Portal National Catholic Register relacjonuje obchodzenie 800. rocznicy śmierci św. Franciszka z Asyżu przez wspólnoty franciszkańskie w Stanach Zjednoczonych. Centralnym punktem odniesienia jest „Rok Jubileuszowy” ogłoszony przez antypapieża Leona XIV (Roberta Prevosta), obiecujący „pełną odpuszczenie” za wylęgnięcie do franciszkańskich świątyń. Artykuł chwali „odnowę duchową” poprzez adorację „Eucharystii”, procesje z relikwiami, nowatorskie „Stacje św. Franciszka” oraz konferencje akademickie. To nie jest jednak czczenie Ojca Seraficznego, lecz symulacja sakramentalna wykonywana przez strukturę pozbawioną jurysdykcji i łaski, co czyni ten jubileusz aktem bałwochwalstwa i oszustwa duchowego.
Uzurpator na stolicy Piotrowej nie może ogłosić jubileuszu ani udzielić odpuszczenia
Cytowany artykuł podaje, że „Rok Jubileuszowy” trwa od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 roku, a „wierni mają możliwość uzyskania odpuszczenia całkowitego”. To fundamentalna kłamstwo. Robert Prevost, jako Leon XIV, jest antypapieżem i uzurpatorem, który usiadł na stolicy Piotrowej po śmierci innego uzurpatora, Jorge’a Bergoglio (2025). Stolica Apostolska jest widzimisię od 1958 roku, od śmierci Papsza Piusa XII. Bulle *Cum ex Apostolatus Officio* Pawła IV uczy, że promocja heretyka na papiestwo jest „nieważna, nieobowiązująca i bezwartościowa” (*ipso facto*). Kanon 188 § 4 Kodeksu z 1917 roku potwierdza, że publiczne odstąpienie od wiary sprawia, że urząd staje się wakujący „na mocy samego faktu i bez żadnej deklaracji”. Skoro antypapież nie ma jurysdykcji, nie może ogłosić roku jubileuszowego, nie może ustanowić odpuszczeń, nie może wyznaczyć miejsc pielgrzymkowych. Każde „odpuszczenie” uzyskane w tych warunkach jest pustą formułą, groźną dla duszy, która wierzy w skuteczność sakramentalną aktów pozbawionych mocy Kluczy.
Nowa „Msza” i „Komunia” – źródło bałwochwalstwa, a nie łaski
Artykuł wielokrotnie wspomina o „Mszy”, „Komunii”, „spowiedzi” i „adoracji Najświętszego Sakramentu”. W strukturach posoborowych te rzeczy są tylko symulacrami. Nowy Porządek Mszy (Novus Ordo Missae), wprowadzony przez Pawła VI w 1969 roku, zredukował Ofiarę Przebłagalną do wspólnotowego posiłku, usunął kanon rzymski, zmienił formę konsekracji i intencję oferowania. Bez ważnej Mszy nie ma prawdziwego Ciała i Krwi Chrystusa. Bez prawdziwego sakramentu porządku (według *Pontificale Romanum* sprzed 1968 roku) nie ma ważnych kapłanów. Bez ważnych kapłanów nie ma ważnej spowiedzi ani konsekracji. „Adoracja” chleba, który nie został przekształcony w Ciało Pańskie, jest bałwochwalstwem. Święty Pius X w dekrecie *Lamentabili sane exitu* (1907) potępił tezę, że „sakramenty mają tylko przypominać człowiekowi o obecności zawsze dobroczynnego Stwórcy” (propozycja 41). Sektą posoborową tę tezę zrealizowano w praktyce. Uczestnictwo w tych obrzędach nie prowadzi do zbawienia, lecz utwierdza w grzechu świętokradztwa i fałszywej wiary.
