Portal eKAI (24 stycznia 2026) relacjonuje podpisanie przez przedstawicieli 18 wspólnot religijnych tzw. „Paktu na wspólną drogę świadectwa” w katedrze w Bari. Wśród sygnatariuszy znaleźli się m.in. kard. Matteo Zuppi (reprezentujący sekciarskie struktury okupujące Watykan), metropolita Polikarp (Patriarchat Konstantynopola) oraz pastor Daniele Garrone (Federacja Kościołów Ewangelickich). Dokument zawiera sześć artykułów deklarujących „fundament komunii” między wyznaniami, współpracę społeczną i „wspólne świadectwo”.
Zdrada nieomylnej doktryny
Pierwszy artykuł paktu głosi:
„Wyznajemy, że wszelkie podziały i nieporozumienia pomiędzy naszymi Kościołami są raną dla Ciała Chrystusowego i przejawem grzechu Kościołów”
. To jawne odrzucenie katolickiej eklezjologii! Święty Oficjum w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępiło podobne twierdzenia jako „sprzeczne z definicjami trydenckimi i watykańskimi” (propozycja 53). Kościół Katolicki nie jest jedną z wielu „gałęzi” chrześcijaństwa – jest Mistycznym Ciałem Chrystusa, poza którym nie ma zbawienia (extra Ecclesiam nulla salus). Pius XI w encyklice Mortalium Animos (1928) ostrzegał: „Kościół katolicki jest jeden i nie może mieć żadnej wspólnoty z tymi, którzy nie trzymają się całkowicie tego samego depozytu wiary”.
Fałszywa eklezjologia w służbie rewolucji
Artykuł drugi promuje dialog „nawet jeśli stanowiska są rozbieżne”, co stanowi otwarte pogwałcenie zasady Roma locuta, causa finita. Jak nauczał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis: „Moderniści […] utrzymują, że dogmaty nie tylko mogą, ale powinny ewoluować i być przekształcane” (pkt 13). Tymczasem Sobór Watykański I (1870) definitywnie orzekł: „Duch Święty został dany następcom Piotra nie po to, aby za ich pomocą objawiał nową naukę, lecz aby przy ich pomocy święcie strzegł i wiernie wyjaśniał przekazane przez Apostołów Objawienie” (Konst. Pastor Aeternus).
Kolejne artykuły redukują misję Kościoła do naturalistycznego aktywizmu społecznego. W artykule trzecim czytamy o „ochronie godności osoby” i „walce z dyskryminacją” – frazesach zaczerpniętych wprost z masońskiej karty praw człowieka, podczas gdy jedynym prawdziwym dobrem wspólnym jest publiczne panowanie Chrystusa Króla. Pius XI w Quas Primas (1925) nauczał: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym […] nie odbiera rzeczy ziemskich Ten, który daje Królestwo niebieskie!”.
Religijny synkretyzm jako norma
Szczególnie obrzydliwa jest deklaracja o „publicznej obecności Kościoła, która szanuje świeckość” (art. 4). To jawny bunt przeciwko królewskiej władzy Chrystusa nad narodami! Jak przypomina Syllabus błędów Piusa IX (1864): „Błądziłby bardzo, kto odmawiałby Chrystusowi […] władzy nad jakimikolwiek sprawami doczesnymi” (pkt 78). Tymczasem sygnatariusze paktu wręcz chełpią się relatywizmem:
„Jedynie zgodne świadectwo, pomimo różnorodności, może być wiarygodnym znakiem miłości Chrystusa”
– co jest czystym kryptopanteizmem.
Artykuł piąty zobowiązuje do „braterskiego dialogu poprzez okresowe spotkania modlitewne”, co stanowi złamanie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917): „Nie wolno katolikom w jakikolwiek sposób brać udziału w czynnościach religii niekatolickich”. W akcie zdrady uczestniczył zaś „kardynał” Zuppi – figura całkowicie nieważna, jako że nominowany przez antypapieża Franciszka (Bergoglia), którego elekcja była nieważna „z powodu publicznej herezji przed wyborem” (kan. 188.4).
Duchowa martwota neo-kościoła
Cały dokument pomija milczeniem fundamentalne prawdy wiary: konieczność nawrócenia heretyków, obowiązek wyznawania jedynej prawdziwej religii oraz wieczne konsekwencje schizmy. Jak zauważył św. Robert Bellarmin w De Controversiis: „Kościół jest widzialny i namacalny jak królestwo Francji czy Republika Wenecka” (De Eccl. III, 2). Tymczasem pakt z Bari jest gmachem zbudowanym na piasku subiektywnych „doświadczeń religijnych” – dokładnie zgodnie z modernistycznym programem Alfreda Loisy’ego, potępionym w Lamentabili (propozycja 21).
Ostatni artykuł odwołuje się do modlitwy o Ducha Świętego dla „pełnej jedności”, co stanowi świętokradzką próbę wciągnięcia Trzeciej Osoby Trójcy w dzieło apostazji. Prawdziwy Duch Prawdy nigdy nie pobłogosławi projektowi negującemu boski charakter Kościoła założonego przez Chrystusa. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabusie: „Protestantyzm jest niczym więcej niż inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” (pkt 18) – co właśnie potwierdzono w Bari.
Zatrute owoce soborowej rewolucji
To wydarzenie demaskuje prawdziwy cel Vaticanum II – zastąpienie Kościoła Chrystusowego globalną organizacją pozarządową. Jak trafnie zauważył abp Marcel Lefebvre (którego samego nie należy jednak uważać za prawowiernego): „Dialog jest nową herezją naszych czasów”. Dokument z Bari jest logiczną konsekwencją dekretu Unitatis Redintegratio, który Pius IX potępiłby jako „potworną herezję indyferentyzmu” (Encyklika Qui pluribus).
Katolicy pozostali wierni niezmiennemu Magisterium muszą odciąć się od tej ohydy duchowej. Jedyną odpowiedzią na pakt apostazji jest odmówienie Credo, przyjęcie prawdziwej Ofiary Mszy Świętej i modlitwa o upadek neokościoła – nowej wieży Babel wznoszonej przez masonerię ekumeniczną. Jak zapowiedział Chrystus: „Każda roślina, której nie sadził Ojciec mój niebieski, będzie wykorzeniona” (Mt 15,13 Wlg).
Za artykułem:
24 stycznia 2026 | 04:00Kościoły we Włoszech podpisały pakt ekumeniczny (ekai.pl)
Data artykułu: 24.01.2026
