Recenzja Anity Piotrowskiej w „Tygodniku Powszechnym” nie jest recenzją filmów. Jest manifestem apostazji kultury. Autorica chwali kino, które zastąpiło Boga terapią, a sakramenty – performansem. To nie jest krytyka filmowa. To kronika duchowej śmierci.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje 92. urodziny „ks.” Adama Bonieckiego, ikony polskiego modernizmu. Antypapież Franciszek przysłał życzenia z okazji sześćdziesięciolecia święceń. Artykuł ujawnia, że struktury posoborowe zredukowały wiarę do kultu osobistości i marketingu kulturalnego.
Portal Tygodnik Powszechny (21 lipca 2026) relacjonuje historię wytwórni Disneya od „Nanuka z północy” Flahertych przez „Królewnę Śnieżkę”, upadły projekt EPCOT, renesans lat 90., aż po współczesną „Vaianę” i jej aktorską wersję. Artykuł Macieja Jarkowca chwali korporację za zrezygnowanie z „kolonialnej perspektywy” i powołanie rad etnicznych, pomijając, że nowa wrażliwość to jedynie maska gigantycznego monopolu merchandisingowego. To jest hymn na cześć bałwochwalstwa korporacyjnego, w którym ludzka dusza staje się surowcem, a Chrystus Król całkowicie wymazany z horyzontu kultury.
Portal Tygodnik Powszechny (21 lipca 2026) publikuje recenzję albumu Madonny „Confessions II”, autorstwa Elvisa Strzeleckiego. Redakcja poświęca miejsce jednemu z najbardziej bluźnierczych ikon kultury masowej, opisując jej utwór jako „idealny concept album” i „alegorię życia”. To jawne świadectwo całkowitej sekularyzacji prasy posoborowej, która zamiast królowania Chrystusa Króla oddaje strony synagodze szatana.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje historyjkę studentki teologii na Białorusi, Magdalena Lajewskiej, która w osobistych doświadczeniach i luźnych obserwacjach językowych szuka fundamentów dla nowej, pozbawionej dogmatycznego balastu teologii. Artykuł prezentuje zjawisko religijnego synkretyzmu – prawosławia „trochę katolickiego” i katolicyzmu „trochę prawosławnego” – jako model do naśladowania, demaskując jednocześnie całkowity bankructw doktrynalny struktur posoborowych na Wschodzie.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje trzy kazania pana Adama Bonieckiego z dnia 21 lipca 2026 roku. Tekst porusza tematy służby, zaufania dziecięcego i walki z mamoną. Autor redukuje ewangeliczne nauki do porad psychologicznych i społecznych. Pomija całkowicie sakramentalny porządek, Królewstwo Chrystusa i prawdziwą Msze Świętą. To jest manifest nowoczesnego pelagianizmu w szacie klerykalnej.
Artykuł „Tygodnika Powszechnego” chwali zamianę ról w rodzinie. To triumf naturalizmu nad porządkiem Bożym.
Portal „Tygodnik Powszechny” – głośnica polskiego neokatolicyzmu – publikuje rozmowę urodzinową z „ks. Adamem Bonieckim” z okazji 92. rocznicy urodzin. Były „generał” jezuitów, redaktor naczelny przez dekady, opowiada o upadkach na placu domu starców, medytacji, ciekawości śmierci i pustych walizkach. Tekst, pozornie ludzki i wzruszający, jest w rzeczywistości aktem oskarżenia wobec całego systemu posoborowego: życia w pozorach sakramentalnych, bez Chrystusa Króla, bez łaski uświęcającej, w próżni modernistycznej.
Portal Tygodnik Powszechny (21 lipca 2026) publikuje felieton Pawła Brava pt. „Ryby od Putiny”. Autor relacjonuje o kolosalnym biznesie z paluszkami rybnymi produkowanymi z rosyjskiego mintaja i dorsza. Opisuje lukę w sankcjach unijnych: ryby oznakowane kodami FAO 61 lub FAO 27.1 trafiają do Polski, Niemiec i Holandii. Wskazuje na lobbowanie Berlina i wstrzemięźliwość Warszawy przed zakazem importu. Dodaje wątek zwolnień kurierów w Polsce po zmianie prawa pracy. Kończy przepisem na brokuły ze szprotkami. Artykuł ujawnia totalny naturalizm posoborowego prasy: moralność zredukowana do geopolitycznej ekonomii i przepisu kulinarnego, z pominięciem Królewstwa Chrystusa.
Portal Tygodnik Powszechny recenzuje książkę Tomasza Stawiszyńskiego „Czynnik alchemiczny”. Redaktor Agata Okońska opisuje prozę jako kalejdoskop wątków: psychoterapii, homeopatii, antropozofii, ezoteryzmu i podróży na Korfu. Bohater szuka uzdrowienia w „integracji ze wszystkim, co istnieje”, w „kotłowaninie na poziomie astralu i eteru”, w lekturze Henry’ego Millera. Recenzentka nazywa to „epifanią” i „spowiedzią à rebours”. Artykuł milczy o Chrystusie, sakramentach, grzechu i zbawieniu. To jest manifest duchowej pustki sekt posoborowych, które zamieniły Kościół w salon literacko-psychologiczny.