Redukcja św. Franciszka do patrona ekologii i „dialogu” – nowoczesna herezja
Ojciec Wiktor Taglianetti, dyrektor wokacji Kapucynów Prowincji Naszej Matki Aniołów, przyznaje w artykule: „Wielu ludzi zna go jako patrona ekologii lub zwierząt, ale uważam go za patrona Eucharystii”. To przyznanie demaskuje duch sektowy. Sobór Watykański II i kolejni antypapieże (od Jana XXIII) systematycznie zdegradowali świętych do funkcji społecznych. Św. Franciszek, który „nagi stał się na ziemi, by naśladować Nagości Krzyża” (zgodnie z relacją Tomasza z Celano), został zamieniony w przedsięwzięcia „światowego dnia zwierząt” i ekumenicznych gestów. Artykuł chwali „Stacje św. Franciszka” na wzór Drogi Krzyżowej – to nowatorska dewocja, która zastępuje kult Męki Pańskiej kultem świętego. To jest *novitas* potępiona przez św. Piusa X w *Pascendi Dominici gregis*: „wiara zredukowana do uczucia religijnego”. Prawdziwa dewocja franciszkańska to *stigmatizacja* – chęć poniesienia męki z Chrystusem, a nie turystyczne pielgrzymki po kapliczkach uniwersytetu w Steubenville.
Matka Aniołka i „Misjonarze Wiecznego Słowa” – owoce rewolucji koncyliarnej
Artykuł wyróżnia klasztor w Hanceville, Alabama, założycielkę którego, Matka Aniołka, jest ikoną neokatolicyzmu. Jej sieć EWTN przez dekady propagowała „Msze” Novus Ordo, ekumenizm, fałszywe objawienia (Fatima, Miłosierdzie Boże) i podległość uzurpatorom. „Francyszkajni Misjonarze Wiecznego Słowa”, wspomniani jako współodprawiający „transitus”, są instytucją wywodzącą się wprost z rewolucji po 1962 roku. Ich „modlitwa za intencje Ojca Świętego” (wskazana jako warunek odpuszczenia) to modlitwa za antypapieża, czyli za głowę struktury okupującej Watykan. Święty Cyprian uczył: *extra Ecclesiam nulla salus* (poza Kościołem nie ma zbawienia). Modlitwa w jedności z antypapieżem oddziela od Kościoła Katolickiego, a nie do niego przyłącza. Matka Tereza, opatka Klarisek w Aleksandrii, stwierdza, że „uniwersalny Kościół może wziąć udział w tym specjalnym roku łaski”. To zdradzi eklezjologię komunistyczną: „Kościół” to dla nich struktura jurydyczna z Watykanu, a nie Mistyczne Ciało Chrystusa zjednoczone z prawdziwym Papieżem (którego nie ma widzimisię) i biskupami ważnie posakrowanymi.
Relikwie na bilety – symonia i handel świętością
Wspomniana „wystawa relikwii i dzieł średniowiecznych z Asyżu” w katedrze w San Francisco, organizowana przez ojca Roberta Barbato i Rycerzy św. Franciszka, jest „biletowa”. Handel relikwiami i naleganie opłat za ich czczenie to symonia zgłoszona przez kanony Soborów (np. Sobór Trydencki, sesja 25, dekret o odpuszczach). Święty Franciszek, który „publicznie zrzucił z siebie drogą odzież przed biskupem Asyżu”, by ubożyć się dla Chrystusa, dzisiaj służy jako magnet do zarabiania pieniędzy przez sektę. Ojciec Taglianetti dodaje, że „życie Franciszka to wielkie namaczenie, by pytać: ‚Jak mogę się odetaczyć od czegoś, co mnie powstrzymuje?’”. Ironia jest krzykliwa: sektą posoborową, która zgromadziła ogromne majątki, nieruchomości i fundusze (w tym przez 8×1000 we Włoszech), uczy odrzucania dóbr ziemskich, sama żyjąc w bogactwie i uprawnieniu. To jest *hypocrisis* (hipokryzja), o której mówił Pan Jezus: „Zapłaciliście dziesiątą z mięty, anyzu i kminu, a pomijacie ważniejsze z prawa: sąd i miłosierdzie i wiarę” (Mt 23, 23 Wlg).
