Tradycyjny kapłan w czarnej sutannie trzymający Biblię stojący przed modernistycznym biskupem w szatach liturgicznych podczas kazania w średniowiecznym kościele.

Neo-Kościół relatywizuje depozyt wiary w służbie modernistycznej rewolucji

Podziel się tym:

Portal eKAI (28 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie uzurpatora watykańskiego Leona XIV, który podczas audiencji ogólnej powołał się na II Sobór Watykański, twierdząc, że „Pismo Święte i Tradycja «tak ściśle łączą się ze sobą i zespalają, że jedno bez pozostałych nie może istnieć»”. Ta pozornie ortodoksyjna formuła stanowi w istocie teologiczne oszustwo, gdyż – jak wskazuje Pius IX w Syllabusie – „Kościół nie może nawet poprzez definicje dogmatyczne określić właściwego sensu Pisma Świętego” (Syllabus, pkt 4).

Destrukcja hierarchii prawd w służbie rewolucji

Leon XIV powtarza modernistyczną tezę, jakoby „Pismo Święte i Tradycja wypływały z jednego Bożego źródła, przenikają się i zmierzają do tego samego celu”. Tymczasem Sobór Trydencki w dekrecie „De Canonicis Scripturis” (1546) jednoznacznie określił hierarchię: Tradycja apostolska stanowi fundament dla właściwej interpretacji Pisma, zaś Urząd Nauczycielski Kościoła jest jedynym uprawnionym strażnikiem obu. Jak trafnie zauważa św. Robert Bellarmin w „De Controversiis”: „Kościół jest starszy od Pisma, gdyż to Apostołowie najpierw głosili Ewangelię, a dopiero później spisali” (De Verbo Dei, II, 12).

„Tradycja rozwija się w Kościele pod opieką Ducha Świętego poprzez modlitwę, doświadczenie duchowe wiernych oraz nauczanie następców Apostołów” – stwierdza uzurpator

To jawne zaprzeczenie nieomylnemu nauczaniu Piusa IX, który w encyklice „Qui pluribus” potępił „zgubny błąd, jakoby Tradycja nie była niczym więcej niż ludzką interpretacją, podlegającą ciągłym zmianom”. Koncepcja „rozwijającej się Tradycji” poprzez subiektywne „doświadczenie wiernych” to kwintesencja modernizmu potępionego w dekrecie „Lamentabili” św. Piusa X (pkt 21: „Objawienie, które stanowi przedmiot wiary katolickiej, nie zakończyło się wraz z Apostołami”).

Urząd Nauczycielski jako narzędzie demolowania depozytu

Szczególnie jaskrawym przejawem apostazji jest powołanie się na soborową konstytucję „Dei Verbum”, która uzurpuje sobie prawo do „wyjaśniania depozytu wiary”. Tymczasem – jak naucza Pius XII w encyklice „Humani generis”Zadaniem Magisterium nie jest wyjaśnianie, lecz wierne strzeżenie depozytu objawienia zamkniętego wraz ze śmiercią ostatniego Apostoła.

Leon XIV posuwa się do bluźnierczego stwierdzenia, że „Słowo Boże jest rzeczywistością żywą – «wzrasta wraz z tymi, którzy je czytają»”. To jawny rewizjonizm dogmatu o niezmienności prawd wiary, potępiony przez św. Piusa X w dekrecie „Lamentabili” (pkt 22: „Dogmaty, które Kościół podaje jako objawione, nie są prawdami pochodzenia Boskiego, ale są pewną interpretacją faktów religijnych”).

Fałszywa jedność przeciw prawdzie objawionej

Podsumowanie wystąpienia uzurpatora stanowi kolejny przykład teologicznego szalbierstwa: „Pismo Święte i Tradycja «tak ściśle łączą się ze sobą i zespalają, że jedno bez pozostałych nie może istnieć»”. Tymczasem Sobór Trydencki (sesja IV) i Sobór Watykański I (konst. „Dei Filius”) jednoznacznie określiły, że Tradycja stanowi normę interpretacyjną Pisma, nie zaś równoległe „źródło”. Jak przypomina św. Wincenty z Lerynum w „Commonitorium”: „W Kościele katolickim należy szczególną troską otoczyć to, w co wierzono zawsze, wszędzie i przez wszystkich” (cap. II).

Neo-Kościół posoborowy, odrzucając zasadę „Quod semper, quod ubique, quod ab omnibus”, zastąpił obiektywną prawdę subiektywnym „doświadczeniem wiary”. Jak trafnie diagnozuje Pius X w encyklice „Pascendi”: „Moderniści uczynili z doświadczenia religijnego zasadę i fundament całej religii, tak że dla nich zarówno wiara, jak i Tradycja muszą się do niego dostosować” (cz. I, rozdz. 4).

W świetle niezmiennej doktryny katolickiej wystąpienie Leona XIV stanowi kolejny akt apostazji struktury okupującej Watykan. Jak przestrzega św. Paweł: „Choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą otrzymaliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1, 8 Wlg). Jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje bezkompromisowe trwanie przy „depozycie wiary raz powierzonym świętym” (Jud 1, 3 Wlg) i odrzucenie modernistycznej hydry.


Za artykułem:
Leon XIV: Pismo Święte i Tradycja ściśle łączą się ze sobą i zespalają
  (ekai.pl)
Data artykułu: 28.01.2026

Więcej polemik ze źródłem: ekai.pl
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.