Portal EWTN News (17 lutego 2026) promuje pięć programów na nadchodzący Wielki Post, rzekomo mających pomóc wiernym „rosnąć w wierze”. Z perspektywy integralnej, niezmiennej wiary katolickiej, te programy są nie tyle pomocą, co zaawansowanym narzędziem apostazji, redukującym ascetykę postną do subiektywnego psychologizmu, ekumenicznego synkretyzmu i moralnego humanitaryzmu. Wszystkie one, bez wyjątku, zaprzeczają katolickiej doktrynie o pokucie, sakramentach i jedności Kościoła, stanowiąc duchową truciznę dla dusz wiernych.
Poziom faktograficzny: dekonstrukcja programów
Artykuł przedstawia listę programów, których faktograficzna treść ujawnia głębokie odstępstwo od katolickiej praktyki postnej. Program „Pray40: The Return” (Hallow) opiera się na lekturze „Braci Karamazow” Fiodora Dostojewskiego, a prowadzi go aktor Jonathan Roumie, znany z roli w heretyckim serialu „The Chosen”. Współpracują również Mark Wahlberg i Chris Pratt – oba publicznie związane z sektami protestanckimi – oraz „Mother Olga” i „Sister Miriam James Heidland, SOLT”, reprezentujące zdegenerowane formy „żywego kościoła” po Soborze Watykańskim II. Program „Crux” (Ascension) wprowadza system „czterech codziennych wyzwań”, w tym „jeden rodzaj ćwiczeń fizycznych” i „jeden dietetyczny post”, co redukuje ascetykę do naturalistycznej dyscypliny sportowej, pozbawiając ją nadprzyrodzonego charakteru pokuty. „Seeking the Inner Room” (Word on Fire) promuje „imaginative prayer” i refleksje nad „Gate of Heaven”, co jest heretyckim mieszaniem chrześcijańskiej kontemplacji z wschodnią mistyką. „Lenten Phone Fast Challenge” (Real Life Catholic) skupia się na „modlitwie o odnowienie młodych katolików”, co jest przykładem pastoralizmu zastępującego cel pokuty – zadośćuczynienia Bogu za grzechy. EWTN oferuje książki o „Faustynie” i „Fulton Sheen”, postaci potępionych przez Kościół przed 1958 rokiem (Lamentabili sane exitu, Pius X).
Poziom językowy: retoryka modernistycznego humanitaryzmu
Język artykułu jest przeładowany hasłami z nowoczesnego słownictwa psychologicznego i pastoralnego, całkowicie obcymi tradycyjnej teologii ascetycznej. Mówi się o „rozwijaniu wiary” („grow in your faith”), „transformacyjnym sezonie” („transformative season”), „wewnętrznym pokoju” („inner room”), „odnawianiu” („renewal”), „wsparciu” („support”) – wszystkie te terminy pochodzą z humanistycznego, niekatolickiego kontekstu, gdzie Bóg jest postrzegany jako „obiekt relacji”, a nie jako Suwerenny Sędzia wymagający pokuty. Pojawiają się również nazwiska „ekspertów” („Father Mike Schmitz”, „Chris Stefanick”), co sugeruje model „duchowego coachingu”, a nie autorytetu magisterium. Brak w całym tekście słów: „grzech”, „sąd Boży”, „wieczne męki”, „odkupienie”, „krzyż”, „ofiarowanie”, „sakrament”, „Msza Święta”, „katolicka jedność”, „heretycy”, „sekciarze”. To milczenie jest samowystarczalnym oskarżeniem o apostazję.
Poziom teologiczny: zaprzeczenie niezmiennej doktryny
Wszystkie programy zaprzeczają niezmiennej nauce Kościoła o Wielkim Poście, zdefiniowanej przez Sobór Laterański II (1917) i encyklikę Piusa XI „Quadragesimo anno”. Prawdziwy Wielki Post to: 1) pokuta za grzechy (Mt 3,2), 2) post według prawa kościelnego (kan. 1251-1253 KPK 1917), 3) modlitwa w duchu pokory („Ojcze nasz”), 4) almsgiving jako zadośćuczynienie (Mt 6,1-4), 5) unikanie rozrywek (Pius XI, encykl. „Casti connubii”). Żaden z programów nie wymaga uczestnictwa w Mszy Świętej (jedynej prawdziwej Ofierze), spowiedzi sakramentalnej, ani nie wspomina o konieczności bycia w łasce Bożej. „Imaginative prayer” jest bezpośrednio potępione przez Piusa X w „Lamentabili sane exitu” (propozycja 14: „Ewangeliści w wielu opowiadaniach podawali nie to, co rzeczywiście miało miejsce, ale to, co uważali, że przyniesie większą korzyść”), a „inner room” to herezja quietystyczna (Syllabus errorum, Pius IX, błąd 15: „Każdy człowiek może w każdej religii znaleźć zbawienie”). Program Hallow promuje Dostojewskiego, prawosławnego schizmatyka, co jest jawym ekumenizmem potępionym przez Piusa IX (Syllabus, błąd 18: „Protestantyzm jest tylko inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej”). Książki EWTN o „Faustynie” i „Sheen” są zabronione: pisma Faustyny („Dziennik”) znajdują się na Indeksie Ksiąg Zakazanych od czasów Piusa X (Lamentabili 38: „Wiarę w Zmartwychwstanie Chrystusa od początku dotyczyła nie tyle faktu Zmartwychwstania, lecz nieśmiertelnego życia Chrystusa u Boga” – co odpowiada fałszywej „devocji” do Miłosiernego Jezusa u Faustyny). „Crux” z jego „dietary fast” jest heretyckim zniekształceniem prawdziwego postu – Kościół nakazuje post według prawa, nie według „dietetyki” (kan. 1252 KPK 1917).
