Portal Gość Niedzielny relacjonuje wystąpienie „abpa” Wojciecha Polaka, delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. ochrony dzieci i młodzieży, przed tzw. Dniem Modlitwy i Solidarności #ZeZranionymi. W…
Portal Tygodnik Powszechny (4 grudnia 2025) informuje o sporach dotyczących projektu komisji badającej przypadki wykorzystania seksualnego w strukturach posoborowych. Wypowiedź ks. Piotra Studnickiego obnaża fundamentalny paradoks: próbę budowania przejrzystości w systemie opartym na kłamstwie doktrynalnym.
Portal Opoka (09 listopada 2025) relacjonuje rzekomo „pełne empatii” spotkanie uzurpatora Roberta Prevosta (posługującego się imieniem Leon XIV) z piętnastoma osobami z Belgii, które jako nieletni mieli doświadczyć „wykorzystywania seksualnego przez członków duchowieństwa”. Trwające trzy godziny widowisko, zorganizowane przy udziale tzw. Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich, nazwane zostało „dialogiem głębokim i bolesnym”, kończącym się „głęboką modlitwą”. To kolejny etap teatralizacji skandalu, mający na celu ukrycie systemowego upadku sekty posoborowej i zastąpienie nadprzyrodzonej pokuty naturalistyczną psychoterapią.
Portal eKAI relacjonuje XII Zjazd Gnieźnieński, na którym w ramach spotkania „Siła skrzywdzonych” dyskutowano o mechanizmach zaangażowania społeczności „kościelnej” w ochronę najsłabszych oraz o tym, czego „Kościół” może nauczyć się od osób skrzywdzonych wykorzystaniem seksualnym. Uczestnicy, w tym „ks.” Piotr Studnicki, pseudokatolicka „Ola”, Anna Dróbka, Agata Kulczycka i „bp” Artur Ważny, dzielili się doświadczeniami terapii, mediacji i budowania „bezpiecznej wspólnoty”, podkreślając pozostawanie ofiar w strukturach pomimo krzywdy. Cały ten dyskurs, sprowadzony do psychologicznego i socjologicznego samodoskonalenia, stanowi jaskrawy przykład apostazji posoborowej, gdzie Królestwo Chrystusa ustępuje miejsca kultowi człowieka, ignorując niezmienne Prawo Boże.
Portal Więź.pl (8 września 2025) relacjonuje treść serialu dokumentalnego HBO Max „Marcial Maciel. Wilk Boży”, przedstawiającego zbrodnie założyciela Legionu Chrystusa. Autor tekstu, jezuita Dariusz Piórkowski, koncentruje się na psychologicznych aspektach manipulacji ofiarami, zadając pytania o bezczynność Watykanu i omamienie kilku „papieży”. Pomimo pozorów krytycznej analizy, tekst stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji zła do kategorii psychopatologii, całkowicie pomijając doktrynalne i nadprzyrodzone wymiary apostazji.
