Portal Gość Niedzielny relacjonuje komunikat archidiecezji poznańskiej, w którym ta odręcza się od wykonywanych eksmisji na Osiedlu Maltańskim, stwierdzając, że właścicielem nieruchomości jest spółka JHM Development, a postępowania sądowe prowadzone są na rzecz tej spółki. Artykuł cytuje oświadczenie spółki Komandoria o „programie wsparcia” dla 122 rodzin oraz słowa prezydenta Poznania o „kreowaniu emocji do celów politycznych”. To jest portret instytucji, która sprzedała ojczyznę duchową deweloperowi, by potem udawać, że nie jej sprawą są losy ludzi.
Faktografia: Kościół jako deweloper, wierni jako uciążliwy balast
Przedstawiony ciąg zdarzeń jest nagością samej w sobie. W 1931 roku proboszcz ks. Karol Mazurkiewicz, uwzględniając „ciężką sytuację materialną społeczeństwa”, pozwala na zakładanie działek pracowniczych. Przez dekady ludzie tam mieszkają, budują domy, żyją. W 2004 roku Rada Miasta kwalifikuje ten teren jako „zdegradowany” o „substandardowej zabudowie” – typowy język technokratyczny, który uprzednio wyrocznia wyrok na istnienie ludzkie. Archidiecezja, zamiast bronić swoich dzieci przed wilkami rynku, sprzedaje grunt spółce JHM. Komunikat z stycznia 2026 roku jest szczery w swojej cyniczności: „dalsze dostosowanie tego obszaru do miejscowego planu zagospodarowania przekraczało jej możliwości, dlatego zdecydowała się na sprzedaż”. Przekraczało możliwości – czyli: nie opłacało się, nie wpisywało się w strategię biznesową. Ludzie, którzy przez pokolenia tam żyli, stają się „problemem do rozwiązania” przez „program wsparcia” i „sfinansowanie najmu na 12 miesięcy”. To nie jest pastoralne opiekunstwo. To jest likwidacja aktywów z humanitarnym dopiskiem.
Język korporacyjny zamiast języka Ojca
Analiza słownictwa używanego przez strukturę posoborową w Poznaniu demaskuje całkowitą secularizację jej myślenia. Mówi się o „właścicielu nieruchomości”, „postępowaniach sądowych”, „spółce JHM”, „programie wsparcia”, „mieszkaniach komunalnych i społecznych”. Nie ma tu ani jednego słowa z leksykonu Ewangelii: ani „pastrz”, ani „stado”, ani „owca”, ani „zbawienie”, ani „sakrament”, ani „modlitwa”. Prezydent miasta, Jacek Jaśkowiak, polityk świecki, mówi językiem bliższym prawdzie o stanie duchowym tej struktury: „osoby, które kreują emocje do celów politycznych”. Ma rację – ale inaczej, niż myśli. To hierarchia posoborowa kreuje emocje, by ukryć własną apostazję od misji pasterskiej. Gdy arcybiskup i jego kuria uciekają w formalizm prawny („eksmisje prowadzone są na rzecz spółki JHM, a nie Kościoła”), przyznają się do tego, że przestali być Kościołem, a stali się podmiotem prawnym zarządzającym majątkiem. Quod non est in actis, non est in mundo (czego nie ma w aktach, tego nie ma w świecie) – starożytna maksyma kanoniczna, dziś odwrócona: co nie jest w aktach notarialnych, nie istnieje dla kurii.
Teologiczna bankructwa: Sprzedaż dziedzictwa za lentylny obiad
Tu dotykamy sedna. Nieruchomość kościelna nie jest „aktywem” do sprzedania, gdy staje się niewygodna. Jest dziedzictwem wiernych, miejscem, gdzie pokolenia modliły się, chrzcili dzieci, pogrzebali bliskich. Kanon 1292 Kodeksu z 1917 roku (wciąż obligujący w prawdziwym Kościele) ściśle reguluje alienację dóbr kościelnych: wymaga uzasadnionej przyczyny, zgody Świętego Stolu, pewności, że cena jest sprawiedliwa, a przede wszystkim – że nie szkodzi wiernym. Sprzedaż gruntu, na którym żyją ludzie, deweloperowi, który chce tam zbudować osiedle „o spójnej kompozycji urbanistycznej”, to nie jest „uzasadniona przyczyna” – to jest zdrada. To jest realizacja programu modernistycznego, o którym ostrzegał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis: redukcja Kościoła do instytucji społeczno-kulturalnej, która handluje wpływem i ziemią. Artykuł na Gość Niedzielny, relacjonując to bez komentarza teologicznego, staje się współsprawcą tej redukcji. Pokazuje „Kościół”, który zachowuje się jak zwykła spółka z o.o., a wierni uczą się, że ich domy, ich korzenie, ich kościół parafialny to tylko linie w rejestrze gruntowym.
Objaw apostazji: Struktura okupująca Watykan nie ma ojcostwa
To, co dzieje się na Osiedlu Maltańskim, nie jest wyjątkiem – to jest regułą sekt posoborowych od 1958 roku. Gdy Jan XXIII zawołał Sobór, otworzył bramę na świat, a świat weszł do świątyni nie jako nawrócony, ale jako nabywca. Sprzedaż kościołów, klasztorów, ziemi parafialnej na hotele, kluby, deweloperskie inwestycje to epidemia w entirej strukturze okupującej Watykan. W Polsce po 1989 roku kurie posoborowe masowo prywatyzowały majątek, często przez pośredników, z zyskiem dla „funduszy”, a stratą dla wiernych. Tu archidiecezja poznańska nie chce nawet udawać troski – rzuca komunikat: „nie my, to spółka JHM”. To jest ecclesia docens (Kościół uczący) zredukowana do societas civilis (spółki cywilnej). Brak jakiegokolwiek odniesienia do duchowego dobra mieszkańców, do konieczności modlitwy za nich, do Mszy Świętej złożonej za ich intencję, do sakramentu pokuty – to dowód, że w tej strukturze Duch Święty nie działa. Działa prawnik, notariusz, komornik Paweł Śliwiński na zdjęciu.
Prawdziwy Kościół nie wyprzedaje swoich dzieci
W przeciwieństwie do struktury poznańskiej, prawdziwy Kościół Katolicki – ten, który trwa w wiernych trzymających się Tradycji, pod władzą biskupów ważnie posakrowanych i kapłanów – nigdy nie traktuje wiernych jako uciążliwego balastu na drodze do zysku. Quas Primas Piusa XI uczy, że Chrystus Króluje w sercach i woli, a Jego Królestwo jest duchowe. Gdy struktury posoborowe sprzedają ziemię pod stopami wiernych, odrzucają panowanie Chrystusa Króla na rzecz panowania mamony. Jedyną nadzieją dla wygnanych z Osiedla Maltańskiego nie jest „program wsparcia” spółki Komandoria, ale powrót do sakramentów w Kaplicańce, gdzie Msza Święta wciąż jest Ofiarą przebłagalną, a kapłan wciąż jest ojcem, a nie menedżerem nieruchomości. Tam, w prawdziwym Kościele, nikt nie usłyszy: „eksmisje prowadzone są na rzecz spółki, a nie Kościoła”. Tam usłyszy: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy macie trudności i jesteście obciążeni, a Ja was pocieszę” (Mt 11,28 Wlg). To jest różnica między synagogą szatana a Domem Ojca.
Za artykułem:
Archidiecezja poznańska: Eksmisje prowadzone są na rzecz spółki JHM, a nie Kościoła (gosc.pl)
Data artykułu: 04.09.2026
