Portal National Catholic Register (22 kwietnia 2026) relacjonuje działalność Taylora Blacka, seniora w korporacji Microsoft, kandydata na diakona w bizantyjskiej eparchii Phoenix (struktura posoborowa), który łączy pracę w sektorze Big Tech z promocją „katolickiego” podejścia do sztucznej inteligencji (AI). Black, wykształcony w zakresie filozofii i prawa, twierdzi, że AI to potężne narzędzie, które nie zagraża godności ludzkiej, o ile użytkownicy i twórcy technologii są „dobrze uformowani” w duchu nauczania Kościoła posoborowego. Artykuł promuje nowo powołany instytut Leonum dla AI i Technologii Emergentnych, założony przez Blacka na Katolickim Uniwersytecie Ameryki, mający kształcić studentów w etycznym wykorzystaniu AI, oraz przywołuje poparcie „papieża” Leona XIV dla dialogu między sektorem technologicznym a strukturami posoborowymi. Całość przekazu opiera się na naturalistycznym rozumieniu uformowania, które pomija nadprzyrodzoną łaskę i sakramentalną strukturę prawdziwego Kościoła, redukując katolicyzm do etycznego dodatku do technologii.
Poziom faktograficzny
Pierwszorzędne fakty przedstawione w artykule wymagają natychmiastowej weryfikacji w świetle niezmiennej doktryny katolickiej. Taylor Black pełni funkcję dyrektora ds. AI i Ekosystemów Venture w Microsoft, a jednocześnie odbywa formację na diakona w bizantyjskiej eparchii Phoenix – strukturze, która od 1958 roku nie ma łączności z prawdziwym Kościołem Katolickim, gdyż Stolica Piotrowa jest nieprzerwanie pusta, a wszyscy „biskupi” i „duchowni” wyświęceni po tej dacie są schizmatykami lub heretykami. Założony przez niego instytut Leonum działa w ramach Katolickiego Uniwersytetu Ameryki, który jest uczelnią posoborową, promującą modernistyczne błędy potępione przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907). Black publicznie deklaruje, że uczestniczy zarówno we „Mszy” Novus Ordo, jak i w bizantyjskiej Liturgii Bożej – oba te obrządki są nieważne, gdyż po 1958 roku wprowadzono do nich heretyckie zmiany, redukując Najświętszą Ofiarę do stołu zgromadzenia.
Artykuł przywołuje poparcie „papieża” Leona XIV (Roberta Prevosta) dla inicjatyw etycznych wokół AI – należy jednak pamiętać, że Leon XIV jest uzurpatorem, trzecim z kolei „papieżem” z linii rozpoczętej przez Jana XXIII, którego wybór był nieważny z mocy prawa kanonicznego (bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV). Wśród autorytetów Blacka znajdują się św. Tomasz z Akwinu (teolog zaaprobowany przed 1958 rokiem) oraz o. Bernard Lonergan – kanadyjski jezuita, którego prace z zakresu kognitywistyki są przesiąknięte modernizmem, potępionym w Pascendi Dominici gregis (1907). Black twierdzi, że wykorzystuje AI do poszukiwania źródeł do kazań – w prawdziwym Kościele kaznodzieja czerpie z Pisma Świętego, Tradycji i pism Ojców Kościoła, a nie z algorytmów statystycznych.
Poziom językowy
Retoryka artykułu jest nasycona optymizmem typowym dla posoborowej propagandy, która stara się przedstawić „Kościół Nowego Adwentu” jako nowoczesny, otwarty na wyzwania świata. Użycie określenia „dobrze uformowani ludzie” (well-formed humans) jest celowo nieprecyzyjne – nie odnosi się do uformowania w stanie łaski uświęcającej, lecz do filozoficzno-etycznego przygotowania, co jest symptomem redukcji wiary do humanitaryzmu. Cytat z poematu God’s Grandeur o. Gerarda Manleya Hopkinsa („nosi smugę człowieka i dzieli zapach człowieka”) jest wykorzystany do opisu AI, co pomija nadprzyrodzony wymiar godności ludzkiej, wynikający z bycia na obraz i podobieństwo Boga. Artykuł nadaje Blackowi status „unikalnej osobowości”, tworząc hagiograficzny obraz laika zaangażowanego w życie „Kościoła”, co jest typowe dla posoborowej promocji świeckich jako zastępstwa dla zdegenerowanego duchowieństwa.
