wierni

Scena kościelna z duchownym i wiernymi podczas liturgii w tradycyjnym stylu katolickim, pełna szacunku i pobożności, z witrażami i świecami, oddająca atmosferę autentycznego katolickiego nabożeństwa.
Świat

Instytut Dobrego Pasterza: modernistyczna mistyfikacja pod płaszczykiem tradycji

Portal Opoka relacjonuje inicjatywę „ojca” Mathieu Raffray z Instytutu Dobrego Pasterza, polegającą na organizowaniu młodzieżowych obozów renowacyjnych przy „katolickich” obiektach we Francji. Akcja łączyć ma fizyczną pracę z modlitwą, „odkrywaniem tradycyjnej liturgii” i dialogiem między ochrzczonymi niepraktykującymi, ateistami i „katolikami”. Ta zgniła synteza humanitaryzmu i religijnego folkloru stanowi kwintesencję posoborowej deformacji katolickiego pojęcia apostolatu.

Fotografia pielgrzymów modlących się na Jasnej Górze, ukazująca głęboką pobożność i tradycyjne katolickie praktyki religijne
Kurialiści

Pielgrzymka bielsko-żywiecka: modernistyczne widowisko zastępujące prawdziwą pobożność

Artykuł poniższy relacjonuje wydarzenie zgromadzające ponad 1800 pątników z diecezji bielsko-żywieckiej na Jasnej Górze, z naciskiem na „młodzieżową i rodzinną” formułę, udział grup z Węgier i Estonii oraz kult postaci takich jak Karol Wojtyła czy tzw. błogosławiona rodzina Ulmów. Całość przedstawiona została jako dowód żywotności „Kościoła otwartego”, podczas gdy w rzeczywistości stanowi jawną manifestację apostazji posoborowego establishmentu.

Fotorealistyczny obraz wiernych katolickich na pielgrzymce rowerowej do Jasnej Góry, modlących się przed obrazem Matki Bożej, w tradycyjnym stroju, z kapłanem w sutannie, ukazujący oddanie i pokorę wobec sakramentu i wiary.
Kurialiści

Pielgrzymka rowerowa jako widowisko modernistycznej deformacji Kościoła

Portal eKAI (11 sierpnia 2025) relacjonuje udział „biskupa” Łukasza Buzuna w rowerowej pielgrzymce na Jasną Górę, w której uczestniczyło ponad 160 osób z kilku grup organizowanych przez struktury posoborowe. Artykuł podkreśla modlitwę o powołania, jubileuszowy charakter wydarzenia oraz „odpusty”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar pielgrzymowania. Ten spektakl religijnego aktywizmu stanowi jaskrawy przykład wypaczenia katolickiej pobożności.

Realistyczny obraz katolickiej Mszy św. na tle historycznego pomnika, ukazujący duchową powagę, wierność tradycji i szacunek dla wiary i patriotyzmu.
Kurialiści

Obchody 105. rocznicy Bitwy Warszawskiej: świecki spektakl zamiast katolickiego triumfu

Portal eKAI (11 sierpnia 2025) relacjonuje program obchodów 105. rocznicy Bitwy Warszawskiej, obejmujący Msze św. w intencji Ojczyzny, rekonstrukcje historyczne, pikniki wojskowe i otwarcie muzeum. Wśród organizatorów wymieniono „biskupa” warszawsko-praskiego Romualda Kamińskiego i „biskupa” polowego Wiesława Lechowicza, którzy mają przewodniczyć uroczystościom w konkatedrze na Kamionku oraz na polu bitwy w Ossowie. Artykuł eksponuje militarne i patriotyczne aspekty wydarzeń, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar historycznego zwycięstwa.

Zdjęcie realistycznej, pełnej szacunku sceny modlitwy w tradycyjnej katolickiej świątyni, z wiernymi i kapłanem w liturgicznym nakryciu, oddającymi cześć Bogu, bez symboli surrealistycznych lub nowoczesnych.
Posoborowie

Łagiewnickie rekolekcje: humanitarne pseudopastoralne pod płaszczykiem miłosierdzia

Artykuł poniższy relacjonuje organizację rekolekcji dla rodziców w żałobie w krakowskich Łagiewnikach, z udziałem „księdza” Janusza Kościelniaka i familiologa Piotra Guzdka. Wydarzenie, podszywające się pod działania duszpasterskie, jawi się jako kolejny przejaw posoborowej deformacji pojęcia miłosierdzia, redukującego nadprzyrodzone prawdy do terapeutycznego humanizmu.

