2026-07-22

Kurialiści

Jezuicka apologia rewolucji: żonaci diakoni i zdrada Królestwa Chrystusa

Portal „Tygodnik Powszechny” (21 lipca 2026) publikuje tekst „o. Wacława Oszajcy SJ”, w którym jezuita chwali obecność 163 żonatych diakonów w Polsce jako dowód „reformy Kościoła” przez Boga. Autor twierdzi, że Bóg „nie potrafi działać inaczej, jak wspólnie z ludźmi”, a ekumenizm nazywa „zwyczajnym sposobem działania Kościoła”, odsyłając lefebrystów do marginesu. To manifest nowoczesnej apostazji: redukcja wszechmocności Boga do zależności od woli człowieka, legalizacja naruszenia cenzury celibatu i zdrada prawdy o na rzecz naturalistycznego humanitaryzmu.

Świat

Obsesja długowieczności: bałwochwalstwo ciała w próżni nadprzyrodzonej

Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje zjawisko komercjalizacji długowieczności, zwanego longevity, ukazując je jako globalny rynek wart biliony dolarów. Artykuł opisuje przypadek Rafała Studzianego, który z nadwagi przeszedł w ortoreksję, obsesję zdrowym stylem życia niszczącą relacje i spokój ducha. Autor wskazuje na presję aplikacji, zegarków i mediów, które zamieniają dbałość o ciało w nową religię, a na nierówności w długości życia w zależności od bogactwa i wykształcenia. Tekst jednak, w swej naturalistycznej perspektywie, całkowicie pomija Stwórcę, zbawienie i wieczne życie, redukując człowiek do biologicznej maszyny do optymalizacji.

Kurialiści

Dziewięćdziesiąt dwa lata w próżni sakramentalnej: autorefleksja bez Chrystusa Króla

Portal „Tygodnik Powszechny” (22 lipca 2026) publikuje wpis „księdza” Adama Bonieckiego, redaktora seniora tego pisma, z okazji jego dziewięćdziesiątych drugich urodzin. Autor, opierając się na wspomnieniach rodzinnych i obyczajach imieninowych, przeprowadza autorefleksję na temat starzenia się, pamięci, strachu przed śmiercią i „oczyszczania wiary”, zamykając rozważania nadzieją na miłosierdzie Boga i ludzi. To świadectwo, choć ludzko wyraziste, stanowi bolesny dokument duchowej bankructwa sekt posoborowych: człowiek bliski setki lat życia, pełniący funkcje kierownicze w głównej tubie propagandowej nowego porządku, nie znajduje w swojej wierze ani słowa o sakramentach umierających, ani o Mszy Trydenckiej, ani o Królestwie Chrystusa, ani o sądzie particularnym.

Kurialiści

Kultura bez Króla: recenzja Estreichera w „Tygodniku” demaskuje apostazję

Portal „Tygodnik Powszechny” recenzuje biografię Karola Estreichera juniora. Opisuje odzyskanie ołtarza Wita Stwosza, obrazów Leonarda da Vinci i Rembrandta. Chwali rewindykacje przeprowadzone przy zgodzie rządu komunistycznego. Przypomina o przebudowie Collegium Maius. Całkowicie pomija Królestwo Chrystusa i łaskę sakramentalną. To jest jawne świadectwo duchowej bankructwa sekty posoborowej.

Posoborowie

Tygodnik Powszechny: wizualna propaganda neo-kościoła w służbie atomizacji społeczeństwa

Portal Tygodnik Powszechny prezentuje stronę rysownika Bartosza Minkiewicza pod hasłem „Obraz tygodnia”, która w rzeczywistości jest pustą skorupką marketingową, maskującą brak jakiejkolwiek treści duchowej pod hasłami subskrypcyjnymi i listą artykułów manifestujących totalną dominację narracji nowoczesnego humanitaryzmu nad ewangelizacją. To nie jest czasopismo katolickie, to biuletyn sekty posoborowej, który wizualnie i tekstowo uczy wiernych, że Bóg nie istnieje, a jedynym zbawieniem jest subskrypcja cyfrowa.

Świat

Ian McEwan: literatura bez Chrystusa Króla w czasach ostatecznych

Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje recenzję Jerzego Jarniewicza poświęconą późnej prozie Iana McEwana. Artykuł chwali pisarza za „panoramiczny fresk” powojennej Anglii i „ocaleńczy autosabotaż” realizmu. Krytyk podziwia „liberalnego centristę”, który w duchu Forstera dąży do „połączenia ogniw” społecznych. Ten tekst jest dowodem na to, jak kultura pozbawiona wiary zamienia literaturę w bożka, a historię zbawienia zastępuje mitem postępu i klimatycznej apokalipsy.

Kurialiści

„Kardynał” Ryś odbiera Kościołowi władzę sądu: apostazja humanitaryzmu

Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje refleksję „kardynała” Grzegorza Ryśa o Ewangelii św. Mateusza (19, 27-29). Autor twierdzi, że Chrystus nie dał wiernym władzy sądzenia w czasie Gegenwärtigem, rezerwując ją na eschatologiczne „odrodzenie”. To jest zaprzeczenie misji sądowniczej Kościoła i ugodowe przyzwolenie na relatywizm moralny.

Przewijanie do góry