Portal eKAI (21 czerwca 2026) relacjonuje 42. Pieszą Pielgrzymkę z Porąbki do sanktuarium pasyjno-maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej, w której udział wzięło blisko dwustu uczestników, w tym wiele rodzin oraz ponad pięćdziesięcioro dzieci i młodzieży. Dwudniowa wędrówka zakończyła się Mszą Świętą, podczas której pątnicy dziękowali za otrzymane łaski i zawierzyli Bogu intencje niesione przez około 50 kilometrów beskidzkich szlaków. Kierownik pielgrzymki ks. Ariel Stąporek podkreślił życzliwość ludzi spotkanych na trasę, a kustosz sanktuarium o. Cyprian Moryc OFM przypomniał historię i duchowe znaczenie miejsca. Artykuł przedstawia to wydarzenie jako wyraz wspólnoty i radości ze wspólnego pielgrzymowania, nie wspominając jednak o tym, w jakim duchowym kontekście – pozbawionym niemal całkowicie sakramentalnego i doktrynalnego zrzeszenia – odbywa się ta wędrówka.
Piękna forma, pusta treść – pielgrzymka bez fundamentu
Należy oddać sprawiedliwość: sama idea pieszej pielgrzymki do sanktuarium Kalwaryjskiego jest piękna i godna podziwu. Wędrówka piesza, z tradycji chrześcijańskiej sięgających średniowiecza, zawsze była wyrazem pokory, ofiary i kontemplacji. Fakt, że blisko dwustu osób, w tym dzieci i młodzież, przeszło pięćdziesiąt kilometrów beskidzkich szlaków, jest świadectwem determinacji i zaangażowania. Jednakże piękna forma nie może zastąpić treści. Artykuł portalu eKAI, relacjonując to wydarzenie, nie zadaje sobie trudu, by ukazać je w kontekście prawdziwej duchowości katolickiej – tej, która nie jest już dostępna w strukturach posoborowych, ale która jedynie może dać owoc życia wiecznej.
„Łaski otrzymane” – jakie łaski?
Kierownik pielgrzymki mówi o „łaskach otrzymanych podczas drogi”. Kustosz sanktuarium „przypomina historię i duchowe znaczenie miejsca”. Ale co to konkretnie znaczy? W prawdziwym Kościele katolickim łaska to nie jest subiektywne uczucie spełnienia czy radości z wspólnego marszu. Łaska to dar Boży, który ma prowadzić do zbawienia duszy, do świętości, do zjednoczenia z Chrystusem. Encyklika Quas Primas Piusa XI (1925) przypomina, że Chrystus króluje nie tylko w umysłach, ale i w woli oraz sercu, i że Jego królestwo jest przede wszystkim duchowe. Pielgrzymka, która kończy się Mszą – nawet jeśli jest to Msza Trydencka – ale która nie jest osadzona w pełnej, nieskażonej wierze katolickiej, jest jak wędrówka do celu, który istnieje tylko w wyobraźni.
Obecność duchownych – czy obecność Kościoła?
W artykule pojawiają się postacie duchownych: ks. Ariel Stąporek, o. Cyprian Moryc OFM, ks. Jan Kuciel, ks. Marek Wróbel, ks. Wiesław Ostrowski. Są to osoby, które pełnią funkcje kapłańskie w strukturach posoborowych. Ich obecność na pielgrzymce jest faktem, ale nie jest obecnością prawdziwego Kościoła katolickiego. Prawdziwy Kościół to nie jest instytucja, która od 1958 roku systematycznie niszczy wiarę, wprowadza herezje i odsuwa Chrystusa od centrum kultu. Prawdziwy Kościół trwa tam, gdzie naucza się niezmiennej doktryny, gdzie sprawowane są ważne sakramenty, gdzie Chrystus Król panuje niepodzielnie. Duchowni ci, nawet jeśli działają w dobrej wierze, są częścią struktury, która nie jest w stanie zaoferować tego, co dusza potrzebuje najbardziej – prawdziwego uzdrowienia przez sakramenty i prawdziwej nauki.
