Rekolekcje ks. Wonsa: „Słuchanie Słowa” bez Krwi i Autorytetu

1. Krótkie streszczenie z teologiczną tezą krytyczną

Portal eKAI relacjonuje rekolekcje dla księży w Płocku poprowadzone przez ks. Krzysztofa Wonsa SDS, który zachęca do „powrotu do słuchania Słowa Bożego” jako drogi do osobistej relacji z Bogiem. Rekolekcjonista podkreśla, że wiara rodzi się z słuchania, a nie z dogmatów, i że Kościół przeżywa „trudny, ale ważny moment”, potrzebując „miejsc prawdziwej modlitwy i gościnności”. Tekst promuje metodę lectio divina i codzienne czytanie Biblii, całkowicie pomijając konieczność ofiary Mszy Świętej, sakramentu spowiedzi oraz poddania się autorytetowi prawdziwego (przedsoborowego) Kościoła. To jest klasyczny przykład naturalistycznej duchowości posoborowej: wiara redukowana do subiektywnego doświadczenia „spotkania” z Bogiem przez czytanie, przy jednoczesnym całkowitym zaniedbaniu obiektywnych środków zbawienia i struktury Kościoła.

2. Poziom faktograficzny: Analiza metodologii i kontekstu

Artykuł opisuje „dni pustyni” dla księży, prowadzone metodą lectio divina z Ewangelią według św. Marka. Chociaż sama metoda lectio divina ma starożytne korzenie i może być wartościowa, jej izolacja od pełni życia kościelnego i sakramentalnego jest niebezpieczna. ks. Wons, jako salwatorianin, służy w strukturze sekty posoborowej, która oficjalnie odrzuca Mszę Świętą Tridentyńską na rzecz nowej, protestanckiej formy. Jego zachęta do „codziennego kontemplowania słowa Bożego” bez jednoczesnego, natychmiastowego i głośnego ostrzeżenia przed grzechem ciężkim i koniecznością częstego przystępowania do sakramentów (zwłaszcza spowiedzi i Mszy) jest niemoralna. Podkreśla on, że „wiara rodzi się z tego, co się słyszy”, co jest prawdą, ale nie kompletna: wiara katolicka rodzi się z słuchania Kościoła (Łk 10,16) i z uczestnictwa w ofierze kalwaryjskiej. Pominięcie tego drugiego elementu jest celową dekonstrukcją wiary.

Kontekst „trudnego momentu” Kościoła w Polsce, o którym mówi ks. Wons, jest typowym sformułowaniem relatywizującym. Nie nazywa on tego za co jest: za apostazję, za herezje, za liturgiczne profanacje, za milczenie o grzechu. Mówi o „duchowej wiośnie” jak o ziarnie, które musi obumrzeć – to bezpośrednie przejęcie języka modernizmu („śmierć Kościoła” dla „życia”), które odrzuca tradycyjną eschatologię. Jego uwaga o „transmisji wiary” w rodzinie, która „dziś coraz częściej jej brakuje”, jest faktem, ale jego rozwiązaniem są tylko „ośrodki i domy rekolekcyjne”, a nie powrót do katolickiej rodziny, do katolickiej edukacji, do publicznego wyznania wiary i walki z herezjami. To jest ucieczka w prywatność, w „doświadczenie”, w miejsce z dala od walki doktrynalnej.

3. Poziom językowy: Retoryka subiektywizmu i naturalizmu

Język ks. Wonsa jest językiem psychologiczno-duchowym, a nie teologiczno-sakramentalnym. Kluczowe pojęcia:

• „Słuchanie Słowa” – redukcja wiary do aktywu poznawczego i emocjonalnego. Brak tu słów: ofiara, krew, łaska, grzech, gniew Boży, sąd, wieczność, sakrament, autorytet, posłuszeństwo.
• „Osobista relacja z Bogiem” – indywidualistyczna, subiektywna więź, typowa dla protestantyzmu i modernizmu. Katolicka wiara jest wiarą Kościoła, wiarygodną przez autorytet, a nie tylko „relacją”.
• „Spotkanie” – słowo mistyczne, ale pozbawione treści ofiary. W katolicyzmie spotkanie z Bogiem następuje przede wszystkim w Mszy Świętej, gdzie Chrystus „spotyka” nas pod postaciami.
• „Głodni Słowa” – obraz głodu duchowego, ale znowu: głód czego? Słowa, czy Ciała i Krwi Pana? Głód słowa może być zaspokojony przez czytanie, głód sakramentalny – tylko przez sakramenty.
• „Kościół doświadczany jako dom, a nie urząd” – to jest bezpośredni atak na hierarchię i autorytet. „Dom” brzmi przyjaznie, „urząd” – biurokratycznie. Ale Kościół jest zorganizowanym ciałem z hierarchią (biskupi, kapłani, wierni). Odrzucenie „urzędu” to odrzucenie samego Chrystusa, który ustanowił urząd (J 20,21-23).
• „Duchowa wiosna” – optymistyczny, ale pusty slogan. W kościele przedsoborowym wiosna oznaczała nawrócenie, powrót do sakramentów, walkę z herezjami. Tutaj – to tylko „ziarno, które musi obumrzeć”, czyli cierpliwość w nieokreślonej „przestrzeni”.

