Portal Opoka.org.pl promuje rekolekcje dla ratowników medycznych, organizowane przez duszpasterstwo podlegające strukturom posoborowym, z udziałem księdza Mateusza Wójcika, kapelana ratownictwa medycznego Archidiecezji Krakowskiej. Artykuł przedstawia te rekolekcje jako odpowiedź na realne problemy zawodowe: poczucie winy, wypalenie, trudności w pogodzeniu wiary z cierpieniem. Jednakże, w świetle niezmiennej wiary katolickiej, inicjatywa…
Portal Więź.pl w artykule z 2 stycznia 2026 roku przedstawia analizę społeczną Kacpra Mojsy, kwestionującą sens noworocznych postanowień związanych z samodoskonaleniem. Autor demaskuje slogan „chcieć to móc” jako iluzję neoliberalnej kultury produktywności, wskazując na systemowe ograniczenia w realizacji osobistych celów. Tekst stanowi jednak klasyczny przykład naturalistycznej redukcji człowieka do wymiaru czysto biologiczno-społecznego, całkowicie pomijając nadprzyrodzony porządek łaski.
Portal „Tygodnik Powszechny” (29 grudnia 2025) prezentuje artykuł Łukasza Lamży zatytułowany „Przypadek i determinizm: czy w przyrodzie występują zdarzenia nieuniknione?”, w którym autor dokonuje naturalistycznej redukcji pojęcia przeznaczenia do poziomu fizykalnych modeli determinizmu i teorii chaosu. Lamża całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar rzeczywistości, sprowadzając lex aeterna do islamskiego fatalizmu i animistycznych wierzeń Akanów, co stanowi klasyczny przykład modernistycznej apostazji intelektualnej.
Portal Tygodnik Powszechny (1 grudnia 2025) przedstawia wyniki badań nad wpływem leków tirzepatyd (Mounjaro) i semaglutyd (Ozempic) na obszary mózgu związane z kontrolą zachowań żywieniowych. Artykuł sugeruje, że otyłość jest wyłącznie „chorobą” o podłożu neurologicznym, całkowicie eliminując moralny i duchowy wymiar ludzkiego postępowania.
Portal Więź.pl (16 września 2025) relacjonuje wywiad z brytyjską pisarką Gwendoline Riley, autorką książki „Moje zmory”, opublikowany w „Tygodniku Powszechnym”. Riley omawia swoje dzieło, podkreślając deterministyczną wizję życia inspirowaną Spinozą, gdzie decyzje ludzkie są nieuniknione i ograniczone, a bohaterowie niezdolni do obiektywnego dystansu. Pisarka broni matek przed literackim obwinianiem, sugerując, że ich chłód może wynikać z braku czułości w dzieciństwie, co usprawiedliwia ich postawy. Twierdzi też, że proces pisania powieści jest fragmentaryczny i niejasny, a jej bohaterowie, zanurzeni w subiektywnym doświadczeniu, nie potrafią wyjść poza własne ograniczenia. Ta narracja, pozornie literacka, stanowi jaskrawy przykład modernistycznego relatywizmu, który redukuje wolną wolę do iluzji i ignoruje nadprzyrodzony porządek łaski, prowadząc do duchowego bankructwa.
Portal „Tygodnik Powszechny” (9 września 2025) prezentuje rozmowę z brytyjską pisarką Gwendoline Riley, autorką powieści „Moje zmory”. Książka eksploruje toksyczną relację matki i córki naznaczoną emocjonalnym chłodem, przemocą ojca oraz iluzorycznymi nadziejami na „bajkowe” małżeństwo. Riley przywołuje deterministyczną filozofię Spinozy („możemy robić tylko to, co możemy”), akceptuje „brutalność życia” jako naturalny porządek, a nadzieję redukuje do bezsilnych prób dialogu między skłóconymi postaciami. Wyznaje również własną walkę z alkoholizmem jako formą ucieczki od rzeczywistości. Ten nihilistyczny obraz ludzkiej kondycji stanowi kwintesencję modernistycznego błądzenia pozbawionego nadprzyrodzonej perspektywy.