Intencje niesione – do kogo?
Pielgrzymi „zawierzyli Bogu wszystkie intencje niesione”. To piękne sformułowanie, ale wymaga pytania: jakiego Boga? Boga objawionego w Jego niezmiennym Słowie, czy Boga, który został zastąpiony przez ludzkie idee, przez „duchowość” pozbawioną krzyża i ofiary? W encyklice Quas Primas Pius XI uczy, że Chrystus jest Królem, którego panowania nie można ograniczyć do sfery prywatnej. Jeśli pielgrzymka nie prowadzi do głębszego zjednoczenia z tym Królem – poprzez sakrament pokuty, poprzez prawdziwą Eucharystię, poprzez posłuszeństwo Jego prawom – to intencje te, choć szlachetne, wiszą w próżni.
Tradycja bez kontynuacji
Artykuł podkreśla, że jest to 42. edycja pielgrzymki. Tradycja jest ważna, ale nie może być celem samym w sobie. Tradycja katolicka to nie jest powtarzanie rytuałów – to życie w Chrystusie, przekazywane od pokolenia do pokolenia w niezmienności wiary. Jeśli tradycja ta została przerwana – a przerwana została w 1958 roku, gdy antypapież Jan XXIII otworzył drzwi modernizmowi – to kontynuacja formy bez treści jest iluzją. Pielgrzymka, która nie prowadzi do prawdziwej konwersji, do prawdziwego pokory, do prawdziwej ofiary, jest jak ciało bez duszy.
Co brakuje w tym przekazie?
Artykuł portalu eKAI nie wspomina o sakramencie pokuty – koniecznym dla tych, którzy chcą osiągnąć stan łaski. Nie wspomina o potrzebie wiary katolickiej integralnej, bez której nie ma zbawienia. Nie wspomina o realnej obecności Chrystusa w Najświętszym Sakramencie jako Źródle wszelkiego uzdrowienia. Nie wspomina o tym, że prawdziwa pielgrzymka to nie tylko wędrówka fizyczna, ale przede wszystkim wędrówka duchowa – od grzechu do łaski, od śmierci do życia wiecznej. Pius XI w Quas Primas przypomina, że Chrystus „otrzymał od Ojca władzę i cześć i królestwo” i że Jego panowanie obejmuje wszystkich ludzi. Pielgrzymka, która nie ukazuje tego panowania, jest jak mapa bez kierunku.
Podsumowanie – nadzieja w ciemności
Nie można odmówić pielgrzymom szczerości ich intencji. Wędrówka piesza, modlitwa, wspólnota – to są piękne rzeczy, które świadczą o głębokim pragnieniu Boga w sercach ludzi. Jednakże to pragnienie, pozbawione prawdziwego kierowania, pozbawione prawdziwych sakramentów, pozbawione prawdziwej nauki, nie może zaspokoić głębokich potrzeb duszy. Prawdziwy Kościół katolicki – ten, który trwa w niezmienności wiary sprzed 1958 roku – jest jedynym miejscem, gdzie to pragnienie może znaleźć swoje dopełnienie. Nie w strukturach posoborowych, nie w „Mszach” nowego rytuału, nie w „duchowości” pozbawionej krzyża. Tam, gdzie Chrystus jest prawdziwie obecny, tam, gdzie kapłan ważnie wyświęcony udziela sakramentów, tam, gdzie Msza Święta jest prawdziwą Ofiarą przebłagalną – tam jedynie dusza znajduje prawdziwy pokój. Niech ta pielgrzymka będzie choćby cieniem tego, co powinna być – ale niech ten cien prowadzi ku Światłu, który jest w Chrystusie.
Za artykułem:
21 czerwca 2026 | 08:39Pielgrzymi zawierzyli Matce Bożej intencje niesione (ekai.pl)
Data artykułu: 21.06.2026
