Portal Vatican News (23 kwietnia 2026) relacjonuje Mszę odprawioną w Bazylice Matki Bożej Większej z okazji pierwszej rocznicy śmierci antypapieża Jorge Bergoglio, zwanego „Franciszkiem”. W uroczystości wziął udział uzurpator Leon XIV (Robert Prevost), który za pośrednictwem listu odczytanego przez kardynała Giovanniego Battistę Re, wychwalał swojego poprzednika jako „ucznia Pana” i niezmordowanego głosiciela „radości Ewangelii”. Tekst wskazuje na ciągłość między obecnym a poprzednim reżimem okupacyjnym Watykanu, podkreślając, że Bergoglio pozostawił „znaczące dziedzictwo” oparte na hasłach takich jak miłosierdzie, braterstwo i „szpital polowy”. Wspomina się również odsłonięcie tablicy upamiętniającej 126 wizyt Bergoglia przed wizerunkiem Marji w Kaplicy Paulińskiej. Całość stanowi hagiograficzną laurkę na cześć heretyka, który przyczynił się do największej w historii destrukcji depozytu wiary, prezentując go jako wzór dla „Kościoła powszechnego”.
Kryptoreligia humanizmu bez Chrystusa Króla
Analizowany tekst jest modelowym przykładem języka „Kościoła Nowego Adwentu”, który zamiast głosić regnum Christi (Królestwo Chrystusa), epatuje terminologią psychologiczną i społeczną. Słowa uzurpatora Leona XIV o „radości Ewangelii” (nawiązanie do adhortacji „Evangelii Gaudium”) są jedynie echem modernistycznej herezji, którą potępił św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu, gdzie pod numerem 77 czytamy: „Współczesnego katolicyzmu nie da się pogodzić z prawdziwą wiedzą bez przekształcenia go w pewien chrystianizm bezdogmatyczny, to jest w szeroki i liberalny protestantyzm”.
Leon XIV pisze o „drzwiach otwierających na miłosierdzie”, całkowicie pomijając fakt, że jedyną bramą zbawienia jest Iesus Christus, Rex et Iudex (Jezus Chrystus, Król i Sędzia). Encyklika Quas Primas Piusa XI (1925) przypomina: „Nie ma w żadnym innym zbawienia. Albowiem nie jest pod niebem inne imię dane ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (Dz 4,12). W relacji Vatican News brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności wiary katolickiej, sakramentach czy nawróceniu. Zamiast tego serwuje się czytelnikowi „misjonarza miłosierdzia”, co jest niczym innym jak redukcją misji Kościoła do filantropii. Jest to dokładna realizacja błędu nr 26 z Syllabusa błędów Piusa IX: „Sakramenty mają tylko przypominać człowiekowi o obecności zawsze dobroczynnego Stwórcy”.
Apoteoza heretyka jako „ucznia Pana”
Najbardziej jaskrawym przejawem apostazji struktur okupujących Watykan jest nazwanie Jorge Bergoglia „uczniem Pana”. Bergoglio, który publicznie popierał błogosławienie par homoseksualnych, relatywizował naukę o grzechu pierworodnym i promował fałszywy ekumenizm, w świetle niezmiennej doktryny jest heretykiem jawnym. Zgodnie z nauką św. Roberta Bellarmina w De Romano Pontifice, „Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową (…) Heretyk nie jest członkiem, więc nie może być głową Kościoła”.
Fakt, że Leon XIV (następca uzurpatora) wychwala Bergoglia jako pasterza, potwierdza tezę sedewakantystyczną: Stolica Piotrowa jest pusta od 1958 roku. Ci, którzy zasiadają na tronie w Bazylice św. Piotra, są jed
Za artykułem:
Leon XIV o papieżu Franciszku: Był uczniem Pana (vaticannews.va)
Data artykułu: 21.04.2026
