Portal eKAI informuje o wideo-przesłaniu „arcybiskupa” większego kijowsko-halickiego Światosława Szewczuka, w którym ten przedstawiciel sekty posoborowej apeluje o zwrócenie uwagi światowej opinii publicznej na trwającą wojnę na Ukrainie. Pan Szewczuk, jako zwierzchnik tzw. Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego (UKGK), opisuje tragiczny los ludności cywilnej, w tym cierpienia mieszkańców Charkowa i Odessy, podkreślając, że zainteresowanie światowych mediów konfliktem maleje. Całość przekazu osadzona jest w tonie głębokiej troski o losy narodu, niestety całkowicie pozbawionej teologicznego fundamentu, typowego dla „kościoła” nowego adwentu.
Naturalistyczna iluzja zamiast nadprzyrodzonej prawdy
Relacjonowana wypowiedź pana Szewczuka stanowi podręcznikowy przykład redukcji misji „duchownego” do roli komentatora bieżącej polityki i aktywisty humanitarnego. Zamiast wezwania do pokuty za grzechy, które sprowadzają na narody karę wojny, i zamiast kierowania wzroku wiernych ku Chrystusowi, który jedynie może dać prawdziwy pokój (por. Quas Primas, Pius XI), otrzymujemy zestawienie faktów o „bólu, łzach, ogniu, krwi i pocie”. Oczywiście, ludzkie cierpienie zasługuje na współczucie, ale w ustach kogoś, kto podaje się za pasterza dusz, pominięcie wymiaru nadprzyrodzonego jest aktem duchowej zdrady. To nie jest głos pasterza, lecz aktywisty medialnego, który narzeka, że „tragedia Ukrainy stopniowo znika z pierwszych stron światowych mediów”.
Medialna agonia sekty posoborowej
Język używany przez pana Szewczuka jest przesiąknięty terminologią sekularnych środków masowego przekazu. Mowa o „medialnej iluzji”, „zbrodniach przeciwko ludzkości” czy „ochronie środowiska nawet w czasie wojny”. W tych ramach pojęciowych nie ma miejsca na Bożą sprawiedliwość, na karę za apostazję narodów czy na konieczność powrotu do autentycznej, przedsoborowej wiary katolickiej jako jedynego środka ratunku. Jest to jawny symptom tego, że struktury tzw. UKGK, będące w pełnej komunii z modernistycznym Rzymem, całkowicie zatraciły tożsamość katolicką, stając się jedynie kolejną instytucją promującą humanistyczny pacyfizm i troskę o „środowisko”.
Pustka sakramentalna w cieniu wojny
Najcięższym oskarżeniem, jakie płynie z lektury tego tekstu, jest całkowite milczenie o Najświętszej Ofierze, o konieczności modlitwy przebłagalnej i o sakramentalnym życiu w łasce uświęcającej. Pan Szewczuk, przemawiając w „216. tygodniu wielkiej wojny”, nie znajduje czasu, by przypomnieć, że jedynie przez zjednoczenie cierpienia z Krzyżem Chrystusa może ono nabrać zbawczej wartości. Zamiast tego skupia się na „ochronie środowiska” – temacie modnym w świecie modernistycznym, a całkowicie obcym misji Kościoła, który ma zbawiać dusze dla życia wiecznego, a nie ratować doczesne struktury tego świata. Jest to dowód na to, że instytucja, którą reprezentuje, przestała pełnić rolę duchowej matki, a stała się jedynie „głosicielem” humanistycznych haseł w świecie zniszczonym przez grzech.
Wojna jako kara za apostazję narodów
Należy z całą mocą podkreślić, że wszelkie nieszczęścia, które spadają na narody, są dopuszczane przez Boga jako kara za grzechy, a przede wszystkim za grzech apostazji i odrzucenie panowania Jezusa Chrystusa. Gdyby pan Szewczuk był prawdziwym katolickim hierarchą, zamiast apelować do mediów, wzywałby cały naród ukraiński do błagalnej modlitwy i pokuty. Jednakże, jako produkt posoborowego modernizmu, nie jest w stanie dostrzec, że prawdziwy pokój płynie tylko z posłuszeństwa Prawu Bożemu. Jego postawa jest typowa dla „duchownych” sekty posoborowej, którzy w imię „dialogu” i „troski o świat” porzucili głoszenie jedynej drogi zbawienia, jaką jest Kościół Katolicki (przedsoborowy), w którym sprawowana jest ważna Msza Święta i udzielane ważne sakramenty.
Fałszywa „wolność i niepodległość” bez Chrystusa
Wypowiedź o Charkowie jako „przyczółku naszej walki o wolność i niepodległość” jest politycznym hasłem, które w ustach „arcybiskupa” brzmi jak bluźnierstwo. Prawdziwa wolność to wolność od grzechu, zdobyta przez Chrystusa Pana, a nie doczesna niepodległość państwowa, która bez zakorzenienia w Prawdzie Bożej zawsze obraca się w perzynę. Pan Szewczuk, uczestnicząc w tym medialnym spektaklu, nieświadomie lub świadomie utwierdza ludzi w iluzji, że sprawa ziemskich granic jest najważniejsza, podczas gdy stawką jest życie wieczne. Taka postawa to prosta droga do utraty dusz, co w pełni wpisuje się w plan antykościoła, który od 1958 roku dąży do zniszczenia katolickiej wiary poprzez zastąpienie jej modernistycznym humanitaryzmem.
Za artykułem:
06 kwietnia 2026 | 15:02Abp Szewczuk: chcemy, żeby świat nas usłyszał!„Chcemy, żeby świat nas usłyszał. Niestety, widzimy, że tragedia Ukrainy, zbrodnie przeciwko ludzkości i środowisku stopniowo znik… (ekai.pl)
Data artykułu: 09.04.2026
