Portal eKAI (14 czerwca 2026) publikuje obszerny wywiad z biskupem Clemensiem Pickelem, przewodniczącym Konferencji Biskupów Katolickich Federacji Rosyjskiej i kierownikiem diecezji św. Klemensa w Saratowie. Rozmowa, przeprowadzona przez Luke’a Coppena z „The Pillar”, przedstawia portret duchownego kierującego ogromnym terytorium – od Kaukazu po Ural – zaledwie 20 000 katolikami. Wywiad jest z pozytwną intencją ukazania wielkości wiary w trudnych warunkach, ale jednocześnie staje się bezkrętnym świadectwem duchowej nicości, w jakiej funkcjonuje Kościół w Rosji po 1958 roku. Mowa o powołaniu w NRD, misji w ZSRR, bliskości z Niemcami i wyzwaniach synodalności. Nie ma w nim jednak nic – dosłownie nic – o najważniejszym: o Chrystusie Królu, o sakramencie pokuty jako jedynej nadziei grzesznika, o Mszy Trydenckiej jako jedynej prawdziwej Ofierze, o niezmiennym prawie Bożym. To jest portret pustyni, która została opisana z pominięciem Boga.
Powolanie w kraju bez Boga – katecheza zamiast wiary
Biskup Pickel opisuje swoje powołanie w NRD w sposób, który zdradza fundamentalny deficyt teologiczny: „W NRD nie było prześladowań Kościoła. Nikt nie trafił do więzienia z powodu swojej wiary. Młodym, praktykującym chrześcijanom zazwyczaj odmawiano studiów wyższych”. Ta charakterystyka jest nie tylko niepełna – jest połowa prawdy, która w połowie kłamstwa. Prawda jest taka, że NRD prześladowało Kościół systematycznie, choć nie fizycznie – przez infiltrację, agenturę, kontrolę. Ale biskup nie mówi o tym, co najważniejsze: że ten system był nieskuteczny, bo Bóg nie daje się kontrolować. Jego opis powołania – „wierzący rodzice, codzienna wspólna modlitwa wieczorna od dzieciństwa w domu, dobrzy duszpasterze” – to opis naturalnego środowiska religijnego, nie urodzenia w łasce. Nie ma w nim słowa o świetlistym chrzcie, o sakramencie pokuty jako źródle odnowienia, o Eucharystii jako pokarmie duchowym. To jest katecheza bez zbawienia, formacja bez łaski.
Misja w ZSRR – czyja?
Biskup opisuje swoją misję w Związku Radzieckim w sposób, który budzi pytania o jej istotę: „Nie postrzegałem siebie jako misjonarza, ale jako duszpasterza dla ludzi, którzy od dziesięcioleci (!) czekali na kapłana”. To jest sformułowanie, które zdradza całą modernistyczną redukcję kapłaństwa. Kapłan nie jest „duszpasterzem” w sensie psychologa czy pracownika socjalnego – jest sacerdos, czyli człowiekiem ofiary, pośrednikiem między Bogiem a ludźmi w zakresie rzeczy nadprzyrodzonych. Biskup mówi o „spowiedziach” i „Eucharystii”, ale nie wyjaśnia, czy te sakramenty były udzielane ważnie, czy też w ramach neoliturgii, która jest świętokradztwem. W kontekście rosyjskim, gdzie przez pokolenia nie było kapłanów, pierwszym obowiązkiem powinno być głoszenie kerygmatu – „Niech się zbawią z pokolenia tego przewrotnego” (Dz 2,40) – a nie „towarzyszenie”.
Bliskość z Niemcami – dar czy przekleństwo?
Biskup podkreśla bliskość między Kościołem katolickim w Rosji a Kościołem w Niemczech: „Kościół katolicki w Niemczech pomaga w wielu miejscach na świecie. Gotowość do przekazywania darowizn, nawet jeśli z zrozumiałych powodów maleje, jest bardzo pozytywnym znakiem otwartości umysłów i serc”. To jest wyraz modernistycznej teologii, która redukuje Kościół do organizacji humanitarnej. Pomoc finansowa jest dobra, ale nie może być celem misji Kościoła. Celem jest chwała Boga i zbawienie dusz. Biskup nie mówi o tym, że Niemcy są dziś krajem, w którym wiara katolicka umiera szybciej niż w Rosji – gdzie aborcja, małżeństwa jednopłciowe i sekularyzacja zniszczyły Kościół od środka. Bliskość z tym krajem nie jest darem – jest przekleństwem, które przynosi duchowe skażenie.