Poziom symptomatyczny: owoce soborowej rewolucji
Te programy są doskonałym symptodem systemowej apostazji, której źródłem jest soborowa rewolucja i linia uzurpatorów od Jana XXIII. Wszystkie one opierają się na heretyckiej hermeneutyce „ciągłości” i „ewolucji” doktryny (Lamentabili 54-65), gdzie tradycyjna pokuta jest zastępowana „transformacją” i „rozwijaniem”. Uczestnicy (Roumie, Wahlberg, Pratt, Schmitz, Stefanick) są typowymi produktami neo-kościoła: heretykami, sekciarzami, modernistami, którzy – jak mówi Pius X w „Pascendi Dominici gregis” – „przebiegają całe życie wśród grzechów, a jednak nie chcą się wyznać”. „Phone Fast” to klasyczny przykład moralizmu bez teocentryzmu – zamiast ofiarowania Bogu, skupia się na „odnowieniu młodych”, czyli na immanentystycznym socjalizmie. „Crux” z jego „physical exercise” jest bałwochwalstwem ciała, zaprzeczeniem ascetyce św. Pawła: „Bodźmi ciało moje i noszę je na kolano, aby nie stało się nieposłuszne” (2 Kor 12,7). „Seeking the Inner Room” to herezja mistycyzmu, przeciwko której ostrzegał św. Pius X: „Duchowość bez doktryny to duchowość diabła”. Całość stanowi operację psychologiczną, mającą na celu zastąpienie katolickiej, nadprzyrodzonej, ofiarniczej ascetyki subiektywnym, terapeutycznym, ekumenicznym „rozwijaniem wiary”, co jest dokładnie tym, co potępił Pius IX w „Syllabus” (błąd 79: „Wolność religii nie prowadzi do zepsucia moralnego”).
Prawdziwa praktyka postna vs. modernistyczne fałszerstwo
Prawdziwy Wielki Post w Kościele katolickim przed 1958 rokiem opierał się na: 1) Mszy Świętej Trydenckiej jako jedynej prawdziwej Ofierze, 2) spowiedzi sakramentalnej, 3) postu według prawa (jedno posiłkowe, bez mięsa), 4) modlitwie rozważającej Męki Pańskie, 5) odpuszczeniu grzechów przez kapłana w imieniu Chrystusa. Wszystkie programy promowane przez EWTN i spółki zależne całkowicie pomijają Mszę Świętą (tam gdzie jest, to Novus Ordo, czyli bałwochwalstwo), spowiedź (zastąpiona „examen” lub „imaginative prayer”), oraz kanoniczny post (zastąpiony „dietary fast” lub „phone fast”). To nie jest „rozwój wiary”, to jest świadome oszukanie, prowadzące duszę do piekła. Jak mówi Pius XI w „Quas Primas”: „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i odnosi się do rzeczy duchowych… wchodzi się do niego przez wiarę i chrzest”. Żaden z programów nie wymaga ani wiary katolickiej (wszyscy uczestnicy są heretykami lub sekciarzami), ani chrztu katolickiego, ani – co najważniejsze – uznania jedynego, prawdziwego Kościoła katolickiego, z którym wszyscy promujący programy są w schizmie.
KONKLUZJA: Programy te są nie pomocą, lecz zabójstwem dusz. Wprowadzają modernistyczny, ekumeniczny, psychologiczny humanitaryzm, który – jak ostrzegał św. Pius X – jest „syntezą wszystkich błędów”. Prawdziwy katolik powinien w tym czasie: 1) uczestniczyć w codziennej Mszy Świętej Trydenckiej, 2) spowiedzieć się przynajmniej raz w tygodniu, 3) przestrzegać prawa postnego (jedno posiłkowe, bez mięsa), 4) medytować Męki Pańskie, 5) praktykować umartwienie ciała (flagellacje, łańcuchy) zgodnie z tradycją, 6) unikać jak ognia wszelkich „programów” od heretyków i sekciarzy. „Duch Boży nie mieszka w ciele grzesznym” (1 Kor 6,15) – a ci, którzy promują te programy, są pełni grzechów i herezji.
Za artykułem:
Lent 2026: 5 programs to help you grow in your faith (ewtnnews.com)
Data artykułu: 17.02.2026
