Portal „Tygodnik Powszechny” (7 lipca 2026) relacjonuje z miasteczka Maní na Jukatanie, gdzie struktury posoborowe upowszechniają synkretyzm chrześcijańsko-pogański pod maską „ekumenizmu” i „kultury pokoju”. Katecheta Iván Jimenez pełni jednocześnie funkcję szamana, a figura Jezusa w świątyni przybiera rysy plemienne. Artykuł chwali tę apostazję jako model „współżycia”, milcząc o konieczności nawrócenia do jedynego Pana i wiary.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Olgi Drendy, w którym autorka lamentuje nad społecznym strachem przed formulowaniem niezależnych opinii, chwaląc indywidualizm umysłowy i lingwistyczną relatywną. Tekst, pozbawiony jakichkolwiek odniesień do prawdy objawionej, sakramentów lub Królestwa Chrystusa, redukuje ludzką godność do psychologicznej samodzielności i ewolucjonistycznego przydatnościowościa. To jest manifest nowoczesnego pelagianizmu: człowiek bez Boga próbuje zbudować porządek moralny na piasku subiektywnego „własnego zdania”, ignorując, że „bez Mnie nic możecie czynić” (J 15,5 Wlg).
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 lipca 2026 r.) relacjonuje o bankructwie polskiej ochrony zdrowia. Rosną wydatki, maleje dostępność, a lekarze skupiają się w metropoliach. Artykuł Patryka Słowika opisuje symptomy, milcząc o przyczynie: usunięciu Chrystusa Króla z życia publicznego.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje z wyborów uzupełniających w okręgu Makerfield. Przyszły premier Andy Burnham stawał obok kandydatów w kostiumach lisa i kosza na głowie. Artykuł chwali tę „ekscentryczność” jako dowód zdrowia demokracji. W rzeczywistości jest to obraz bankructwa porządku pozbawionego panowania Chrystusa Króla.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje siódmą część cyklu „Historia medytacji”. Autor, Maciej Bielawski, równoważy prawosławne hezychazmy z islamskim sufizmem. Przedstawia je jako dwie tradycje mówiące „zaskakująco podobnym językiem”. Relacjonuje genezę „Opowieści pielgrzyma” oraz działalność Iwana Aguéli, Renego Guénona i Hazrata Inayata Khana. Artykuł zamyka fragment praktycznej instrukcji „modlitwy serca” uprzedzonej techniką oddychania. To nie jest historia duchowości, ale manifest religijnego relatywizmu i naturalizmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje reportaż Juliusza Pielichowskiego z Mołdawii, Naddniestrza i Gagauzji. Autor opisuje kraj rozdzielony między proeuropejskie aspiracje a rosyjskie wpływy, zmagający się z emigracją i pamięcią sowiecką. Relacjonuje losy polskiej mniejszości w Styrczy, obrazuje Tyraspol jako postsowiecki skanser, a Komrat jako ośrodek gagauskiej autonomii. Artykuł, pozbawiony jakiegokolwiek wymiaru nadprzyrodzonego, staje się dowodem na to, że dziennikarstwo bez wiary jest tylko kroniką upadku.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o dynamicznym wzroście środowisk preferujących starą liturgię w strukturach posoborowych w Polsce. Artykuł Dawida Gospodarka chwali statystyki: 120 ośrodków, 50–60 tysięcy wiernych, kwitnące seminaria FSSP i IBP. Raport ten, pozornie obiektywny, w rzeczywistości maskuje duchową agonię sekt posoborowej, udając, że legalizacja pozorów sakramentalnych w ramach apostazji jest odnową Kościoła.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Tomasza Stawiszyńskiego, który lamentuje nad robotycznymi psami jako symbolem ogołocenia emocjonalnego. Autor chwali ludzko-psią relację jako absolutną afirmację bytu, lecz całkowicie pomija Stwórcę i hierarchię bytu ustaloną przez Boga. To jest objaw naturalistycznego bałwochwalstwa stworzenia, typowe dla organów sekty posoborowej.
Portal LifeSiteNews przeprowadził wywiad z francuską aktywistką Thaïs d’Escufon, skazaną za gróźbę nienawiści rasowej za publiczne stwierdzenie, że głównym zagrożeniem dla kobiet we Francji są mężczyźni imigranci. Rozmówczyni propaguje „remigrację” jako jedyne realne rozwiązanie kryzysu bezpieczeństwa, powołując się na witalność tzw. tradycyjnych kręgów katolickich we Francji. Artykuł demaskuje beznadziejność naturalistycznej polityki pozbawionej Królestwa Chrystusa i sakramentalnego życia.
Portal LifeSiteNews (7 lipca 2026) relacjonuje, że „arcybiskup” Modena-Nonantola Erio Castellucci, podczas konferencji feministycznego Centro Italiano Femminile, zaproponował wprowadzenie „ko-prezydencji” w liturgii: kobiety miałyby przewodzić Liturgii Słowa, a „kapłani” Liturgii Eucharystycznej. W dokumencie synodalnym „Liewito di Pace e di Speranza” (październik 2025) postawiono tezę o konieczności kolejnej rewizji Mszału, uwzględniającej „kruchości” wiernych. Castellucci, obrońca bluźnierczej wystawy „Gratia Plena” i aktywny promotor ideologii LGBT, jest kandydatem na siedzibę medolańską. To nie jest propozycja pastoralna, lecz otwarty bunt przeciwko Królestwu Chrystusowemu i sakramentowi kapłaństwa.
