Artykuł z portalu The Pillar (13 maja 2026) relacjonuje zjawisko kryzysu randkowania wśród pokolenia Z, w tym młodych katolików. Opisuje wyzwania wynikające z cyfryzacji życia, pandemii Covid-19, napięć politycznych oraz kulturowych trendów takich jak „situationships” czy „ring by spring”. Portal podkreśla rolę aplikacji randkowych, wydarzeń parafialnych oraz potrzebę budowania relacji twarzą w twarz. Jednakże cały tekst, mimo pozornej troski o duchowe dobro młodych, pozostaje w sferze naturalistycznej, redukując sakramentalne małżeństwo do produktu technologii i nastrojów społecznych, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar powołania małżeńskiego i rolę łaski uświęcającej.
Kryzys randkowania jako objaw duchowej pustki
Portal The Pillar z precyzją dziennikarską odnotowuje fakty: prawie połowa dorosłych z pokolenia Z nie miała żadnych doświadczeń randkowych w okresie dorastania, większość singli nie wierzy w znalezienie kompatybilnego partnera, a język relacji zastąpiony został mglistymi terminami jak „talking” czy „situationship”. Dr Timothy O’Malley z Instytutu McGrath na Uniwersytecie Notre Dame diagnozuje: „Interakcje ludzkie są dość niskie w tej grupie, która jest znacznie bardziej komfortowa w komunikacji za pośrednictwem urządzeń niż osobiście”. To są fakty godne uwagi i bólu chrześcijańskiego serca.
Jednakże analiza portalu, mimo że wierna w opisie objawów, całkowicie pomija przyczynę głębszą: duchowe bankructwo struktur posoborowych, które przestały formować wiernych w prawdziwej nauce o człowieku, małżeństwie i powołaniu. Kiedy Kościół wierny tradycji nauczał, że człowiek jest stworzony na obraz Boga (Rdz 1,27), że małżeństwo jest sakramentem łączącym męża i żonę w nierozerwalną wspólnotę ku zbawieniu dusz (Ef 5,31-32), że miłość małżeńska jest odbiciem miłości Chrystusa do Kościoła – wtedy młodzi ludzie wiedzieli, po co ruszają na randkę. Dziś, po sześciu dekadach katechezy zredukowanej do psychologii i „towarzyszenia”, młody katolik nie wie, czym jest randka, bo nie wie, czym jest człowiek. Qui enim non intelligit finis, errat in via – kto nie rozumie celu, błądzi na drodze.
Redukcja miłości do „mięśni romantycznych”
Portal przytacza słowa dr Anny Moreland z Villanova: „Ich mięśnie romantyczne są teraz znacznie słabsze niż wtedy, gdy ja sama byłam studentką, kiedy randkowanie było jeszcze żywe w kulturze licealnej”. To wzruszające porównanie, ale jednocześnie demaskujące: miłość jest traktowana jak mięsień, który można „osłabić” przez brak ćwiczeń. Jest to czysto naturalistyczne ujęcie, sprzeczne z nauką katolicką, która uczy, że miłość jest cnotą teologiczną, wlaną przez Boga w duszę w stanie łaski uświęcającej (Katechizm Kościoła Katolickiego, §1822-1829).
Pismo Święte mówi jednoznacznie: Bóg jest miłością, i kto trwa w miłości, trwa w Bogu, i Bóg trwa w nim (1 J 4,16 Wlg). Miłość nie jest „mięśniem”, lecz darem nadprzyrodzonym, który wymaga łaski, modlitwy i sakramentów. Portal The Pillar, relacjonując kryzys randkowania, nie wspomina ani razu o sakramencie małżeństwa jako źródle łaski dla małżonków, ani o konieczności bycia w stanie łaski uświęcającej przed podjęciem decyzji małżeńskiej. To jest przemilczenie równoważne duchowemu okrucieństwu – młodym odmawia się skutecznego lekarstwa, zostawiając ich z pustymi rękami w świecie, gdzie „mięśnie romantyczne” jedynym ratunkiem są aplikacje randkowe.
„Situationship” – herezja obecności bez zobowiązania
Portal z precyzją opisuje zjawisko „situationships” – relacji, w których dwie osoby zachowują się jak para, ale bez formalnych zobowiązań. Anna Moreland komentuje: „Język jest celowo niejasny”. To prawda, ale portal nie idzie dalej – nie demaskuje, że „situationship” jest w istocie formą kohabitacji emocjonalnej, sprzeczna z nauką katolicką o czystości i powołaniu małżeńskim.
Św. Paweł Apostoł napisał: To wiecie przecież, że cudzoło
Za artykułem:
Social media, situationships, and a ‘ring by spring’ — the complex dating world for Gen Z Catholics (pillarcatholic.com)
Data artykułu: 13.05.2026