Biskup Bartchak i „święcenia” w nowym obrzędzie – łańcuch nieważności
Artykuł informuje, że 4 października „Msza” w Loretto, Pensylwania, odprawi „biskup Mark Bartchak z Altoona-Johnstown”. Ten „biskup” otrzymał „święcenia” w nowym obrzędzie Pawła VI (1968), który zmienił formę i intencję, wykluczając potestad ofiarowania i remittendi peccata. Abp Marcel Lefebvre, mimo swoich błędów (uznawał uzurpatorów), ostrożnie oceniał te „święcenia” jako wątpliwe. Dziś wiemy pewnie: *sacramenta per se operantur* (sakramenty działają z samej swojej mocy) – ale tylko jeśli zachowano materię, formę i intencję Kościoła. Nowy obrzęd nie zachował ani formy (usunięto kluczowe słowa), ani intencji (zamiar robić to, co robi Kościół). Zatem „biskup” Bartchak jest laikiem w szacie. Jego „prezydowanie” nad „Mszą” jest scenką teatralną, a nie aktem liturgicznym. Wierni, którzy tam przychodzą, nie spełniają przepisu udziału w Mszy św. w niedzielę/świąteczność, bo Mszy tam nie ma.
Prawdziwy jubileusz tylko w Kościele Katolickim przy Mszy Trydenckiej
Prawdziwa pamięć 800. rocznicy transitus św. Franciszka (3 października 1226) należy do wiernych zjednoczonych z Tradycją. Tam, gdzie odprawia się Msza Świętą Wszechczasów (według mszału św. Piusa V), gdzie udzielane są sakramenty według starych obrzędów, gdzie biskupi i kapłani posiadają ważną moc porządku – tam działa łaska Jubileuszowa. Tam *Indulgentia Plenaria* ma moc, bo przepływa ze Skarbu Kościoła przez rące ważnego Papieża (którego nie ma widzimisię, ale Kościół trwa w biskupach i kapłanach trzymających Tradycję). Święty Franciszek napisał w *Testamencie*: „A po tym, jak Pan dał mi braci, nikt nie kazał mi, co miałem robić, ale sam Najwyższy objawił mi, że mam żyć według formy Świętego Ewangelii”. Forma Ewangelii to wiara w Kościół Jedyny, Święty, Katolicki i Apostolski, podległość Papieżowi (prawdziwemu), Msza Ofiarna, spowiedź ustna, posty i wstrzemięźliwość. Sekta posoborowa odrzuciła to wszystko. Jej „jubileusz” to *ludibrium* (posłuszenie) diabła, który „przemienia się w anioła światła” (2 Kor 11, 14 Wlg), oferując fałszywe pokój zamiast Krzyża.
Wezwanie do ucieczki z Babilonu posoborowego
Czytelnik artykułu z National Catholic Register musi wiedzieć: nie ma łaski w strukturach, które odrzuciły Tradycję. „Wszystko do zyskania w prośbach do św. Franciszka i Pana Naszego w tym roku!” – pisze Matka Maryja Paschal. To kłamstwo. W sekcie posoborowej jest tylko iluzja łaski. Prawdziwe ukojenie znajduje się wyłącznie w sakramencie pokuty u kapłana ważnie posakrowanego, w Mszy Trydenckiej, w modlitwie do Marji (nie „Maryi”) Niepokalanej, Królowej Aniołów i Świętych. Św. Franciszek, męczennik miłości Eucharystii, dziś płacze nad profanacją swej pamięci przez antypapieża i jego poddanych. Uciekajcie z Babilonu, ludzie Boży, abyście nie współudzielili grzechom jej i z plag jej nie przyjęli (Ap 18, 4 Wlg). Tylko w Kościele Katolickim, którym zarządza Chrystus Król (Pius XI, *Quas Primas*), jest zbawienie.
Za artykułem:
Franciscans Mark 800 Years Since St. Francis’ Death (ncregister.com)
Data artykułu: 04.10.2026