Język tekstu unika pojęć nadprzyrodzonych: nie pada ani jedno słowo o łasce, sakramentach, sądzie ostatecznym czy panowaniu Chrystusa Króla. Termin „bezpieczniki” (guardrails) odnosi się wyłącznie do ludzkich regulacji prawnych i etycznych, ignorując konieczność poddania technologii pod władzę Boga-Człowieka. Dialog między Big Tech a strukturami posoborowymi jest przedstawiony jako pozytywny, co jest przejawem modernistycznego błędu indyferentyzmu (Syllabus błędów, prop. 16), który zakłada, że wszystkie religie są równie wartościowe w poszukiwaniu rozwiązań dla problemów świata. Ton artykułu jest w pełni biurokratyczny, pozbawiony pasji właściwej dla głoszenia prawdy katolickiej, co odzwierciedla duchową pustkę sekty posoborowej.
Poziom teologiczny
Twierdzenie Blacka, że AI nie ma inherentnego nachylenia moralnego, a jedynym moralnym agentem, nad którym mamy kontrolę, jest człowiek, jest wprost sprzeczne z nauczaniem encykliki Quas Primas Piusa XI (1925): „Chrystus Pan jest Królem serc z powodu swojej, przewyższającej naukę miłości, z powodu łagodności i słodyczy, którą dusze przyciąga do siebie”. Wszystkie stworzenia, w tym technologia stworzona przez człowieka, podlegają panowaniu Chrystusa, a nie tylko ludzkiej woli. Teza, że moralność AI zależy wyłącznie od uformowania użytkowników, jest błędem semipelagiańskim, gdyż ignoruje konieczność gratia elevans (łaski unoszącej) do każdego czynu moralnego. Brak odniesienia do konieczności stanu łaski użytkowników AI jest herezją praktyczną, redukującą wiarę do naturalnej etyki.
Black opiera swoje „uformowanie” na pracach o. Bernarda Lonergana, którego teorie kognitywistyczne są częścią modernistycznej syntezy błędów potępionych w Lamentabili sane exitu (prop. 20: „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga”). Artykuł pomija fakt, że prawdziwe uformowanie katolickie wymaga regularnego korzystania z ważnych sakramentów, zwłaszcza pokuty i Najświętszej Ofiary, które w strukturach posoborowych są niegodziwe lub nieistniejące. Twierdzenie, że „mamy fantastyczną antropologię, która odpowiada na wszystkie pytania o technologię”, ignoruje, że antropologia katolicka opiera się na Imago Dei (obrazie Bożym), który został skażony przez grzech pierworodny i może być przywrócony tylko przez Krew Chrystusa, a nie przez filozoficzne rozważania. Prawdziwe uformowanie katolickie wymaga życia w stanie łaski uświęcającej, codziennego korzystania z sakramentów ważnie udzielanych przez kapłanów wyświęconych przed 1968 rokiem, oraz poddania całego życia, w tym korzystania z technologii, panowaniu Chrystusa Króla.
Poziom symptomatyczny
Cała inicjatywa Blacka jest nieodłącznym owocem soborowej rewolucji, która zredukowała Kościół do „eksperta od etyki” służącego świeckiemu światu, zamiast być Mistycznym Ciałem Chrystusa, poza którym nie ma zbawienia (Quanto Conficiamur Moerore, Pius IX 1863). Dialog z Big Tech jest realizacją modernistycznego błędu rapprochement ze światem, potępionego przez św. Piusa X jako „syntezę wszystkich błędów”. Struktury posoborowe, które popierają tego typu inicjatywy, są „synagogą szatana” (Pius XI, Humani generis unitas), gdyż odrzuciły niezmienną doktrynę na rzecz naturalistycznego humanitaryzmu. Fakt, że kandydat na diakona w schizmatyckiej strukturze jest prezentowany jako autorytet w kwestiach etyki AI, pokazuje głębię apostazji – posoborowie nie ma nic do zaoferowania światu poza pustymi hasłami, gdyż utraciło łaskę sakramentalną.
Promocja „ambient AI” (urządzeń bez cech ludzkich) jest symptomem posoborowego lęku przed nadprzyrodzonym – zamiast głosić królestwo Chrystusa, Black proponuje technologiczne rozwiązania, które mają „chronić” człowieka przed samym sobą. Jest to dokładne wypełnienie proroctwa św. Pawła o „czasach ostatecznych, gdy ludzie będą mieli pozór pobożności, ale jej moc zaprą” (2 Tm 3,5). Jedynym bezpiecznym sposobem korzystania z AI jest poddanie go pod panowanie Chrystusa Króla, co jest możliwe tylko w łączności z prawdziwym Kościołem Katolickim, trwającym w niezmiennej doktrynie sprzed 1958 roku. Wszelkie inne podejścia są skazane na porażkę, gdyż bez Chrystusa nie można zbudować niczego trwałego (J 15,5).
Za artykułem:
Taylor Black Sees Endless Possibilities in AI — but Not Without Well-Formed Humans (ncregister.com)
Data artykułu: 22.04.2026