Synodalność – nowa herezja na tronie
Najbardziej niepokojące jest podejście biskupa do procesu synodalnego: „Duże wyzwanie widzę w procesie synodalnym zainicjowanym przez papieża Franciszka. Wydaje mi się, że w wielu miejscach wciąż mylony jest on z demokratyzacją Kościoła”. Biskup ma rację, że synodalność nie jest demokratyzacją – ale nie ma racji w tym, że akceptuje ten proces jako taki. Proces synodalny, zainicjowany przez antypapieża Bergoglio, jest heretyckim przedsięwzięciem, które podważa hierarchię ustanowioną przez Chrystusa. „Synodalność oznacza 'wspólne podążanie'” – mówi biskup. Ale wspólne podążanie ku czemu? Ku modernizmowi? Ku dialogowi ze światem? Ku „przywróceniu Jezusa Chrystusa do domu” – co jest sformułowaniem zbyt ludzkim, zbyt antropocentrycznym? Prawdziwa synodalność to posłuszeństwo wobec Magisterium, nie głosowanie nad prawdą objawioną.
„Nasza szansa to dzisiaj” – gdzie Chrystus?
Biskup kończy wywiad słowami: „Nasza szansa to: dzisiaj. Jeśli z niej skorzystamy, On zajmie się resztą”. To jest pobożne zdanie, które jednak pomija kluczowe: kim jest „On”? Jeśli to Chrystus – to dlaczego nie mówi o Nim otwarcie? Dlaczego nie głosi Jego królestwa, które „nie jest z tego świata” (J 18,36)? Dlazuje nie nawołuje do nawrócenia, do pokuty, do sakramentów? Cały wywiad jest zbudowany na ludzkim wysiłku, ludzkiej odwadze, ludzkiej wizji – a Chrystus jest tłem, nie centrum. To jest duchowość bez Boga, która nazywa się „katolicką”.
Duchowa pustka na pustyni
Diecezja św. Klemensa w Saratowie jest fizycznie ogromna – 1,4 miliona kilometrów kwadratowych. Ale duchowo? To jest pustynia w najdosłowniejszym sensie. Biskup Pickel jest człowiekiem o wielkim doświadczeniu i pozytywnych intencjach, ale jego wizja Kościoła jest wypaczona przez czternaście lat formacji w posoborowym seminarium i dwadzieścia sześć lat pracy w strukturach, które odrzuciły niezmienną wiarę. Nie mówi o Chrystusie Królu, który „panowałby w umyśle człowieka, w jego woli i w sercu” (Pius XI, Quas Primas). Nie mówi o Mszy Trydenckiej jako jedynej Ofierze, która „nie jest tylko wspomnieniem, lecz obecnością” (św. Jan Maria Vianney). Nie mówi o sakramencie pokuty jako jedynej nadziei grzesznika. Zamiast tego mówi o „synodalności”, „diplomacji” i „pomocy zewnętrznej”. To jest portret Kościoła, który został zbudowany na piasku – i który runie, gdy przyjdzie burza.
Podsumowanie – czekamy na prawdziwego biskupa
Diecezja św. Klemensa w Saratowie zasługuje na biskupa, który będzie głosił Chrystusa Króla bez kompromisów. Który będzie celebrował Mszę Świętą według wiecznego mszału św. Piusa V. Który będzie nawołował do pokuty, do nawrócenia, do sakramentów. Który będzie pamiętał, że „nie ma zbawienia poza Kościołem Katolickim” (Pius IX, Quanto Conficiamur Moerore). Biskup Pickel jest człowiekiem dobrej woli, ale jego wizja jest zbyt ludzka, zbyt kompromisowa, zbyt posoborowa. Rosja zasługuje na więcej niż duchową pustkę na pustyni. Rosja zasługuje na Królestwo Chrystusa.
Za artykułem:
Bp Clemens Pickel: moja diecezja jest najpiękniejsza na świecie (ekai.pl)
Data artykułu: 14.06.2026