Ton jest pocieszający, psychologicznie wspierający, ale teologicznie pusty. To jest duchowość „wsparcia”, a nie „zawierzenia”.

4. Poziom teologiczny: Konfrontacja z niezmienną doktryną

Brak wymiaru ofiary i krwi. ks. Wons mówi o „słuchaniu Słowa” jako o tym, co „najważniejsze”. W encyklice Quas Primas Pius XI uczy, że królestwo Chrystusa jest królestwem ofiary: „Jego bowiem królestwo, jak je Ewangelie przedstawiają, jest takie, że ludzie, którzy chcą należeć do niego, przygotowują się przez pokutę, ale wejść nie mogą inaczej, jak przez wiarę i chrzest… a zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli” (Quas Primas, 31). Wiara bez ofiary, bez krzyża, jest wiarą demonów (Jak 2,19). ks. Wons przemilcza całkowicie krwawą ofiarę Golgoty i codzienną odtwarzanie jej na ołtarzu. To jest herezja pelagianizmu – wiara jako samodzielny wysiłek słuchania, a nie łaska uczestniczenia w ofierze.

Redukcja wiary do subiektywnego doświadczenia. Mówi: „Wierzę, iż Bóg do mnie mówi”. To jest fundamentalna herezja modernizmu, potępiona przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 20-25): Objawienie jest jedynie „uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga” (n.20); wiara opiera się ostatecznie na „sumie prawdopodobieństw” (n.25). Wiara katolicka jest zaufaniem do Kościoła, który słucha Boga, a nie prywatnym „słuchaniem”, które może być złudzeniem. ks. Wons nie wspomina o konieczności posłuszeństwa wobec Kościoła jako warunku zbawienia (Łk 10,16).

Milczenie o sakramentach. W całym artykule nie ma słowa o chrztu, spowiedzi, namaszczeniu chorych, a najważniejsze: o Mszy Świętej. To jest zaprzeczenie Lamentabili sane exitu (n.39-51), które potępia błędy dotyczące sakramentów. Sakramenty są „przez Bóg ustanowione środki łaski” – bez nich nie ma zbawienia. ks. Wons promuje „słuchanie” jako alternatywę dla sakramentów. To jest herezja.

Milczenie o grzechu i sądzie. Nie ma słowa o konieczności pokuty, o grozie potępienia, o czystości moralnej. To jest typowe dla współczesnej „duchowości bezstrasznej”, która milczy o gniewie Bożym. Pius IX w Syllabus Errorum potępia błędy moralne, jak to, że „prawda zmienia się wraz z człowiekiem” (n.58) i że „wszystkie ludzkie czynności mają siłę prawa” (n.59). ks. Wons, mówiąc o „relacji”, nie wspomina o konieczności odrzucenia grzechu jako warunku tej relacji.

Relatywizacja Kościoła. Mówi o „Kościelu doświadczanym jako dom”, ale nie o Kościele jako nieomylnym nauczycielem. Nie wspomina o jego roli w definiowaniu wiary. To jest błąd z Syllabus (n.19-24): Kościół nie ma prawa definiowania dogmatów? ks. Wons tak właśnie sugeruje, stawiając prywatne „słuchanie” ponad nauczanie Kościoła.

