Portal eKAI relacjonuje uroczystości 80-lecia posługi Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny w Mławie, podczas których „abp” Tadeusz Wojda nazwał ich działalność „misją nadziei i zbawienia”. Wychwalając pomoc chorym i katechezę prowadzoną przez zgromadzenie, pominięto fundamentalny kontekst doktrynalnej degradacji zakonów po Vaticanum II i ich inkorporację w struktury antykościoła.
Portal EWTN News (13 kwietnia 2026) informuje o wizycie tzw. „papieża” Leona XIV w Algierii, gdzie oddał on hołd dwóm hiszpańskim „siostrom” zakonnym, zamordowanym w 1994 roku.
Wizyta Leona XIV w Algierii, w miejscu, gdzie w 1994 roku zginęły Esther Paniagua Alonso…
Portal Heschel Center News (22 października 2025) relacjonuje przebieg 53. Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej Historyków Zakonnych, poświęconej rzekomemu zaangażowaniu „sióstr zakonnych” w pomoc Żydom podczas Holokaustu oraz represjom w PRL. Organizatorzy – w tym Centrum Heschela KUL, IPN oraz struktury podległe „Konferencji Episkopatu Polski” – deklarują chęć „ukazania prawdy o działaniu Kościoła” poprzez publikację świadectw „ukrytych w klasztornych archiwach”. Patronat honorowy objął „abp” Tadeusz Wojda, podczas gdy duchowym punktem odniesienia uczyniono wystąpienie „Jana Pawła II” w Jad Waszem z 2000 roku.
Portal Konferencji Episkopatu Polski (16 października 2025) informuje o nadaniu patronatu honorowego przez „abp” Tadeusza Wojdę SAC 53. Ogólnopolskiej Konferencji Historyków Zakonnych. Wydarzenie organizowane przez Komisję Historyczną przy Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce oraz instytucje świeckie (IPN, KUL) ma skupić się na „wojennej działalności żeńskich zgromadzeń zakonnych” i ich „zmaganiami z komunistycznym aparatem represji”. Już sam ten opis odsłania głęboką deformację katolickiego rozumienia życia konsekrowanego.
Portal Catholic News Agency (CNA) relacjonuje incydent z udziałem trzech starszych augustianek – „siostry” Bernadette (88 lat), Reginy (86 lat) i Rity (81 lat) – które uciekły z domu opieki Caritas i powróciły do swojego dawnego klasztoru Goldenstein koło Salzburga w Austrii. Zdarzenie, opisane jako akt nieposłuszeństwa wobec decyzji władz „kościelnych”, obejmuje oskarżenia o zmuszenie do podpisania niekorzystnego kontraktu, zniknięcie 50 000 euro oraz brak dostępu do kont bankowych. „Siostry” wspomagane przez sympatyków i media społecznościowe, w tym konto Instagram „nonnen_goldenstein” z ponad 18 000 obserwujących, odmawiają powrotu do placówki opiekuńczej. Władze archidiecezji salzburskiej i opactwa Reichersberg uzasadniają relokację troską o zdrowie i stan budynku, powołując się na regulacje *Cor Orans* z Watykanu, które nakazują transfer własności małych wspólnot i ograniczają ich autonomię. W 2022 roku klasztor został przekazany archidiecezji i opactwu, z prawem dożywotniego pobytu warunkowanym „uzasadnieniem zdrowotnym i duchowym”. Decyzja o przeniesieniu zapadła w grudniu 2023 roku po hospitalizacjach, a „siostry” czują się wypędzone z domu po dekadach życia w nim. Sympatycy zapewniają im opiekę, a władze „kościelne” apelują o powrót bez gróźb przymusu.
Portal Opoka.org.pl relacjonuje losy sióstr nazaretanek deportowanych w 1941 roku przez NKWD, podkreślając ich modlitwę w bydlęcych wagonach, pracę w łagrach za Uralem i opiekę nad sierotami po amnestii. Artykuł kończy wezwaniem do budowania świata opartego na dobru i nadziei, w kontekście rocznicy sowieckiej agresji z 17 września 1939 roku. Ta narracja, choć pozornie oddająca hołd wierze, w istocie redukuje katolickie świadectwo do świeckiego humanitaryzmu, pomijając eschatologiczny wymiar ofiary i panowanie Chrystusa Króla nad narodami – co jest klasycznym objawem posoborowej apostazji.
