Portal eKAI informuje o uroczystości wręczenia księgi jubileuszowej „Troska i odpowiedzialność” dedykowanej Adamowi Żakowi SJ z okazji jego 75. urodzin. Wydarzenie, zaplanowane na 17 kwietnia 2026 roku w Uniwersytecie Ignatianum w Krakowie, ma być okazją do uhonorowania zakonnika, przedstawianego jako pionier działań na rzecz ochrony dzieci i budowania systemu prewencji w strukturach posoborowych w Polsce. Uroczystości ma towarzyszyć Msza „święta” pod przewodnictwem „abp.” Wojciecha Polaka oraz laudacja wygłoszona przez Józefa Augustyna SJ. Choć inicjatywa wydaje się odruchem wdzięczności środowiska zaangażowanego w kwestie nadużyć, uroczystość ta staje się jaskrawym dowodem na to, że sekta posoborowa, nie posiadając już środków nadprzyrodzonych, próbuje leczyć skutki własnej zgnilizny czysto ludzkimi procedurami i psychologicznym systemem „zarządzania kryzysowego”.
Relacjonowanie działalności Adama Żaka SJ jako „pioniera odpowiedzi” na dramat wykorzystania wewnątrz struktur sekty posoborowej jest skrajnie jednostronne. Artykuł z portalu eKAI (15 kwietnia 2026) ogranicza się do hagiograficznego opisu „standardów edukacji, formacji i odpowiedzialności”, całkowicie pomijając teologiczne przyczyny kryzysu, jakim jest mianowanie i utrzymywanie przez dekady w urzędach osób niegodnych, co w strukturach prawdziwego Kościoła Katolickiego spotkałoby się z natychmiastową ekskomuniką i usunięciem z urzędu. Zamiast wezwania do pokuty i przywrócenia dyscypliny opartej na Prawie Bożym, czytelnik otrzymuje ofertę „systemu prewencji” – kolejnego biurokratycznego mechanizmu sekty, która stara się pudrować trupa.
Język artykułu jest przesiąknięty modernistyczną frazeologią: mówi się o „wymiarze naukowym i moralnym”, „mechanizmach krzywdy” czy „odpowiedzialności”, lecz ani słowa nie poświęca się grzechowi, sakramentalnemu zadośćuczynieniu czy karze Bożej. To retoryka typowa dla sekty posoborowej, która zamienia kapłana w „edukatora” i „zarządcę systemów ochrony”, a Kościół w organizację pozarządową. W ten sposób dramat wykorzystania zostaje zredukowany do „problemu społecznego”, który należy „zarządzić”, co jest duchową abdykacją instytucji, która winna być Columna et firmamentum veritatis (Kolumną i utwierdzeniem prawdy – 1 Tm 3,15).
Z teologicznego punktu widzenia sytuacja jest tragiczna. Adam Żak SJ jest przedstawiany jako postać centralna, natomiast Chrystus – Jedyny Kapłan i Uzdrowiciel – zostaje usunięty w cień. System prewencji, o którym mowa, budowany jest na fundamencie psychologii, a nie na fundamencie Niezmiennej Wiary. Jak uczy św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis, moderniści redukują wiarę do „uczucia” i „działania społecznego”, co widzimy tutaj w pełnej krasie: zamiast ratowania dusz przez prawdę i sakramenty, mamy „budowanie standardów”. Każda „Msza” odprawiana w tym kontekście, w ramach struktur sekty, jest pozbawiona wartości przebłagalnej, a wręcz stanowi akt bałwochwalstwa wobec „boga” ludzkich koncepcji.
Jest to wręcz symptomatyczne dla kondycji sekty posoborowej po 1958 roku. Zamiast usuwać zło u korzenia przez rygorystyczne przestrzeganie prawa kanonicznego i oczyszczenie szeregów z osób niegodnych, tworzy się skomplikowane i bezużyteczne struktury, które nie mają żadnej mocy w oczach Bożych. Adam Żak SJ, wciągnięty w ten mechanizm, staje się jedynie twarzą procedur, które mają chronić wizerunek sekty, a nie zbawienie dusz wiernych. To bankructwo doktrynalne przekłada się bezpośrednio na bankructwo moralne, gdzie „troska i odpowiedzialność” oznaczają w rzeczywistości jedynie dbanie o to, by system się nie zawalił pod ciężarem własnych zbrodni.
Prawdziwa troska o skrzywdzonych wymagałaby w pierwszej kolejności nazwania grzechu po imieniu – jako ohydnego naruszenia Prawa Bożego – i wyprowadzenia wiernych z tej „ohyda spustoszenia” (Mt 24,15), jaką jest sekta posoborowa. Budowanie systemu prewencji wewnątrz instytucji, która sama stała się źródłem zła przez porzucenie Prawdy, jest jak próbą wybudowania zapory z piasku przeciwko oceanowi. Tylko powrót do integralnej nauki katolickiej, do dyscypliny opartej na niezmiennym prawie i do sprawowania prawdziwej, przebłagalnej Najświętszej Ofiary – bez modernistycznych nowinek – może przynieść prawdziwe uzdrowienie duszom zranionym przez grzechy ludzi okupujących jeszcze struktury, które niegdyś były katolickimi.
Za artykułem:
15 kwietnia 2026 | 14:03Jubileusz 75-lecia urodzin o. Adama Żaka SJ – pioniera odpowiedzi Kościoła w Polsce na dramat wykorzystania (ekai.pl)
Data artykułu: 15.04.2026