5. Poziom symptomatyczny: Systemowa apostazja soborowa

Artykuł jest genialnym przykładem duchowości posoborowej:

• Hermeneutyka ciągłości. ks. Wons udaje, że promuje starą praktykę (lectio divina), ale w całkowicie nowym kontekście – bez ofiary, bez sakramentów, bez autorytetu. To jest typowe: nowe treści w starych opakowaniach.
• Indywidualizm. Wiara staje się sprawą prywatną, „osobistą relacją”. To odrzuca naturę Kościoła jako społeczności doskonałej (Quas Primas).
• Naturalizm. „Słuchanie” jest czynnością naturalną, rozumową. Brak wymiaru nadprzyrodzonego – łaski, which only comes through the sacraments. To jest przejaw pelagianizmu.
• Milczenie o ofierze. Msza Święta jest zredukowana do „czytania Słowa”. W rzeczywistości Msza jest ofiara (Hebr 13,10), a nie spotkanie wokół słowa. ks. Wons nie śmie nawet wspomnieć o ofierze, bo w jego sekcie (SDS) Msza jest już tylko „Wieczerzą Pańską”.
• Ucieczka w psychologię. „Głodni Słowa”, „spotkanie”, „relacja” – to język psychologiczny, a nie teologiczny. Kościół jest teraz „ośrodkiem formacji duchowej”, a nie ciałem mistycznym Chrystusa.

To jest dokładnie to, czego Pius X ostrzegał w Pascendi Dominici gregis: moderniści „pod pozorem pobożności i ascetyzmu” wprowadzają „ducha sceptycyzmu i niezadowolenia”. ks. Wons oferuje duchowość bez doktryny, bez ofiary, bez autorytetu – tylko uczucia i doświadczenia. To jest duchowość antychrystu, który będzie działał „przez znaki i cuda fałszywe” (2 Tes 2,9), a nie przez ofiarę i sakramenty.

6. Konstrukcja: Prawdziwa wiara katolicka

Prawdziwa wiara katolicka jest wiarą Kościoła. Nie rodzi się z prywatnego słuchania, ale z posłuszeństwa wobec Kościoła (Łk 10,16). „Kto was słucha, Mnie słucha” (Łk 10,16). Słuchanie Słowa Bożego jest konieczne, ale w Kościele i przez Kościół. Słowo Boże jest złożone z Pisma Świętego i Tradycji, których stróżem jest Kościół (2 Tes 2,15).

Wiara rodzi się z ofiary. Bez udziału w ofierze kalwaryjskiej, odtwarzanej na ołtarzu, nie ma życia duchowego. „Jeśli nie jecie Ciała Syna Człowieczego i nie pijecie Jego Krwi, nie macie życia w sobie” (J 6,53). ks. Wons przemilcza tę podstawę.

Wiara jest sakramentem (świętym znakiem), a nie tylko doświadczeniem. Sakramenty są konkretnymi znakami, które dają łaskę ex opere operato. Bez nich wiara jest martwa (Jak 2,17).

Wiara wymaga pokuty i spowiedzi. „Skoro więc odrzucamy tak wielkie dary łaski, nie możemy się spodziewać, że Bóg nas oszczędzi karania” (Pius X, Pascendi). ks. Wons nie mówi o grzechu, o konieczności wyznania, o oczyszczeniu.

Wiara jest publiczna. Nie jest prywatną relacją. Musi być wyznawana przed ludźmi (Mt 10,32). ks. Wons promuje duchowość indywidualną, „głodnych Słowa”, którzy przychodzą do ośrodków. To jest zaprzeczenie misji Kościoła: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19).

7. Ostateczny werdykt

Artykuł o ks. Wonsie jest idealnym przykładem duchowości bez Boga. Promuje „słuchanie Słowa” bez ofiary, „relację” bez sakramentów, „doświadczenie” bez autorytetu. To jest duchowość ludu Bożego w rozumieniu nowoczesnym: wierzącego, który sam dla siebie znajduje Boga w słowie, ale nie w ołtarzu. To jest przejaw indywidualizmu modernistycznego, potępionego przez Piusa X. ks. Wons, jako duchowny sekty posoborowej, nie może nauczać wiary katolickiej, bo sam jej nie posiada. Jego „rekolekcje” są iluzją – prowadzą nie do Chrystusa Ofiarowanego, ale do subiektywnego pocieszenia. Więc niech wierni powrócą nie do „słuchania Słowa” w tym rozumieniu, ale do Mszy Świętej Trydenckiej, do spowiedzi, do publicznego wyznania wiary i do posłuszeństwa wobec prawdziwych biskupów, którzy nie są w komunii z sekcią posoborową.

Za artykułem:
18 lutego 2026 | 15:16Ks. Krzysztof Wons SDS na Wielki Post: powróćmy do słuchania Słowa Bożego   (ekai.pl)
Data artykułu: 18.02.2026

Podziel się tą wiadomością z innymi.