Portal eKAI informuje o pielgrzymce diecezji płockiej do Rzymu, zwieńczonej audiencją u antypapieża Leona XIV (Roberta Prevosta). „Biskup” Szymon Stułkowski i „biskup” Adam Bab wręczają usurpatorowi pamiątkowy album. „Kardynał” Gianfranco Ghirlanda przewodzi inscenizacji Novus Ordo przy grobie św. Stanisława Kostki. Cała inicjatywa redukuje się do naturalistycznej wędrówki i psychologicznej motywacji, pozbawionej wymiaru nadprzyrodzonego.
Teatralna wizyta u usurpatora tronu Piotrowego
Relacjonowane wydarzenie ma charakter czysto medialny. Grupa okolo stu osób pokonuje trasę z Wiednia do Rzymu. „Biskup” Stułkowski oddaje „papieżowi” album z mapą trasy. Antypapież Leon XIV odpowiada standardowym pozdrowieniem. Mówi o „odważnych decyzjach życiowych” i „służbie Bogu i bliźniemu”. Pomija istotę powołania: stan łaski, wiara katolicka, poddanie Chrystusowi Królowi. Stolica Piotrowa jest pusta od 1958 roku. Każdy „papież” po Piusie XII jest uzurpatorem. Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV uczy: promocja heretyka jest nullius, irrita, invalida (nieważna, nieobowiązująca, bezwartościowa). Robert Prevost, jako zwolennik Soboru Watykańskiego II i nowej mszy, jest jawnego heretyka. Nie może być głową Kościoła. Non potest esse caput qui non est membrum (nie może być głową, kto nie jest członkiem). Spotkanie z nim nie daje łaski. Jest gestem schizmatycznym.
Język terapeutyczny zamiast słowa o zbawieniu
Słownictwo artykułu i wypowiedzi antypapieża należy do psychologii humanistycznej. Mówi się o „ogromie łaski”, „radości”, „doświadczeniu Bożej dobroci”. Mówi się o „motywacji” i „odwadze”. Nie ma słowa o grzechu. Nie ma słowa o pokucie. Nie ma słowa o sakramencie pokuty. Nie ma słowa o Mszy Świętej jako Ofierze przebłagalnej. Św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907) potępił redukcję wiary do „uczucia religijnego”. Tu wiara zastepowana jest emocjami. „Modlitwa o powołania” staje się techniką rekrutacji. Brak kontekstu nadprzyrodzonego demaskuje modernistyczną naturę sekty posoborowej. Sine gratia non potest (bez łaski nie da się). Ludzka wędrówka bez sakramentów nie czyni świętych.
Pustka sakramentalna: „msza”, relikwie nowoczesnego „świętego” i brak prawdziwej jurisdykcji
Centralnym punktem pielgrzymki była inscenizacja Novus Ordo 15 września. Przewodził „kardynał” Ghirlanda. Nowy obrząd, wprowadzony przez Pawła VI w 1969 roku, znosi Ofiarę przebłagalną. Zastępuje ją wspólnotową uczczenią. Kanon 188 § 4 Kodeksu z 1917 roku stanowi: urząd staje się wakujący ipso facto przez publiczne odstąpienie od wiary. „Biskupi” Stułkowski i Bab otrzymali święcenia w nowym rycere. Rytuał ten jest nieważny. Episcopus ordinatus novo ritu non est episcopus (biskup święcony nowym rycere nie jest biskupem). Ich jurisdykcja jest fikcyjna. Relikwie „św.” Carlo Acutisa, „kanonizowanego” przez Bergoglio, nie mają gwarancji Kościoła. Kult nowych „świętych” jest elementem nowej religii. Pielgrzymka kończy się bałwochwalstwem. Uczczepienie relikwii heretyka przy grobie prawdziwego świętego to profanacja.
Objaw apostazji: Kościół zredukowany do agencji humanitarnej
Inicjatywa „Idziemy za rok!” to slogan marketingowy. Nie ma w nim miejsca na Regnum Christi (Królestwo Chrystusa). Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) nauka: Chrestus regnat in mentibus, in voluntatibus, in cordibus (Chrystus króluje w umysłach, woliach, sercach). Panowanie Chrystusa wymaga poddania się niezmiennej doktrynie i ważnym sakramentom. Sekta posoborowa oferuje zamiast tego spacer, album, zdjęcie z „papieżem”. To jest synagoga Satanae (synagoga szatana), o której pisał Pius XI w projekcie encykliki Humani generis unitas. Wierni w diecezji płockiej są prowadzeni w błąd. Ich pasterze, zamiast ich chronić przed herezją, wplecają ich w strukturę antychrystowską. Prawdziwe powołanie rodzi się w kaplicy przy Najświętszym Sakramencie, w Mszy Trydenckiej, pod czuwaniem prawdziwego biskupa. Nie na Placu św. Piotra u usurpatora.
Jedyna droga: powrót do Tradycji i Mszy Wszechczasów
Prawdziwy Kościół katolicki trwa tam, gdzie odprawiana jest Msza św. Piusa V. Tam, gdzie biskupi mają moc z ważnych sakr. Tam, gdzie naucza się Quas Primas i Syllabus. Pielgrzymka eKAI jest symbolem duchowej pustki. Wezwanie do „odważnych decyzji” bez Chrystusa Króla to wezwanie do upadku. Tylko w Jedności Wiary, w Sakramencie Ołtarza, w poddaniu się Prawu Bożemu znajduje się zbawienie. Extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia). Struktury okupujące Watykan nie są Kościołem. Są cieniem, który mieni prawdę.
