Portal NC Register informuje o powrocie załogi misji Artemis II, która po 10-dniowej podróży wokół Księżyca bezpiecznie wylądowała na Ziemi. Astronauci: Reid Wiseman, Christina Koch, Jeremy Hansen i Victor Glover w swoich wypowiedziach podkreślali wagę „ludzkiej wspólnoty”, wdzięczności i „piękna” Ziemi postrzeganej z kosmosu. Wydarzenie to, choć w założeniu mające być świadectwem ludzkiej wielkości, w świetle katolickiej doktryny jawi się jako kolejna manifestacja naturalistycznego humanizmu, całkowicie pomijająca fakt, iż to Bóg jest Panem wszechświata, a nie człowiek jego zdobywcą.
Naturalistyczna oda do człowieka w próżni kosmicznej
Relacja portalu NC Register koncentruje się na „ludzkiej” perspektywie doświadczeń astronautów, niemal całkowicie eliminując wymiar nadprzyrodzony. Czytamy o „zachwycie”, „wdzięczności” i „wierze”, lecz pojęcia te zostają drastycznie zredukowane do psychologicznych stanów emocjonalnych. Christina Koch mówi o Ziemi jako o „szalupie ratunkowej, zawieszonej w spokoju we wszechświecie”. Ta metafora jest symptomatyczna dla współczesnego modernizmu: człowiek, odcięty od Boga, szuka oparcia jedynie w sobie samym i w technologicznym artefakcie. To nie jest wiara katolicka, która widzi w całym stworzeniu vestigia Dei (ślady Boże) i cel ostateczny w Bogu, lecz czysty naturalizm, w którym wszechświat staje się jedynie martwym, mechanicznym tłem dla „wielkości” człowieka.
Redukcja wiary do emocjonalnego „zachwytu”
W artykule pojawia się słowo „wiara”, jednakże w żadnym miejscu nie zostaje ono osadzone w katolickim kontekście nadprzyrodzonym. Brak tu odniesienia do Chrystusa jako Stwórcy (per quem omnia facta sunt – przez którego wszystko się stało), brak pokornej adoracji. Zamiast tego otrzymujemy hymn na cześć „bycia człowiekiem”. Jak zauważał św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis, moderniści mają tendencję do redukcji religii do „uczucia religijnego”, które jest subiektywne i pozbawione obiektywnej prawdy o Bogu. Astronauci wyrażają wdzięczność, ale nie precyzują – komu? Czy to wdzięczność dla NASA? Dla inżynierów? Czy dla „wszechświata”? Ta nieokreśloność jest w istocie zaprzeczeniem cnoty religijności, która domaga się konkretnego oddania czci Bogu, a nie mglistych uniesień.
Technologiczna wieża Babel i brak Praw Bożych
Podbój kosmosu w ujęciu medialnym sekty posoborowej jest przedstawiany jako nowoczesna forma „oświecenia”. Tymczasem brak w tej narracji uznania, że wszelka władza i panowanie nad stworzeniem pochodzi od Boga i winno Mu służyć (Pius XI, encyklika Quas Primas). Zamiast chwalić Boga, którego „niebiosa głoszą chwałę Jego, a dzieło rąk Jego zwiastuje niebios przestworze” (Ps 18,2 Wlg), portal skupia się na „załodze” i „wspólnocie”. Człowiek współczesny, niczym budowniczowie wieży Babel, chce dotknąć gwiazd własnymi rękami, zapominając, że bez uznania Królowania Chrystusa nad wszystkim co istnieje, jego największe osiągnięcia technologiczne pozostają jedynie „pustym wyścigiem”, który nie prowadzi do zbawienia, a jedynie wzmacnia pychę.
Duchowa pustka ukryta pod płaszczykiem „wdzięczności”
Fakt, że katolicki portal (NC Register) relacjonuje to wydarzenie w sposób czysto świecki, pomijając całkowicie wymiar teologiczny, świadczy o głębokim procesie sekularyzacji, który dotknął instytucje nazywające się katolickimi. Zamiast wezwać czytelników do modlitwy za dusze astronautów lub do rozważania potęgi Stwórcy, serwis karmi ich humanistyczną papką. To, co w artykule nazywa się „zachwytem”, jest w istocie pustką duchową. Prawdziwy chrześcijanin patrzy na kosmos nie jako na „szalupę ratunkową”, ale jako na dzieło Boże, które czeka na „wyzwolenie z niewoli zepsucia” (Rz 8,21 Wlg). Promowanie tego typu wypowiedzi przez NC Register to systemowe działanie mające utrwalić w umysłach wiernych naturalistyczną iluzję, że poza Chrystusem i Jego Kościołem możliwe jest jakiekolwiek prawdziwe zrozumienie istoty człowieczeństwa.
Za artykułem:
‘It’s a Special Thing to Be Human’: Artemis II Crew Returns With Awe, Gratitude, and Faith (ncregister.com)
Data artykułu: 14.04.2026
