 24 grudnia”. Sklepy spożywcze mają być zamknięte od 22:00 do 6:00 rano.
Artykuł z portalu eKAI (12 września 2025) opisuje przywrócenie pływającego mostu wotywnego w Wenecji, umożliwiającego piesze dojście na cmentarz San Michele z okazji uroczystości Wszystkich Świętych i Wspomnienia Zmarłych, w kontekście Roku Jubileuszowego. Inicjatywa gminy, wsparta słowami burmistrza Luigiego Brugnaro, podkreśla gest pamięci o zmarłych i więź z przeszłością, łącząc tradycję z tematem nadziei. Ta relacja, pozornie pobożna, stanowi jaskrawy przykład sekularyzacji sakralnych praktyk, redukując je do naturalistycznego gestu humanitaryzmu i milcząc o nadprzyrodzonym celu życia wiecznego w Królestwie Chrystusa.
Relatywizacja doktryny Kościoła katolickiego i jej niebezpieczna eskalacja w kontekście współczesnych działań papieskich. Portal VaticanNews relacjonuje, jak Papież Leon XIV, rzekomo namiestnik Chrystusa, spotkał się z więźniami w Wenecji, co ma symbolizować odkupienie i przemianę. Podkreśla się, iż wydarzenie to miało miejsce w ramach jubileuszowej pielgrzymki, a jego głównym przesłaniem jest rzekome „odkupienie” więźniów, które jednak jest jedynie pozorem duchowego odrodzenia. W rzeczywistości jednak, za wszelką cenę, odwraca się uwagę od fundamentalnych prawd katolickiej nauki i od prawdziwego nauczania Chrystusa, zastępując je pseudo-mistycznymi gestami i symboliką, które nie mają podstaw w Tradycji katolickiej sprzed 1958 roku.
Należy podkreślić, iż relacja ta pomija wszelkie aspekty sakramentalnej i nadprzyrodzonej istoty odkupienia, które nie mogą być sprowadzone do symbolicznych gestów czy działań humanitarnych. Kościół katolicki naucza, że odkupienie jest dokonaniem samego Chrystusa, a sakrament pokuty i Eucharystii są niezmienną drogą do uzyskania łaski i przebaczenia. Tymczasem relacja z Wenecji ukazuje jedynie próbę zredefiniowania odkupienia na poziomie społecznym i emocjonalnym, co jest wyraźnym wyparciem się katolickiej nauki o konieczności sakramentalnego pojednania.
Ponadto, pomijając aspekt nadprzyrodzony, podkreśla się „most” z więzieniem, które autorzy przedstawiają jako symbol, podczas gdy w teologii katolickiej więzienie jest jedynie środkiem karania za grzechy, nie zaś miejscem odkupienia czy duchowego odrodzenia. Odstępstwo od nauki o sakramentach i prawdziwej przemianie duchowej jest tutaj wyraźne i niebezpieczne. Ukazuje to głęboki duchowy bankructwo, które polega na odrzuceniu nauki Kościoła i wprowadzeniu pseudo-religijnej symboliki, służącej jedynie celom społecznej akceptacji.
Relacja pomija również najważniejsze elementy katolickiej doktryny o konieczności nawrócenia i zbawienia wyłącznie w sakramentach. Nie ma słowa o łasce Bożej, o sakramencie pokuty, o prawdziwej przemianie serca, które dokonuje się przez sakramenty, a nie symboliczne gesty. Tym samym, tak zwane odkupienie, które w relacji przedstawiane jest jako efekt działań ludzkich lub społecznych, jest w istocie herezją, sprzeczną z niezmienną nauką Kościoła katolickiego.
Warto zwrócić uwagę na pominięcie kwestii sądu ostatecznego i ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy dusz, które nie może być rozpatrywane w kategoriach społecznego gestu, lecz wymaga autentycznego pojednania z Bogiem i sakramentów. Manipulacja symbolami i gestami nie jest drogą do prawdziwego nawrócenia, lecz zwodniczą iluzją, w którą wprowadzają modernistyczne środki i duchowni, odwracając uwagę od fundamentów wiary katolickiej.
Podsumowując, relacja ta jest kolejnym przykładem relatywizacji i wypaczenia nauki katolickiej, która coraz bardziej odchodzi od niezmiennych prawd Objawienia i Tradycji. Obchody jubileuszu, zamiast służyć pogłębianiu wiary i odnowie duchowej, stają się narzędziem propagowania pseudo-mistycznych i humanistycznych idei, sprzecznych z nauką Kościoła. To duchowe bankructwo, które odwraca wiernych od prawdziwego odkupienia i zbawienia, a tym samym podkopuje fundamenty katolickiej tożsamości i autorytetu magisterium sprzed 1958 roku.
