Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że banki nie mają obowiązku ujawniać konsumentom metodologii wskaźnika WIBOR w umowach kredytowych. Decyzja ta, dotycząca sprawy z Sądu Okręgowego w Częstochowie, stanowi kolejny przykład tryumfu liberalnego absolutyzmu nad katolicką zasadą sprawiedliwości umów.
Tygodnik Powszechny relacjonuje opinię Rzecznicy Generalnej TSUE Laily Mediny z 11 września 2025 r. w sprawie kredytów o zmiennym oprocentowaniu opartym na wskaźniku WIBOR. Artykuł Marka Rabija podkreśla, że choć sądy nie mogą kwestionować samej metody ustalania WIBOR-u, to muszą badać, czy banki dostarczyły klientom klarowne informacje o jego mechanizmie i konsekwencjach ekonomicznych, co mogłoby prowadzić do unieważnienia umów w przypadku braku takiej staranności. Przedstawiciele banków widzą w tym sukces, ale autor sugeruje wstrząs dla sektora bankowego, porównując go do sporu frankowego. Cały ten spór ujawnia jednak głębszy kryzys: ekonomię oderwaną od panowania Chrystusa, gdzie naturalistyczne mechanizmy finansowe stają się narzędziem wyzysku, ignorując *ius divinum* (prawo boskie) i obowiązek sprawiedliwości społecznej według niezmiennej nauki katolickiej.
Portal Opoka (10 września 2025) przedstawia artykuł autorstwa Bartłomieja Ślażyńskiego i Bartłomieja Rybickiego, gloryfikujący wskaźnik WIBOR jako „jeden z najbardziej kontrolowanych procesów” finansowych. Autorzy dowodzą legalności wskaźnika w świetle unijnego Rozporządzenia BMR, powołują się na opinie Komisji Europejskiej i polskiego rządu, podkreślając brak „manipulacji” w jego historii. Tekst pomija jednak całkowicie etyczny wymiar lichwiarskich praktyk finansowych, redukując problematykę do czysto technokratycznych rozważań.
