Portal EWTN (27 listopada 2025) relacjonuje nominacje dokonane przez uzurpatora Leona XIV: Stephena Hero na „arcybiskupa” Edmonton oraz Susai Jesu OMI na „arcybiskupa-elekta” Keewatin-Le Pas. Hero – dotychczasowy „biskup” Prince Albert – został przedstawiony jako „powracający do domu” do Edmonton, gdzie kształcił się w modernistycznym „seminarium”. Jesu zaś, pochodzący z Indii zakonnik, chwalony jest za „posługę wśród ludów tubylczych”. Obaj mają objąć urzędy w styczniu 2026 roku.
Fikcja jurysdykcji w strukturach apostazji
Rzekome „mianowania” dokonane przez antypapieża – podobnie jak cały „episkopat” posoborowy – są nieważne ex defectu juris. Jak głosi bulla Piusa IV Cum ex Apostolatus Officio (1559): „jeżeli kiedykolwiek okaże się, że jakikolwiek Biskup […] przed swoją promocją […] popadł w jakąś herezję – promocja […] będzie nieważna, nieobowiązująca i bezwartościowa” ([FILE: Obrona sedewakantyzmu]). Tymczasem antypapież i cała struktura „Konferencji Episkopatu Kanady” od dziesięcioleci jawnie propagują:
- Relatywizm religijny (złamanie kan. 1258 KPK 1917)
- Ekumeniczną apostazję (potępioną w Mortalium Animos Piusa XI)
- Synkretyzm z pogańskimi praktykami „ludów pierwotnych” (co obraża Quas Primas o Królestwie Chrystusa)
„Bp Stephen Hero celebruje Mszę na rozpoczęcie Roku Jubileuszowego w grudniu 2024 w Sacred Heart Cathedral w Prince Albert”.
Sam fakt używania przez Hero terminu „Rok Jubileuszowy” w 2024 – co nawiązuje do antypapieskich innowacji bergogliańskich – świadczy o całkowitym oderwaniu od katolickiej tradycji, gdzie jubileusze ogłaszano tylko w Rzymie na 25, 50 i 100 lat. „Msza” zaś odprawiana w modernistycznym rycie jest co najwyżej parodią Ofiary Krzyżowej.
Teologiczna degrengolada nominatów
„Arcybiskup-elekt” Jesu deklaruje, że na wieść o nominacji „przyszły mu na myśl słowa Magnificat”. Tymczasem jego posługa wśród plemion indiańskich pełna jest synkretyzmu potępionego w Lamentabili sane exitu św. Piusa X (propozycja 52: „Dogmaty […] są tylko interpretacją faktów religijnych przez ludzki umysł” – [FILE: Lamentabili]). Jego „bliskie towarzyszenie” obejmuje m.in.:
- Akceptację pogańskich rytuałów „oczyszczenia” w Lac Ste. Anne
- Współorganizowanie „mszy” z bębnami i tańcami plemiennymi (otwarcie sprzecznych z dekretem Świętego Oficjum z 1956 r.)
- Propagowanie tez „duchowości stworzenia” – herezji potępionej już w Syllabusie Piusa IX (propozycja 1: „Bóg jest identyczny z naturą” – [FILE: Syllabus Of Errors])
Hero zaś, jako były „rektor” apostackiego „St. Joseph Seminary” w Edmonton, odpowiada za formację kleryków w duchu całkowicie sprzecznym z Optatam Totius. Jego „episkopalne” motto „Deus Solus” (Ps 86,10 Wlg) to cyniczna maskarada, gdyż:
- Promuje on „duchowość ekologiczną” zamiast nauki o grzechu i łasce
- Współpracuje z anglikańskimi i luterańskimi wspólnotami w „projektach społecznych”
- Jego herb zawiera modernistyczną symbolikę „12 gwiazd” oderwaną od tradycyjnej mariologii
Systemowa nieważność posoborowej „sukcesji”
Nawet gdyby Hero i Jesu mieli ważne święcenia kapłańskie (co jest wątpliwe przy współczesnych „formatorach”), ich nominacje są nieważne z pięciu powodów:
- Brak władzy jurysdykcyjnej u antypapieża (kan. 188 §4 KPK 1917: „publiczne odstępstwo od wiary katolickiej” powoduje utratę urzędu ipso facto)
- Defekt intencji u „konsekratorów” przyjmujących herezje Vaticanum II
- Nieważność samego rytu „nominacji” – oderwanej od kanonicznych procedur
- Braki w doktrynalnym potwierdzeniu wiary wymaganym przez kan. 973
- Cel apostatyczny – umacnianie sekty posoborowej zamiast głoszenia Królestwa Chrystusa (Pius XI, Quas Primas: „państwa wyrzekać się będą […] panowania Zbawiciela” – [FILE: Quas Primas])
„Administrator” archidiecezji Edmonton Paul Kavanagh nazywa Hero „darem od Boga”. To jawne bluźnierstwo wobec słów Chrystusa: „Każda roślina, której nie sadził Ojciec mój niebieski, będzie wykorzeniona” (Mt 15,13 Wlg).
Symptom ostatecznej apostazji
Opisywane nominacje wpisują się w odwieczną strategię antykościoła:
- Etnolatrię: zastąpienie katolickiej uniwersalności „inkulturacją” w pogaństwo (Jesu)
- Klerokalizm: utrzymanie pozorów „sukcesji” poprzez groteskowe szafarstwo „urzędów” (Hero)
- Naturalizm: redukcja misji Kościoła do „bliskości” i „ekologii” z pominięciem zbawienia dusz
Jak ostrzegał Pius IX w Syllabusie (propozycja 17): „Dobrą jest rzeczą mieć nadzieję na zbawienie wieczne wszystkich, którzy nie są w prawdziwym Kościele Chrystusa” – herezja dziś realizowana przez „towarzyszenie” plemionom nieewangelizowanym zamiast ich nawracania.
Jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje ucieczka z niewoli Babilonu (Ap 18,4) i szukanie prawdziwych pasterzy w katolickich kaplicach trzymających się wiecznej doktryny.
Za artykułem:
Pope Leo XIV appoints 2 new archbishops for western Canada dioceses (ewtnnews.com)
Data artykułu: 27.11.2025
