Portal Gość Niedzielny relacjonuje radykalne zmiany w polityce zagranicznej USA pod rządami Donalda Trumpa w jego drugiej kadencji, określając je jako „powrót do koncepcji z XIX wieku”. Strategia Białego Domu jawnie odrzuca dotychczasową rolę Stanów Zjednoczonych jako gwaranta międzynarodowego ładu, zastępując ją wąsko pojmowanym interesem narodowym opartym na „prawie dżungli” – jak ocenia cytowany przez agencję PAP były urzędnik Michael Carpenter.
„Skończyły się czasy, gdy Stany Zjednoczone podtrzymywały cały porządek światowy jak Atlas”
– głosi dokument administracji Trumpa, co w praktyce oznacza demontaż powojennego systemu opartego na zasadach wypracowanych przez zachodnią cywilizację chrześcijańską. De facto przyjęto tu modernistyczną tezę o równorzędności wszystkich systemów wartości, podczas gdy Pius XI w encyklice Quas primas nauczał: „Państwo, jako będące początkiem i źródłem wszystkich praw, obdarzone jest pewnym prawem nie ograniczonym żadnymi granicami […] Władza Naszego Pana Jezusa Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII – panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie […], lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”.
Naturalizm w stosunkach międzynarodowych
Opisana przez portal strategia Trumpa opiera się na trzech błędnych filarach: 1) absolutyzacji interesu narodowego ponad prawem naturalnym, 2) redukcji stosunków międzynarodowych do gry sił oraz 3) odrzuceniu transcendentnych podstaw ładu międzynarodowego. Administracja amerykańska wprost głosi, że „niezwykłe wpływy większych, bogatszych i silniejszych narodów są ponadczasową prawdą w stosunkach międzynarodowych”, co stanowi jawny powrót do pogańskiej koncepcji vae victis (biada zwyciężonym), potępionej przez Papieży jako sprzeczna z chrześcijańską koncepcją sprawiedliwości.
Zdrada misji cywilizacyjnej
Szczególnie jaskrawym przejawem apostazji od cywilizacyjnej misji Stanów Zjednoczonych jest ich stosunek do wojny na Ukrainie. Portal odnotowuje, że Trump „zakończył darmowe wsparcie dla Ukrainy” i „zaczął sprzedawać państwom NATO broń z przeznaczeniem dla Kijowa”, jednocześnie rozważając uznanie rosyjskich aneksji. Taka postawa stanowi zdradę nie tylko zasad prawa międzynarodowego, ale przede wszystkim podstawowych zasad moralności katolickiej, która nakazuje potępiać agresję i bronić uciśnionych. Jak przypominał Pius XII: „Sprawiedliwość domaga się, aby przywrócić i zapewnić niezależność i wolność tym, którym siłą lub podstępem wydarto tę niezależność i wolność”.
Destrukcja sojuszy a bezpieczeństwo Europy
Wymowne jest również wycofanie amerykańskich wojsk z Rumunii oraz zapowiedź dalszej redukcji zaangażowania w obronę Europy. Choć z perspektywy katolickiej prawdziwy pokój płynie z uznania panowania Chrystusa Króla, a nie z militarnej obecności mocarstw, to jednak nagłe porzucenie sojuszników przez USA stanowi akt głębokiej niemoralności, naruszający zasadę wierności zobowiązaniom (pacta sunt servanda). Co symptomatyczne, portal nie dostrzega duchowych przyczyn tego kryzysu – milczy o apostazji narodów zachodnich od wiary, która jest jedynym fundamentem trwałego pokoju.
Neo-monroizm jako idolatria nacjonalizmu
Reanimacja doktryny Monroe’a (Ameryka dla Amerykanów) poprzez próby aneksji Grenlandii czy Kanału Panamskiego świadczy o całkowitym zeświecczeniu amerykańskiej polityki zagranicznej. Podczas gdy XIX-wieczna doktryna miała charakter defensywny wobec europejskiego kolonializmu, współczesna jej interpretacja przez administrację Trumpa przybrała formę agresywnego ekspansjonizmu. Kardynał Alfredo Ottaviani w dziele Państwo i społeczeństwo przestrzegał: „Nacjonalizm jest dzisiaj jedną z największych herezji. Jest bałwochwalstwem, które stawia naród na miejscu Boga”.
Fałszywy pragmatyzm jako zasłona moralnego bankructwa
Strategia Białego Domu celowo pomija jakiekolwiek odniesienia do etyki chrześcijańskiej w stosunkach międzynarodowych, zastępując ją „strategiczną równowagą” i „prawem dżungli”. Taka postawa stanowi realizację błędów potępionych w Syllabusie Piusa IX, zwłaszcza tezy 39: „Państwo, jako będące początkiem i źródłem wszystkich praw, obdarzone jest pewnym prawem nie ograniczonym żadnymi granicami”. Tymczasem Leon XIII w Rerum novarum nauczał, że władza państwowa „musi być wykonywana w granicach porządku moralnego i w celu osiągnięcia dobra wspólnego – rozumianego w sensie prawdziwym – jako jedynej racji swego istnienia”.
Europejski sojusz przeciwko cywilizacji
Niepokojące są również zapowiedzi amerykańskiego wsparcia dla ruchów antyunijnych w Europie. Choć projekt europejski oderwany od swych chrześcijańskich korzeni stał się narzędziem laicyzacji kontynentu, to jednak jego destrukcja prowadzona w imię nacjonalistycznych ideologii stanowi zagrożenie dla resztek cywilizacji łacińskiej. Jak trafnie zauważył św. Pius X: „Prawdziwa siła i prawdziwa wolność państwa bierze początek nie z wolności rozumianej jako samowola […], ale z prawdziwej wolności, której synem jest porządek”.
Perspektywa królestwa Chrystusowego jedynym rozwiązaniem
Przedstawiona przez portal analiza uderza całkowitym brakiem transcendentnej perspektywy w ocenie ładu międzynarodowego. W miejsce próby odbudowy porządku opartego na prawie naturalnym i zasadach katolickich, administracja Trumpa proponuje pogański model równowagi sił, który historycznie zawsze prowadził do wojen i konfliktów. Quas primas wyraźnie wskazuje remedium: „Cóż może być milszego i przyjemniejszego do rozważania, jak to, że Chrystus panuje nad nami nie tylko prawem natury Swojej, lecz także i prawem, które nabył sobie przez odkupienie nasze?”.
Za artykułem:
Druga kadencja Trumpa – powrót do koncepcji z XIX w. (gosc.pl)
Data artykułu: 01.01.2026