Realistyczne zdjęcie wnętrza kościoła katolickiego z kapłanami podczas nabożeństwa, z figurą Matki Bożej i światłem świec, oddające atmosferę modlitwy i pokory.
Wiadomości

Polska] 105. rocznica Cudu nad Wisłą: Kościół i Tradycja kontra modernizm

Cytowany artykuł relacjonuje, że Episkopat Polski zachęca do dziękczynienia za dar wolności z okazji 105. rocznicy „Cudu nad Wisłą”, prosi o miłość i szacunek dla Ojczyzny oraz o pokój i pojednanie w Kościele i w kraju, podkreślając, że tylko zjednoczeni jesteśmy silni. Arcybiskup Tadeusz Wojda SAC wskazuje na potrzebę zawierzenia Matce Bożej oraz prośbę o prowadzenie w przezwyciężaniu zła w nas samych, aby móc przemieniać rzeczywistość. W artykule pada także wezwań do korzystania z doświadczeń roku 1920 i do dziękczynienia w Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marji Panny. Zapis kończy się standardowymi komunikatami redakcyjnymi o newsletterze i darczyństwie, bez pogłębionej teologicznej refleksji nad Magną Mysteria łaski Bożej w sakramentalnym życiu Kościoła. Te krótkie słowa ukazują Kościół jako instytucję publicznie zaangażowaną w narodową wspólnotę, lecz milczą o sakramentalnym fundamentzie łaski i o nadprzyrodzonym wymiarze Kościoła, co stanowi poważne ograniczenie dyskursu.

Teza dalszej analizy: Artykuł ukrywa nadprzyrodzony wymiar Kościoła pod płaszczem patriotycznego przesłania i dąży do jedności narodu bez zastrzeżeń, co prowadzi do redukcji misji Kościoła do narzędzia politycznego i ludzkiego bezpieczeństwa, zamiast do apostolatu Chrystusa Króla.

Realistyczny, pobożny obraz katolicki przedstawiający ołtarz z figurą Matki Bożej, świecami i kapłanem modlącym się w głębokim skupieniu, oddający atmosferę wiary i tradycji katolickiej.
Polska

Kościół, naród i państwo: krytyka deklaracji PBC o jedności i pokoju

Streszczenie artykułu Cytowany artykuł relacjonuje wypowiedź Przewodniczącego Zespołu Episkopatu (Polski), w której zachęca do dziękczynienia za dar wolności z okazji 105. rocznicy „Cudu nad Wisłą” (Miracle on the Vistula), prosi o miłość i szacunek dla Ojczyzny oraz o pokój i pojednanie w Kościele i w kraju, bo tylko zjednoczeni jesteśmy silni. Wypowiedź zawiera apel o ufną zawierzenie Matce Bożej i prośbę o kierownictwo w przezwyciężaniu zła, także tego, które rodzi się w nas samych. Z kontekstu wynika silne ukierunkowanie na („narodową”) jedność i duchowo-polityczny wymiar wspólnoty.
„15 August, the Solemnity of the Assumption of the Blessed Virgin Mary, marks the 105th anniversary of the Battle of Warsaw, known as the ‘Miracle on the Vistula’.” Cytowany artykuł relacjonuje te słowa oraz to, że „Let us entrust our lives to the Mother of God and ask her to guide us and help us overcome all evil: above all, the evil within ourselves, because this is the first step and the key to transforming our reality and the whole world.”
Teza dalszej analizy: ten przekaz jedności i modlitewnego zawierzenia, osadzony na polityczno-narodowym kontekście, odsłania zdradliwą skłonność do przyjęcia duchowości Kościoła jako narzędzia państwowego programu. Jest to duchowe bankructwo, które wypacza pojęcie prawdziwej jedności Kościoła z Bogiem i obraca się przeciwko niezależnemu, nadprzyrodzonemu wymiarowi Bożej łaski.

