Portal eKAI relacjonuje z corocznego spotkania duchownych diecezji radomskiej, które odbiło się w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego 16 i 17 listopada 2026 roku. Przewodził „biskup” Marek Solarczyk. Odczytano imiona 320 zmarłych „kapłanów” z lat 1992–2026. Wypowiedzi skupiły się na „wspólnocie życia”, „energii duchowej na Adwent” oraz programie profilaktyki „wypalenia” pt. „Od (wy)palenia do (roz)palenia”. To nie jest zjazd kapłanów Kościoła Katolickiego. To posiedzenie funkcjonariuszy sekt posoborowych, które symulują sakralność, pozbawieni mocy porządku i jurysdykcji.
Faktografia symulowanego urzędu
Wspomniane 320 imion to nie lista kapłanów Kościoła Katolickiego. Nowy róg ordynacji z 1968 roku, wprowadzony przez antypapieża Pawła VI, zmienił istotę sakramentu porządku. Usunął z formy słowa determinujące potęgę ofiarowania Mszy Świętej i odpuszczania grzechów. Zgodnie z bulą „Apostolicae curae” Leona XIII (1896) oraz nauką św. Tomasza z Akwinu, zmiana istotnej formy sprawia, że sakrament jest nieważny. Tacy „biskupi” jak Solarczyk, święceni nowym rygiem lub przez konsekratorów używających nowego rytu, nie otrzymują pełni porządku. Nie mają jurysdykcji. Nie mogą ważnie konsekrować. Ich „Msza” to tylko inscenizacja, bałwochwalstwo chleba i wina, które pozostają chlebem i winem. Czytanie imion zmarłych to nie modlitwa Kościoła, to akt pamięci Towarzystwa Przyjaciół Zmarłych w strukturach okupacyjnych.
Faktografia symulowanego urzędu – ciąg dalszy
Artykuł wspomina o „liturgii w intencji zmarłych kapłanów”. W rzeczywistości nie mogła to być Msza Święta. Brak ważnie poswięconego kapłana uniemożliwia złożenie Ofiary Przebłagalnej. Kanon 188 § 4 Kodeksu z 1917 roku stanowi, że urząd staje się wakujący ipso facto przez publiczne odstąpienie od wiary. „Biskupi” i „kapłani” sekty posoborowej publicznie przyznają się do herezji Watykańskiego II: kollegialności, wolności religijnej, fałszywego ekumenizmu, nowej eklezjologii. Przestają być członkami Kościoła. Tracią wszelką potestad. Spotkanie w Radomiu to zgromadzenie laików w stroju duchownym, które nie ma żadnej mocy sakramentalnej ani kanonicznej.
Język korporacyjny zamiast teologii
Słownictwo artykułu jest objawem totalnej naturalizacji. „Energia duchowa na czas Adwentu”, „umacniamy się, by ruszyć z nowymi siłami”, „program braterskiego wsparcia i profilaktyki”, „od (wy)palenia do (roz)palenia”. To żargon menedżerski, psychologiczny, humanitarny. Nie ma tu słowa o łasce uświęcającej, o stanie łaski, o grzechu śmiertelnym, o sądzie particularnym, o wiecznej zgubie. Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) uczy, że Królestwo Chrystusowe jest „przede wszystkim duchowe” i wymaga pokuty, wiary, chrzestu, noszenia krzyża. W Radomiu królestwo to zredukowano do warsztatów antyestresowych. „Wspólnota życia, wiary, doczesności i wieczności” to nowomowy termin communio, który zastąpił prawdziwą jedność wiary, sakramentów i urzędu. To język sekt posoborowych, a nie Kościoła Katolickiego.
Język korporacyjny zamiast teologii – ciąg dalszy
Zwrot „duszpasterskie zaangażowanie” zastąpił pojęcie cura animarum – opieki nad duszami w celu zbawienia. „Bytie obok”, „towarzyszenie”, „bezpieczna przystań” – to kategorie psychologii humanistycznej. Święty Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępił błąd twierdzący, że „Kościół bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia chrześcijanina-grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem” (propozycja 46). W Radomiu nie ma miejsca na grzesznika i rozgrzeszenie. Jest tylko „wypalony” pracownik, który potrzebuje „rozpalenia”. To redukcja kapłaństwa do funkcji społecznej. To apostazja od misji zbawienia dusz.
Teologiczna próżnia sakramentalna
Główny prelegent, „bp” Solarczyk, mówił o Eucharystii jako o tajemnicy prowadzącej przez „wspólnotę”. Przemilczał o Ofierze. Rada Trydencka (Sesja XXII, Kanon 1) definiuje dogmatycznie: „Jeśli kto powiedzie, że w Mszę Świętą nie składana jest Ofiara prawdziwa i właściwa… niech będzie anatema”. Nowa „msza” (Novus Ordo Missae) Pawła VI z 1969 roku zmieniła Kanon, usunęła ofiarowanie Chleba i Wina jako ofiarę niekrwawą, zastąpiło to modlitwą zgromadzenia. To nie jest Msza Kościoła Katolickiego. Uczestnictwo w niej nie spełnia przepisu niedzielnego. Przyjmowanie „Komunii” w tych strukturach, przy braku wiary w przysięgłość i Ofiarę, jest bałwochwalstwem. Artykuł eKAI milczy o tym totalnie. To milczenie jest zdradą prawdy.
