Portal Gość Niedzielny (27 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do 41. Światowych Dni Młodzieży w Seulu, gdzie „4 tys. młodych Polaków zadeklarowało udział”. Dyrektor Krajowego Biura Organizacyjnego ŚDM, ks. Tomasz Koprianiuk, entuzjazmuje się „dużo większym zainteresowaniem, niż spodziewaliśmy się”, szacując koszty uczestnictwa na 8 tysięcy złotych.
Naturalistyczna parodia królestwa Chrystusowego
Organizowana pod hasłem „Odwagi! Ja zwyciężyłem świat!” (J 16,33) impreza stanowi otwarte nadużycie słów Zbawiciela. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas, prawdziwe królowanie Chrystusa wymaga publicznego uznania Jego władzy przez narody i państwa, czemu sprzeciwia się neo-kościół, promujący religijną obojętność. Tymczasem ŚDM – od swego początku w 1985 roku – służą propagandzie posoborowego synkretyzmu, mieszając elementy wiary z koncertami rozrywkowymi i wspólnotowymi zabawami.
Ks. Koprianiuk przyznaje, że młodzi Koreańczycy masowo porzucają katolicyzm na rzecz buddyzmu i sekt, co stanowi logiczną konsekwencję modernistycznej apostazji. Deklarowane przez niego „duże zaangażowanie świeckich” w strukturach neo-kościoła koreańskiego potwierdza jedynie tezę o zniszczeniu hierarchicznej natury Kościoła, gdzie kapłani sprowadzeni zostali do roli „funkcjonariuszy liturgicznych”.
Finansowa grabież i turystyka pod płaszczykiem pobożności
Szacowany koszt 8 tysięcy złotych za udział w 14-dniowej imprezie demaskuje prawdziwy cel tego przedsięwzięcia. Jak zauważył św. Pius X w Lamentabili sane, moderniści redukują religię do uczuciowego przeżycia, handlując nim jak towarem. Tymczasem prawowici pasterze zawsze ostrzegali przed „bezużytecznym rozpraszaniem dóbr doczesnych” (Sobór Trydencki, sesja XXI), zwłaszcza gdy – jak w tym przypadku – środki te mogłyby posłużyć rzeczywistej ewangelizacji lub wsparciu prześladowanych katolików w Korei Północnej.
Organizatorzy próbują maskować duchową pustkę „Dniami w Diecezjach”, oferującymi zwiedzanie zabytków i plażowanie w Busan. Wspomnienie o „najstarszej katolickiej świątyni regionu” to jawna drwina, gdyż – zgodnie z kanonem 732 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. – żadna świątynia nie może być uznana za katolicką bez łączności z Rzymskim Papieżem, czego po 1958 roku nie ma.
Destrukcja misyjnego mandatu Kościoła
Opowieść o chrześcijaństwie przyniesionym do Korei przez „ludzi świeckich studiujących pisma jezuickie w Chinach” to tendencyjne przeinaczenie. Jak przypomina Sobór Laterański IV: „Nikt nie może głosić wiary bez posłania od Kościoła”. Tymczasem neo-kościół gloryfikuje heretycką koncepcję „samodzielnego odkrycia wiary”, co prowadzi prosto do relatywizmu doktrynalnego.
Brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności nawrócenia na jedyną prawdziwą religię stanowi zdradę misyjnego nakazu Chrystusa: „Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16,15-16). W zamian oferuje się młodzieży ekumeniczne show, gdzie papieskie katechezy zastąpiono „świadectwami” i happeningami.
Jan Paweł II jako architekt destrukcji
Artykuł bezkrytycznie powtarza mit o „pomysłodawcy” ŚDM, jakim miał być Jan Paweł II. W rzeczywistości jego działalność stanowiła systemowe niszczenie katolickiej tożsamości, czego dowodzi choćby bluźnierczy dialog w Asyżu w 1986 roku. Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin: „Papież-heretyk automatycznie traci urząd” (De Romano Pontifice), co w pełni znajduje zastosowanie w przypadku wszystkich uzurpatorów od Jana XXIII.
Organizowane co kilka lat globalne zloty młodzieży służą wyłącznie indoktrynacji w duchu Vaticanum II, gdzie zasada „subsistit in” zastąpiła jedyność Kościoła, a wolność religijna podważyła obowiązek głoszenia prawdy. Młodzi uczestnicy ŚDM w Seulu nie usłyszą, że poza Kościołem nie ma zbawienia, za to otrzymają kolejną dawkę religijnego emocjonalizmu, oderwanego od prawdziwej Ofiary Mszy Świętej.
Za artykułem:
4 tys. Polaków zadeklarowało udział w Światowych Dniach Młodzieży w 2027 r. (gosc.pl)
Data artykułu: 27.01.2026
