Portal EWTN News (17 lutego 2026) relacjonuje służbę kapelańskiego o. Oldřicha Chocholáče na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Mediolanie i Cortina d’Ampezzo. Artykuł przedstawia jego działalność jako „służbę obecności, modlitwy i błogosławieństwa” otwartą „nawet na niewierzących”, prowadzoną w ramach oddzielnych kapelanatów narodowych, z pominięciem jakiejkolwiek jedności katolickiej czy publicznego wyznania królestwa Chrystusa. Treść ta, pozornie niewinna, jest w istocie syntezą kluczowych błędów modernizmu: ekumenizmu bez konwersji, relatywizmu religijnego oraz zaprzeczenia niepodległości i suwerenności Kościoła katolickiego.
1. Poziom faktograficzny: Dekonstrukcja „otwartej służby”
Artykuł gloryfikuje model kapelanatu, który świadomie deklaruje służbę „nawet dla niewierzących”, pozbawioną jakiegokolwiek obowiązku głoszenia prawdy katolickiej czy wezwania do nawrócenia. Jest to praktyczny ekumenizm, który – jak stwierdza o. Chocholáč – redukuje wiarę do indywidualnej, prywatnej „obecności”, całkowicie oddzielonej od misji apostolskiej Kościoła. Faktem jest także istnienie wielu odrębnych, narodowych kaplic, co stanowi wyraźne naruszenie jedności katolickiej na rzecz świeckiego, politycznego podziału na „narody”. Brak wspólnego, jednego kapelanatu katolickiego na Igrzyskach, podlegającego autorytetowi lokalnego biskupa lub Watykanu, jest faktem symptomaticznym dla schizmatycznego stanu współczesnych struktur. Olimpiada, jako pogański kult siły i ciała, jest przyjmowana jako neutralne tło, a nie jako przeciwieństwo kultu chrześcijańskiego.
2. Poziom językowy: Retoryka relatywizmu i „służby”
Język artykułu jest nasycony terminologią nowożytną, obcą katolickiej tradycji. Hasło „otwarte nawet dla niewierzących” jest eufemizmem dla herezji, która zrywa z dogmatem extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia), potwierdzonym przez Sobór Laterański III i Piusa IX w Syllabus Errorum (błąd nr 16). Sformułowanie „służba obecności, modlitwy i błogosławieństwa” redukuje kapłaństwo do funkcji psychologicznego wsparcia, pozbawiając je wymiaru ofiary, nauczania i władzy. Określenie „chaplaincy spread across the Alps” (kapelanat rozsiany po Alpach) podkreśla biurokratyczny, technokratyczny model duszpasterstwa, a nie jedność Kościoła jako Mistycznego Ciała. Ton artykułu jest asekuracyjny, unikający jakichkolwiek wartościujących sformułowań teologicznych, co samo w sobie jest wyrazem naturalizmu i sekularyzmu.
3. Poziom teologiczny: Konfrontacja z niezmienną doktryną
Model opisywany w artykule jest w bezpośredniej sprzeczności z niezmienną nauką Kościoła. Encyklika Quas primas Piusa XI (1925) naucza, że królestwo Chrystusa jest duchowe, ale obejmuje również stosunki społeczne i polityczne, a władza świecka ma obowiązek publicznego uznania i czczenia Chrystusa jako Króla. Pisze Papież: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi” i „państwa mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa”. Kapelanat, który świadomie ukrywa tę królewską godność przed „niewierzącymi”, jest zdradą tej nauki. Ponadto, Syllabus Errorum Piusa IX potępia błąd nr 15: „Każdy człowiek jest wolny, aby przyjąć i wyznać tę religię, którą, kierując się światłem rozumu, uzna za prawdziwą” oraz błąd nr 77: „W obecnych czasach nie jest już pożyteczne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwa, z wykluczeniem wszystkich innych form kultu”. Kapelanat „otwarty dla wszystkich” jest praktyczną realizacją tych potępionych błędów. Co więcej, Dekret Lamentabili sane exitu Świętego Oficjum (1907) potępia błędne przekonanie, że „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym w określaniu prawd wiary, iż Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego” (propozycja nr 6). Opisywana służba, dostosowująca się do „potrzeb” i przekonań sportowców bez konieczności ich nawrócenia, jest właśnie takim heretyckim odwróceniem relacji między Magisterium a wiernymi.
4. Poziom symptomatyczny: Apostazja w praktyce duszpasterskiej
Ten model kapelanatu jest symptomaticzny dla całego systemu apostazji, który trwa od soboru watykańskiego II. Zamiast jednego, katolickiego kapelanatu podlegającego biskupowi miejscowemu, mamy splątankę prywatnych inicjatyw narodowych, pozbawioną wspólnoty wiary i hierarchii. Jest to idealne odzwierciedlenie zasad „decentralizacji” i „dialogu” z światem, które są fundamentem nowego, modernistycznego Kościoła. Brak wzmianki o konieczności przyjęcia katolicyzmu jako jedynej drogi zbawienia, brak modlitwy za nawrócenie „niewierzących”, brak publicznego wyznania wiary Chrystusa Króla – to wszystko są owoce zatrucia modernizmem, przeciwko któremu walczył św. Pius X w Pascendi Dominici gregis. Taka „służba” nie jest katolicką duszpasterstwem, lecz duchowym humanitaryzmem, który – jak naucza Pius XI w Quas primas – „zaburza fundamenty” władzy i prowadzi społeczeństwo do zagłady, gdyż „usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś mają obowiązek słuchać”.
Konkluzja: Powrót do niezmiennej Tradycji
Opisywany kapelanat olimpijski jest herezją w działaniu. Jest praktyczną realizacją błędu ekumenizmu, który – jak wykazał Pius IX w Syllabus – prowadzi do „zrównania religii chrześcijańskiej z innymi religiami fałszywymi”. Zastępuje on misję apostolską (Mt 28:19-20) prywatnym, indywidualizmem bez obowiązku głoszenia prawdy. Katolicki kapelan na Igrzyskach Olimpijskich powinien być jednym, ustanowionym przez lokalnego biskupa, a jego głównym zadaniem powinno być publiczne wyznanie wiary w Chrystusa Króla, modlitwa za nawrócenie wszystkich uczestników tego pogańskiego wydarzenia oraz stanowcza odmowa „służby” tym, którzy otwarcie odrzucają wiarę. Tylko w ten sposób kapłaństwo może być „pośrednictwem między Bogiem a ludźmi” (Hbr 5:1), a nie tylko „obecnością” w stylu świeckiego psychologa. Kościół, jako jedyna społeczność doskonała, nie może i nie powinien dostosowywać swojej ewangelizacji do „potrzeb” niewierzących; przeciwnie, świat musi zostać poddany prawu Chrystusa Króla.
Za artykułem:
Meet the priest serving ‘even nonbelievers’ at the Milan Winter Olympics (ewtnnews.com)
Data artykułu: 17.02.2026