Teologiczna próżnia sakramentalna – ciąg dalszy
Konferencja ks. Radosława Kacprzaka o „wspierającej diecezji” to manifest pelagianizmu nowego wieku. Człowiek ma się sam „rozpalić” za pomocą „programu braterskiego wsparcia”. Łaska sakramentalna, która jest jedynym lekarstwem na zgniliznę grzechu, została wyeliminowana. Bulla „Cum ex Apostolatus Officio” Pawła IV (1559) uczy, że herezyk nie może ważnie urzędować. „Biskupi” i „kapłani” radomscy, jako publiczni przyzwoleni herezjom Soboru Watykańskiego II, są pozbawieni urzędu ipso facto. Ich „duszpasterstwo” to działalność pozakościelna, pozaprawna, pozanadprzyrodzona. Nie prowadzi do zbawienia. Prowadzi do upadku.
Objaw apostazji systemowej
To spotkanie w Radomiu jest paradigmatyczne dla całej sekt posoborowej. Struktury te, okupujące kościoły i posiadłości, stworzyły system, w którym sakramenty są symulowane, a wierni oszukywani. „Dni Duszpasterskie” to nie odnowa duchowa. To spotkanie zarządu spółki zarządzającej majątkiem po Kościele. Czytanie 320 imion to manifest triumfizmu statystycznego: „patrzcie, ilu nas było”. Liczba nie czyni Kościoła. Wiara, sakramenty, urząd czynią Kościół. Sekta posoborowa nie ma ani jednej, ani drugiego, ani trzeciego. Ma tylko budynki, media (eKAI) i aparat administracyjny.
Objaw apostazji systemowej – ciąg dalszy
Pius IX w Syllabus Errorum (1864) potępił tezę, że „Kościół nie jest społeczeństwem doskonałym, w pełni wolnym” (błąd 19) oraz że „władza świecka ma prawo definiować prawa Kościoła” (błąd 20). Sekta posoborowa w Polsce podległa władzy świeckiej w zakresie praw majątkowych, rejestracji związków, edukacji. „Biskupi” są urzędnikami stanu w stroju. Ich „rocznik duszpasterski” to kalendarz administracyjny. Adwent, o którym mówi ks. Smerda, to nie czas oczekiwania Pańskiego w pokucie, to czas planowania budżetu i wykładów profilaktycznych. To jest abominatio desolationis (ohyda spustoszenia) w miejscu świętym.
Prawdziwy Kościół poza murami posoborowia
Wierny szukający zbawienia nie znajdzie go w kaplicy Seminarium w Radomiu. Nie znajdzie go u „bp” Solarczyka ani u „ks.” Reguły. Prawdziwy Kościół Katolicki trwa tam, gdzie sprawowana jest Msza Święta wedle Mszału św. Piusa V (1570), gdzie udzielane są sakramenty wedle rytu św. Piusa V, gdzie naucza się doktrynę Soboru Trydenckiego, Watykańskiego I i encyklik papieskich do 1958 roku. Tam jest Jurysdykcja. Tam jest Łaska. Tam Chrystus Król panuje. W Radomiu panuje tylko duch świata, upstrzony w szaty duchowne. „Qui non est mecum, contra me est” (Kto nie jest ze Mną, jest przeciw Mnie) – Łk 11,23. Struktury posoborowe są przeciw Niemu.
Ostateczny werdykt nad medialną farsą
Artykuł eKAI to propaganda. Ma utrzymać iluzję ciągłości. Ma uspokoić wiernych, że „kościół działa”, „kapłani się modlą”, „jest program na wypalenie”. To kłamstwo. Każda linia tego tekstu krzyczy o pustce. Nie ma w nim Boga. Jest tylko człowiek, jego problemy, jego „energia”, jego „wsparcie”. To jest esencja modernizmu: Bóg zniknął, został psycholog. Pius X w Pascendi Dominici gregis (1907) nazwał modernizm „syntezą wszystkich herezji”. To, co działo się w Radomiu 17 listopada 2026 roku, to manifestacja tej syntezy. Wierni: uciekajcie od tych struktur. Szukajcie Mszy Trydenckiej. Szukajcie kapłanów ważnie poswięconych. Tylko tam jest życie. W Radomiu jest tylko cień śmierci.
Za artykułem:
17 listopada 2026 | 11:15Diecezja radomska: zakończyły się Dni Duszpasterskie dla księży (ekai.pl)
Data artykułu: 17.11.2026


