Wewnątrz katedry przedstawiono filipińskich "biskupów" Ayubana Jr., Davida i Advinculę trzymających konstytucję, z zamaskowanym obrazem Chrystusa-Króla w tle.

Filipińscy „biskupi” w służbie świeckiego ładu: Modernistyczna zdrada królewskiej władzy Chrystusa

Podziel się tym:

Filipińscy „biskupi” w służbie świeckiego ładu: Modernistyczna zdrada królewskiej władzy Chrystusa


Portal EWTN News relacjonuje (19 listopada 2025 r.), iż filipińscy hierarchowie „Catholic Bishops’ Conference of the Philippines” nawoływali wojsko do „pozostania wiernym konstytucji” wobec zarzutów korupcyjnych wobec prezydenta Ferdynanda Marcosa Jr. W liście do szefa sztabu armii gen. Romeo Brawnera Jr. „biskup” Elias Ayuban Jr. z Cubao zapewniał o „niezachwianym poparciu dla instytucji demokratycznych”, podczas gdy „kardynał” Pablo Virgilio David wzywał do „zaufania mechanizmom demokratycznym”, a „arcybiskup” Manila Jose Advincula nakazywał wojskowym „lojalność wobec konstytucji, nie osób”. Wszystko to opatrzono pustą retoryką o „duchowej odnowie” i „racji ponad emocjami”.

Konstytucja jako bożyszcze modernizmu

Cała argumentacja „hierarchów” opiera się na bałwochwalczym kulcie świeckiej konstytucji, co stanowi jawną apostazję od katolickiej doktryny o Sociali Regno Christi (społecznym królowaniu Chrystusa). Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas Primas:

„Państwa i narody obowiązane są publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać (…), aby stosunki społeczne układały się na podstawie przykazań Bożych i zasad chrześcijańskich”

Tymczasem „abp” Socrates Villegas z Lingayen-Dagupan bezwstydnie głosi: „Pokój jest owocem sprawiedliwości i dialogu, nie ambicji czy siły” – co stanowi karykaturę katolickiej nauki o pokoju jako tranquillitas ordinis (Łk 2,14), opartego na poddaniu narodów pod jarzmo Chrystusa Króla (Ps 2,10-12).

Język dokumentów posoborowych zdradza naturalistyczną mentalność: „demokracja”, „konstytucja”, „procesy instytucjonalne” – to pojęcia obce Tradycji, gdzie władza pochodzi od Boga (Rz 13,1), nie zaś od „woli ludu”. Jak stwierdza Syllabus błędów Piusa IX (pkt 39, 55, 63), „Państwo jako źródło wszelkiego prawa posiada władzę nieograniczoną” oraz „Kościół powinien być oddzielony od Państwa” to herezje potępione ex cathedra. Tymczasem „kardynał” David nawołuje do „zaufania instytucjom strzegącym demokracji”, co jest jawną apostazją.

Milczenie o grzechu narodowym i obowiązku nawrócenia

Najcięższym zarzutem wobec tych „pasterzy” jest całkowite pominięcie nadprzyrodzonej perspektywy. W sytuacji korupcji sięgającej 100 miliardów peso (1,69 mld dolarów), żaden z nich nie wezwał do:

  • Publicznej pokuty za świętokradztwo przeciwko VII Przykazaniu
  • Odrzucenia liberalnego kapitalizmu jako źródła grabieży (Lamentabili, pkt 58)
  • Przywództwa katolickiego monarchy jako jedynego ratunku przed oligarchią

Zamiast tego „biskup” Ayuban błogosławił wojsku „w obronie instytucji demokratycznych”, choć Pius IX w Syllabusie (pkt 63) potępia „bunt przeciw prawowitej władzy” – którą w świetle doktryny jest władza katolicka, nie zaś świecka republika.

Gdy „arcybiskup” Advincula wzywa do „życia według woli Bożej”, czyni to w oderwaniu od konkretów: nie wspomina o obowiązku restytucji zagrabionych dóbr (Łk 19,8), karze wiecznej za defraudację (1 Kor 6,10), czy obowiązku władzy do tępienia herezji (Sobór Laterański IV). Jego „duchowa odpowiedź” to czczy frazes w stylu modernizmu potępionego w Lamentabili (pkt 22, 65).

