Portal Tygodnik Powszechny, organ propagandy sekty posoborowej w Polsce, relacjonuje trzydziestą edycję festiwalu „Korczak Dziś” pod hasłem „Let us play”. Artykuł chwali spektakle dla dzieci i młodzieży, warsztaty z pedagogami, gości z Belgii i Niemiec. W tle reklamuje się subskrypcję i artykuł uprawiający grzech przedroczny. To jest manifest laicyzmu: zabawa zastępuje Królestwo Chrystusa, a psychologia wypiera sakramenty.
Portal Tygodnik Powszechny promuje wystawę Anni Albers w Domu Norymberskim, prezentując ją jako „filozofkę nitki” odzyskującą tkaninę dla rzeczywistości. Artykuł Renaty Kopyto chwali Bauhaus, demokrację w sztuce i materializm hapticzny, całkowicie pomijając Boga, grzech i zbawienie. To jest manifest neopogańskiego naturalizmu, w którym materiał wypiera Stwórcę, a sztuka staje się bożkiem zastępczym.
Portal „Tygodnik Powszechny” chwali film Julii Rogowskiej z Agatą Kuleszą. Recenzja Anity Piotrowskiej skupia się na estetyce, psychologii i biopolityce. Pomija całkowicie wymiar nadprzyrodzony. To objaw apostolstwa świata bez Boga.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje spotkanie z Juanem Gabrielem Vásquezem z okazji Festiwalu Conrada. Artykuł Pauliny Frankiewicz wykłada wizję historii jako łańcucha ruin, nad którą czuwa „Anioł Historii” Paula Klee i Waltera Benjamina. Pisarz kolumbijski ma odkrywać mroki przeszłości, dekolonizować wyobraźnię i krytykować imperializm. Tekst milczy o Chrystusie Królu, o grzechu jako źródle zła, o Kościele jako jedynejarcie zbawienia. To manifest nowoczesnego gnozyzmu, w którym literatura zastępuje teologię, a postęp staje się bożkiem.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje fragment prozy Anneli Jordahl. Opisuje on siostry żyjące w upadku moralnym i materialnym. Ojciec ginie w walce z niedźwiedziem. Pastor bezsilnie patrzy na rozkład rodziny. Tekst jest czysto naturalistyczny. Chrystus w nim nie występuje.
Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2026) publikuje esej Grzegorza Jankowicza poświęcony „Ostatniemu światowi” Christopha Ransmayra. Tekst chwali przeróbkę mitu o Dedalu i Minotaurze jako akt oporu wobec „strażników sensu”. Jankowicz prezentuje literaturę jako sferę absolutnej wolności, gdzie „metamorfoza” zastępuje prawdę, a bunt przeciwko władcy (Augustowi) staje się wzorem ludzkiej godności. Artykuł pomija całkowicie porządek nadprzyrodzony, redukując wiarę do estetyki i polityki, co demaskuje całkowitą apostazję polskiego tygodnika od Królestwa Chrystusa.
Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2026) relacjonuje nastroje na Litwie, Łotwie i Estonii wobec groźby rosyjskiej. Opisuje cywilną odporność, rozbudowę fortyfikacji, stacjonowanie niemieckiej brygady Brigade Litauen oraz misję Baltic Air Policing. Artykuł ukazuje ludzką determinację, lecz całkowicie pomija jedyny źródło pokoju: panowanie Chrystusa Króla.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje felieton Tomasza Stawiszyńskiego o adaptacjach filmowych. Autor przywołuje kulinarną analogię Costasa Bellosa: dodanie pomidorów do bourdeto zmienia potrawę w coś innego. Stawiszyński stosuje tę zasadę do „Lalki” Maślony i planowanej „Narnii” Gerwig. Uznaje wolność twórczą, by zmienić sens oryginału, byle zmieniono tytuł. Przypomina o oburzeniu „środowisk chrześcijańskich w USA” z powodu zamiany Aslana w lwicę i przeniesienia akcji do lat 50. XX wieku. Konkluduje: niech tworzą co chcą, tylko niech nie kradną nazwy. To zdawkowy liberalizm, który oddaje kulturę wrogowi bez walki.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje inicjatywę widzeń rodzinnych w Zakładzie Karnym Nowy Wiśnicz, realizowaną w ramach projektu sieci Children of Prisoners Europe. Artykuł skupia się na psychologii, prawach dziecka i resocjalizacji, przytaczając statystyki skandynawskie oraz Kartę Praw Dzieci Rodziców Pozbawionych Wolności. To czysto naturalistyczny humanitaryzm, który zamiast prowadzić do Chrystusa Króla i sakramentów, uświęca światową mizerną kondycję bez nadprzyrodzonego wymiaru.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje artykuł wiceprezesa Klubu Jagiellońskiego Konstantego Pilawy, w którym ten, powołując się na „kardynała” Grzegorza Rysa, „księdza” Tomáše Halíka oraz antypapieża Jana Pawła II, twierdzi, że chrześcijaństwo „musi być polityczne”. Autor identyfikuje panowanie Chrystusa z aktywizmem obywatelskim i poszukiwaniem „niekonfesyjnych argumentów” w pluralistycznej demokracji, milcząc o konieczności publicznego uznania Królewstwa Chrystusa przez państwo oraz o sakramentalnym źródle łaski.
