Portal Opoka (17 maja 2026) publikuje komentarz ks. Mariana Machineka MSF do zakończenia Ewangelii Mateuszowej (Mt 28,16-20), w którym autor rozważa Wielkie Posłannictwo Chrystusa wobec Apostołów. Tekst, choć na pierwszy rzut oka wydaje się pobożnym rozważaniem homiletycznym, pozostawia po sobie smutek i pustkę – bo mówi o Ewangelii, ale milczy o tym, co stanowi jej sedno: o Królu Chrystusie, o sakramentach, o autorytecie prawdziwego Kościoła i o cenie zbawienia.
Superlatywy bez Króla
Ks. Machinek słusznie zwraca uwagę na superlatywy, którymi posługuje się Ewangelista Mateusz: „wszelka władza”, „wszystkie narody”, „wszystko, czego Jezus nauczał”, „wszystkie dni Jego obecności”. Autor trafnie podkreśla, że Ewangelia nie jest „wisienką na torcie życia”, lecz wymaga całościowego zaangażowania. Jednakże w całym tekście nie pojawia się ani razu tytuł „Chrystus Król” – a przecież to właśnie królewska godność Jezusa jest kluczem do zrozumienia Wielkiego Posłannictwa. Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) wyraźnie nauczał: „Chrystusowi jako Człowiekowi dana jest od Ojca władza i cześć i królestwo”, a Jego panowanie obejmuje „wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII – cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Pominięcie tego w komentarzu do tekstu, który wprost mówi o „wszelkiej władzy” Chrystusa, nie jest przypadkowe – jest to symptom systemowej apostazji, w której Chrystus zostaje zredukowany do nauczyciela moralnego, a nie uznany za Króla wszechświata.
„Wszystkie narody” bez prawdziwego Kościoła
Autor cytuje polecenie Jezusa: „Idźcie więc i czyńcie uczniami wszystkie narody”, dodając, że „nie wystarczy samo głoszenie Ewangelii, ale trzeba to robić tak, by słuchacze zapragnęli wejść na drogę naśladowania Jezusa”. Brzmi pięknie – ale gdzie w tym tekście jest mowa o chrzcie, o sakramencie pokuty, o Mszy Świętej jako źródle łaski? Gdzie jest przypomnienie, że „nie masz w żadnym innym zbawienia” (Dz 4,12)? Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore (1863) stanowczo nauczał: „Wiadoma jest nauka katolicka, że nikt nie może być zbawiony poza Kościołem Katolickim”. A jednak ks. Machinek mówi o uczynieniu narodów uczniami, nie wyjaśniając, że uczeń Chrystusa to ten, kto jest narodzony z wody i Ducha Świętego, kto przyjmuje sakramenty, kto podlega autorytetowi prawdziwego Pasterza. To nie jest katecheza – to jest ewangelikalna papka w odzieniu katolickim.
Obietnica obecności bez źródła łaski
Tekst kończy się pięknym zdaniem: „to On jest blisko głosicieli: wszędzie – w każdych okolicznościach i zawsze – aż do skończenia świata”. Ale skąd głosicerz wie, że Chrystus jest z nim? Czy wystarczy samo „zaufanie Ojcu w niebie”? Św. Paweł odpowiada: „Nikt nie może powiedzieć: Pan Jezus, jeśli nie przez Ducha Świętego” (1 Kor 12,3). A Duch Święty działa przez sakramenty – przez chrzest, bierzmowanie, Eucharystję, pokutę. Brak wskazania na sakramenty jako kanałów łaski sprawia, że obietnica Jezusa staje się pustą deklaracją, a nie żywą rzeczywością. To jest duchowa pustka, w której dusza zostawiona jest samej sobie, bez skutecznych środków uświęcenia.
Milczenie o apostazji – najcięższy zarzut
Najbardziej bolesne w tym tekście jest to, czego nie ma. Nie ma mowy o tym, że struktury posoborowe, do których należy autor, odrzuciły Wielkie Posłannictwo Chrystusa – zastępując misje ewangelizacyjne dialogiem międzyreligijnym, redukując sakramenty do symboli, a autorytet Kościoła do konsensusu demokratycznego. Nie ma mowy o tym, że Msza Święta została zamieniona na „pamiątkową ucztę”, że sakrament pokuty został zredukowany do psychologicznej rozmowy, że chrzest dzieci zanika, a bierzmowanie stało się formalnością. Komentarz do tekstu o „wszelkiej władzy” Chrystusa, który milczy o tym, że ta władza została wyparta z kościołów przez modernistów, jest aktem duchowego okrucieństwa – odmawia wiernym broni, której potrzebują.
Wątpliwość uczniów – łagodność bez prawdy
Ks. Machinek podkreśla, że Jezus „nie ma pretensji” do wątpiących uczniów i „miłosiernie pozostawia im niezbędny czas na podjęcie kluczowej życiowej decyzji”. To prawda – ale niekompletna. Łaska Boża nie jest bezwarunkowa cierpliwością, lecz wezwaniem do nawrócenia. Chrystus powiedział Tomaszowi: „Nie bądź niewierny, lecz wierzący” (Jn 20,27). Nie powiedział: „Bądź cierpliwy ze swoimi wątpliwościami”. Prawdziwa miłosierność polega na tym, by powiedzieć człowiekowi prawdę – nawet jeśli jest bolesna. A prawda brzmi: „Kto nie zbierze ze Mną, rozprasza” (Łk 11,23). Milczenie o tym, że wątpliwość może prowadzić do zatracenia, nie jest miłosierdziem – jest duchowym zaniedbaniem.
Zakończenie: Ewangelia bez Chrystusa
Tekst ks. Machineka jest przykładem tego, jak można mówić o Ewangelii, nie mówiąc o Chrystusie. Mówi o „wszelkiej władzy”, ale nie o Królu. Mówi o „wszystkich narodach”, ale nie o prawdziwym Kościele. Mówi o „obecności Jezusa”, ale nie o sakramentach. To jest Ewangelia wydrążona z treści – forma bez mocy, słowo bez Ducha. Tymczasem prawdziwa Ewangelia brzmi: „Chrystus jest Królem – nie tylko w umysłach, ale i w sercach, i w ciałach, które stają się zbroją sprawiedliwości Bogu” (Rz 6,13, cytowane w Quas Primas). Dopóki nie zwrócimy się do Niego w sakramentach prawdziwego Kościoła, dopóty wszelkie komentarze do Pisma Świętego będą tylko cieniem prawdy, która jest w Nim samym.
Za artykułem:
Po prostu wszystko (opoka.org.pl)
Data artykułu: 11.05.2026
