Portal EWTN News relacjonuje, że antypapież Leon XIV mianował pała Liu Hongganga biskupem diecezji Datong. To już trzeci taki akt w ciągu trzech miesięcy i siódmy w trakcie jego antipontyfikatu. Wszystko dzieje się w ramach tajnego układu z chińskimi komunistami. Redakcja portalu przedstawia to jako sukces dialogu. W rzeczywistości jest to akt uległości wobec władzy ateistycznej i dowód pustki jurysdykcyjnej usurpatorów na Watykanie.
Uległość komunizmowi pod maską dialogu
Sekta posoborowa nazywa to „porozumieniem”. W świetle prawdy katolickiej to kapitulacja. Chiński rząd ateistyczny decyduje o kandydatach. Antypapież jedynie atestuje wybór Pekinu. Artykuł wprost pisze, że Władza Cywilna uznaje biskupów. To oznacza, że jurysdykcja pochodzi od państwa komunistycznego, a nie od Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas Primas (11 grudnia 1925) uczy: „Chrystus panuje nad wszystkimi narodami”. Oddanie władzy nad Kościołem w Chinach komunistom jest grzechem przeciwko pierwszemu przykazaniu i<Królestwu Chrystusowemu.
Język kapitulacji: „uzgodnienie” zamiast prawa Bożego
Słownictwo artykułu demaskuje naturalistyczną mentalność. Mówi się o „mechanizmach ustalonych przez porozumienie”, o „uznawaniu cywilnym”, o „dialodze”. Nie ma ani słowa o misji, o zbawieniu dusz, o Królewstwie Bożym. Pius IX w Quanto Conficiamur Moerore (10 sierpnia 1863) potępił tych, którzy „odmawiają Kościołowi władzy nauczania ludzi, wydawania praw, rządzenia narodami”. Sekta posoborowa zrzekła się tego prawa na rzecz partii komunistycznej. To jest esencja laicyzmu, który Pius XI nazwał „zarazą zatruwającą społeczeństwo”.
Nieważność aktów jurysdykcyjnych bez prawdziwego papieża
Stolica Piotrowa jest pusta od 1958 roku. Leon XIV (Robert Prevost) jest uzurpatorem. Bulla Pawła IV Cum ex Apostolatus Officio (1559) uczy: promocja heretyka do papiestwa jest „nieważna, nieobowiązująca i bezwartościowa”. Kanon 188 § 4 Kodeksu z 1917 roku stanowi, że urząd staje się wakujący ipso facto (z samego faktu) przez publiczne odstąpienie od wiary. Uzurpatorzy Watykanu odrzucili niezmienną wiarę na Soborze Watykańskim II. Ich akty mianowania biskupów są prawem bezwartościowe. Święcenia biskupa Liu Hongganga to inscenizacja, nie sakrament święceń. Brak łańcucha sukcesji apostolskiej od prawdziwego papieża uniemożliwia przekazanie władzy jurysdykcyjnej.
Zniszczenie dziedzictwa Piusa XII: supresja diecezji
Artykuł potwierdza, że antypapież Leon XIV zniesił diecezje Xuanhua i Xiwanzi. Zostały one wzniesione przez Piusa XII w 1946 roku. Zastąpił je nową diecezją Zhangjiakou. To jest rewolucja administracyjna służąca ugodzie z Pekingiem. Prawy papież nie może znosić diecezji ustalonych przez poprzednika bez powodu gravissimum, a tym bardziej nie może tego robić na żądanie władzy świeckiej. To jest usurpacja władzy prawodawczej, która należy się wyłącznie Kościołowi. Św. Robert Bellarmin uczył, że jawny heretyk nie może być papieżem ani głową Kościoła. Uzurpatorzy dowodzą, że nie są głową, niszcząc strukturę Kościoła w Chinach.
Królestwo Chrystusa a państwo komunistyczne
Pius XI w Quas Primas ostrzegł: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod władzą”. Chińskie państwo ateistyczne formalnie wyznaje bezbożność. Sekta posoborowa zawiera z nim pakt. To jest realizacja błędu potępionego w Syllabusie Błędów Piusa IX (pkt 55): „Kościół należy oddzielić od Państwa, a Państwo od Kościoła”. Tutaj Kościół (pozorny) poddaje się Państwu. To jest duchowa zdrada chińskich wiernych. Ci, którzy trwają w katakumbach („podziemny Kościół”), zostają zdradzeni przez tych, którzy udają papieżów.
Symptom apostazji: 17 „biskupów” w ramach układu z Pekingiem
Siedemnaście biskupów „święconych” w ramach tego układu to nie jest odnowa. To jest budowanie struktury szmatowej, która zastępuje Kościół Chrystusa. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępił twierdzenie, że „Kościół bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia chrześcijanina-grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem” (propozycja 46). Dziś sekta posoborowa przyzwyczaja wiernych do pojęcia „biskupa” mianowanego przez komunistów. To jest fałszywy Kościół, o którym ostrzegł Pius XI w nieopublikowanej encyklice Humani Generis Unitas – „synagoga szatana”. Prawdziwy Kościół Katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest Msza Trydencka, gdzie udzielane są ważne sakramenty, gdzie naucza się niezmiennej doktryny. Tam nie ma miejsca na pukty z Pekingiem.
Prawdziwa nadzieja dla Chin poza układem z diabłem
Chińscy katolicy nie potrzebują „biskupów” atestowanych przez partię komunistyczną. Potrzebują kapłanów i biskupów ważnie święconych w linii apostolskiej, trzymających wiarę Niceno-Konstantynopolitańską w całości. Potrzebują Najświętszej Ofiary, sakramentu pokuty, nauki o Królewstwie Chrystusa. Tylko tam jest zbawienie. Wszelka „solidarność” z uzurpatorami i ich paktami z ateistami jest udziałem w grzechu apostazji. Modlimy się o nawrócenie Chin, ale przez Serce Jezusa i Serce Marji, a nie przez dyplomację antypapieża.
Za artykułem:
Pope Leo XIV names third Chinese bishop in 3 months (ewtnnews.com)
Data artykułu: 31.08.2026