Sanktuarium katolickie z kapłanem i młodymi uczniami modlącymi się, symbolizujące duchowe wsparcie i tradycyjną naukę Kościoła.
Polska

Trwa nabór wniosków do Funduszu Stypendialnego im. Biskupa Czesława Kaczmarka

Portal ekai relacjonuje nabór o uzyskanie pomocy stypendialnej w 11. edycji Funduszu Stypendialnego im. Biskupa Czesława Kaczmarka, funkcjonującego od 2015 r. pod patronatem bp. Czesława Kaczmarka. W ubiegłym roku 12 uczniów otrzymało po 2100 zł. Fundusz wspiera zdolnych uczniów z niezamożnych rodzin, łącznie pomoc otrzymało dotąd 134 młodych. Darczyńcami są głównie księża diecezji kieleckiej i kapituły kanonickie; sporadycznie wspierają go osoby świeckie. Nabór przewidziano do końca września, a gala wręczenia stypendiów połączona będzie ze zwiedzaniem wystawy jubileuszowej w Muzeum Diecezjalnym w Kielcach. Portal ekai dodaje, że duchowni i parafie odgrywają zasadniczą rolę w koordynowaniu wniosków. Wnioski składają także inne podmioty związane z oświatą. “Główna idea funduszu to wspieranie młodych, utalentowanych ludzi pochodzących z ubogich rodzin” – zaznacza cytowany artykuł.

Wstępnie: Artykuł opisuje normalny, lokalny mechanizm wsparcia edukacyjnego w Kościele diecezjalnym. Jednakże z perspektywy wiary katolickiej, szczególnie z punktu widzenia integralnego i sedewakantystycznego podejścia przed Soborem watykańskim II (1958 r.), sama prezentacja akcentów materialnych i społecznych nie może zastąpić pełni prawdy objawionej, sakramentalnego ładu Kościoła i zasad prowadzących do zbawienia. Omawiany tekst, choć bez wątpienia użyteczny w wymiarze ludzkiego wsparcia, ukazuje symptomatyczne inkluzyjne inklinacje ku światu bez wyraźnego odniesienia do nadprzyrodzonych fundamentów i duchowej misji Kościoła. Pokazuje to, że współczesne formy „dobroczynności” mogą przysłaniać obowiązek głoszenia prawdy i formowania wiarą zgodnie z nauczaniem Kościoła sprzed 1958 roku. In necessariis unitas, in dubiis libertas, in omnibus caritas (Vincent of Lérins) nie może zostać zredukowana do programów socjalnych bez odniesienia do jedności w Chrystusie i łaski uświęcającej.

Realistyczne zdjęcie katolickiego kościoła z wiernymi modlącymi się, oddające głębię duchowości i tradycyjnego kultu, w spokojnym świetle świec.
Polska

Cud nad Wisłą, jedność Kościoła i Chrystus Król: krytyka współczesnych postaw

Streszczenie i źródło: Cytowany artykuł portalu BP KEP relacjonuje wystąpienie abp Tadeusza Wojdy SAC z okazji zbliżającej się 105. rocznicy Bitwy Warszawskiej zwanej „Cudem nad Wisłą” (15 sierpnia), w którym nawołuje do dziękczynienia Bogu za dar wolności, prosi o miłość i szacunek dla Ojczyzny oraz o pokój i pojednanie w Kościele i w państwie. Postulat ten ukazuje duchowy ton współczesnej narracji, łączącej historyczną pamięć z teologiczną retoryką o jedności narodu pod Maryją i z wyraźnym akcentem na moc modlitwy. W treści przewodniczący EP potwierdza wagę zjednoczenia i prosi o zawierzenie Matce Bożej, twierdząc, że „tylko zjednoczeni jesteśmy silni”. Wprowadza to do praktycznego programu duchowego i społecznego, w którym modlitwa i patriotyczna pobożność stają się narzędziem jedności państwa. W przełamaniu, które następuje po tej relacji, artykuł wydaje się w istocie wprowadzać konfirmacyjną narrację o roli Kościoła i narodu w jednym porządku, bez wyraźnego odniesienia do sakramentalnej łaski, kapłaństwa i nieba. „Prośmy szczególnie o to, abyśmy umieli naszą Ojczyznę kochać i szanować” oraz „Zawierzajmy swoje życie Matce Bożej” – to wersy, które, choć brzmią pobożnie, w praktyce skrojone są pod model duchowo-społecznej mobilizacji, a nie pod pełnię katolickiej rzeczywistości sakramentalnej.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.