ACI Africa relacjonuje tragiczny wypadek drogowy w archidiecezji Mwanza w Tanzanii, w którym 15 września 2025 roku zginęły cztery siostry z zakonu Misjonarek św. Teresy od Dzieciątka Jezus (MCST), w tym przełożona generalna s. Lilian Kapongo i sekretarka s. Nerinathe, wraz z dwiema innymi siostrami oraz kierowcą. Jedna siostra przeżyła w stanie krytycznym. „Arcybiskup” Renatus Leonard Nkwande ogłosił śmierć zakonnic, które służyły w szkole średniej dla dziewcząt w Bukumbi, i wezwał do modlitw za ocalałą oraz wspólnotę. Siostry podróżowały z Ngaya w diecezji Kahama po profesji wieczystej trzech innych sióstr, zmierzając na lotnisko do Dar es Salaam.
Portal eKAI relacjonuje obchody Święta Podwyższenia Krzyża Świętego w Zgromadzeniu Sióstr Pasjonistek, podkreślając ich duchowość opartą na kontemplacji krzyża jako znaku Bożej miłości i źródła nadziei. Tekst wspomina o ślubach zakonnych, w tym czwartym ślubie pamięci Męki Pańskiej, oraz świadectwie s. Gabrieli, promując krzyż jako drogę do życia i odnowy duchowej. Ta relacja, zamiast ukazać autentyczną teologię Krzyża Świętego, wpisuje się w posoborową deformację wiary, redukując nadprzyrodzoną rzeczywistość do naturalistycznego optymizmu, co stanowi akt apostazji.
Portal eKAI relacjonuje ucieczkę trzech starszych sióstr zakonnych z domu opieki w Austrii z powrotem do dawnego klasztoru Goldenstein, gdzie spędziły większość życia jako nauczycielki w szkole dla dziewcząt. Siostry Bernadette (88 lat), Regina (86) i Rita (82) twierdzą, że zostały stamtąd usunięte wbrew woli w grudniu 2023 roku przez „władze kościelne”, które rozwiązały wspólnotę na rzecz archidiecezji salzburskiej i opactwa augustianów. Wspomagane przez byłych uczniów i ślusarza, wróciły do opuszczonego budynku, gdzie teraz otrzymują pomoc od sympatyków, odmawiając powrotu do placówki opiekuńczej. Siostra Bernadette oświadczyła: „Zanim umrę w tym domu dla osób starszych, wolałabym pójść na łąkę i w ten sposób odejść do wieczności”, podkreślając tęsknotę za dawnym powołaniem. Artykuł kończy apelem o wsparcie portalu eKAI. Ta historia, choć pozornie wzruszająca, ujawnia głęboki kryzys posoborowej struktury, gdzie likwidacja autentycznych wspólnot zakonnych stała się normą, a siostry, wierne powołaniu, muszą buntować się przeciw modernistycznej biurokracji.
Portal eKAI relacjonuje wydarzenie z 13 września 2025 roku, w którym rzekomo w katedrze Notre Dame w Paryżu miała miejsce kanonizacja szesnastu karmelitanek z Compiègne, zgilotynowanych podczas rewolucji francuskiej, z przesłaniem przypisywanym „papieżowi” Leonowi XIV. Tekst podkreśla ich męczeńską śmierć, wpływ na współczesnych, inspirację dla artystów jak Bernanos i Poulenc, oraz ich dobrowolną ofiarę za pokój Kościoła i państwa, cytując słowa o pokoju serca płynącym z miłości, wiary i nadziei. Ta relacja nie jest jednak aktem czci dla prawdziwych męczennic, lecz manifestacją apostazji posoborowej struktury, która profanuje autentyczne świadectwa wiary, redukując je do naturalistycznego symbolu bez odniesienia do integralnej doktryny katolickiej.