Wojsko jako idol demokracji

Szokujące jest przekształcenie armii w świecki organ „strażnika konstytucji”. Tradycyjna nauka Kościoła (św. Tomasz, STh II-II q.40) dopuszcza wojnę sprawiedliwą jedynie pod władzą katolickiego monarchy dla obrony wiary. Tymczasem „hierarchowie” błogosławią wojsku, które:

  1. Służy republice opartej na wolności religijnej (Syllabus, pkt 77)
  2. Chroni władzę oskarżoną o gigantyczną korupcję
  3. Jest „niezaangażowane politycznie” – co jest fikcją wobec obowiązku tępienia heretyków (Decretum Gratiani, C.23 q.5)

Jak stwierdza Pius XI w Quas Primas:

„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…), zburzone zostały fundamenty władzy”

Błogosławienie armii strzegącej takiego ładu to współudział w buncie przeciwko Chrystusowi Królowi.

Demaskacja modernistycznej taktyki

Cała sytuacja odsłania symptomatyczną strategię posoborowej sekty:

  • Redukcja Kościoła do NGO – „Kościół” jako strażnik „dialogu” i „procesów demokratycznych” zamiast głosiciel Królestwa Bożego
  • Sacrum przeniesione na państwo – konstytucja jako nienaruszalny „depozyt”, wojsko jako „kapłani” świeckiej religii
  • Fałszywy ekumenizm – brak wezwania do nawrócenia niekatolickich żołnierzy czy urzędników

„Biskupi” występują w roli mediatorów w sporze władzy świeckiej ze świeckimi oponentami, co Pius IX w Syllabusie (pkt 28) potępia jako „mieszanie się Kościoła w sprawy doczesne bez konieczności”. Gdyby byli prawdziwymi pasterzami, nawoływaliby do:

  1. Publicznego poświęcenia Filipin Najświętszemu Sercu Jezusa
  2. Uznania prawa kanonicznego za nadrzędne wobec konstytucji
  3. Usunięcia niekatolickich urzędników jako heretyków (CIC 1917, kan. 188 §4)

Tymczasem ich „duchowość” to czczy moralizm bez Krzyża, Ofiary i Grzechu.

Teologiczny sąd nad zdrajcami

Postawa filipińskich „hierarchów” wiernie odzwierciedla herezje modernizmu potępione w Lamentabili:

  • Pkt 22: „Dogmaty są interpretacją faktów religijnych przez umysł ludzki” – stąd traktowanie korupcji jako problemu proceduralnego, nie zaś grzechu
  • Pkt 59: „Nowe zjawiska wymagają ewolucji doktryny” – stąd akceptacja republikańskiego bałwochwalstwa
  • Pkt 65: „Współczesny katolicyzm da się pogodzić z protestantyzmem” – stąd ekumeniczny język „dobra publicznego”

Jak ostrzegał św. Pius X w Pascendi: „Moderniści czynią z Kościoła sługę państwa”. Gdy „kardynał” David mówi o „politycznym wyzysku zarzutów”, sam politycznie eksploatuje autorytet sukcesji apostolskiej – której nie posiada, będąc wyświęconym w nieważnych rytach posoborowych.

Jedyną katolicką odpowiedzią na kryzys Filipin jest wezwanie do:

  1. Odrzucenia konstytucji jako dokumentu apostazji (Syllabus, pkt 77)
  2. Przywództwa katolickiego monarchy w łączności z nieomylnym Magisterium
  3. Publicznego zadośćuczynienia Sercu Jezusowemu za zdradę Jego Królewskiego Prawa

Wszystko inne to „zgniły owoc” Vaticanum II (Ap 18,2) – sekciarskiej pseudosobory, która odebrała Chrystusowi korony narodów.


Za artykułem:
Philippine bishops urge military not to destabilize the Marcos government
  (ewtnnews.com)
Data artykułu: 19.11.2025

Więcej polemik ze źródłem: ewtnnews.com
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.