Recenzja filmu „Wartość sentymentalna” Joachima Triera w „Tygodniku Powszechnym” (24.02.2026) chwali jego „mistrzowskość”, ale krytykuje nadmierną „filmoterapię” i psychologizację. Artykuł promuje sztukę jako środek terapeutyczny do uzdrowienia trauma, redukując ją do emocji i psychiki, bez odniesienia do transcendencji czy królestwa Chrystusa. Taka koncepcja jest sprzeczna z integralną wiarą katolicką,…
Recenzja norweskiego filmu „Sny o miłości” w „Tygodniku Powszechnym” (20 lutego 2026) wychwala jego „emocjonalną precyzję” i porównuje do kina Érica Rohmera, gloryfikując przedstawioną w nim konfrontację „dwóch feminizmów” oraz podróż inicjacyjną nastolatki zakochanej w nauczycielce. Artykuł promuje relatywizm moralny, normalizację homoseksualnych związków między nieletnią a dorosłą oraz subiektywizm…
Portal Gość Niedzielny (12 lutego 2026) relacjonuje dawne zwyczaje tłustoczwartkowe, skupiając się na ich aspekcie ludycznym: „pełnych uczt, zabaw i kuligów”, „wędrującej biesiadzie” oraz ewolucji pączka jako symbolu. Zanik dawnych praktyk tłumaczy „osłabieniem praktyk postnych i zmianą stylu życia”, całkowicie pomijając religijny sens przygotowania do Wielkiego Postu. To symptomatyczny przykład redukcji życia katolickiego do folklorystycznej atrakcji.
Portal Opoka relacjonuje premierę filmu „Dalej jazda 2” jako „lekką historię o układaniu swoich spraw”, gdzie główni bohaterowie odkrywają zaniedbane relacje dopiero pod wpływem zewnętrznych okoliczności – choroby czy demencji. Autor artykułu sugeruje, że mamy do czynienia z „nawróceniem w jakimś sensie”, choć jednocześnie przyznaje, że film nie jest „głębokim moralitetem”. Ta pozornie niewinna recenzja stanowi symptom głębszego kryzysu współczesnej kultury, która redukuje życie duchowe do psychologicznych uniesień.
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) prezentuje recenzję książki Zofii Król „Droga przez łąkę. Sześć esejów o przestrzeni”, wychwalającą rzekome „przywracanie więzi z przyrodą” poprzez pryzmat modernistycznej filozofii i technokratycznych narzędzi. Olivier Sobota-Szamocki entuzjastycznie relacjonuje tezę autorki o „dotkliwej tęsknocie za krajobrazami” spowodowanej rzekomym „kryzysem klimatycznym, alienującą techniką oraz polityką grodzenia”. Już to pierwsze zdanie demaskuje naturalistyczne i pantheistyczne przesłanie całego przedsięwzięcia, które zamiast wskazywać na Stwórcę jako źródło piękna przyrody, gloryfikuje stworzenie jako autonomiczną wartość.
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) przedstawia spektakl „Oracle” Łukasza Twarkowskiego jako „hipnotyzujące show” łączące „wielką maszynę” sztucznej inteligencji z „klasycznym melodramatem”. Autor entuzjastycznie opisuje „niemożliwy na polskich scenach rozmach” inscenizacji, w której „ledowe ekrany” i „sceniczne mansjony” tworzą wizję świata jako gry sterowanej przez „Wielki Mechanizm obdarzony niemal boskimi atrybutami”. Krytyk zachwyca się technologicznym przepychem oraz „intymnością” scen miłosnych, nie dostrzegając w tym dziele głębokiej antychrześcijańskiej rewolty.
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) przedstawia relację z działalności Filii nr 30 Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lublinie, eksponującą promocję sztuki współczesnej i „modnych” trendów czytelniczych jako rzekomy przejaw żywotności kultury. W analizie pomija się jednak zasadniczy wymiar duchowy ludzkiej aktywności, redukując kulturę do sfery czysto naturalistycznej.
„Nie należysz do siebie samego” – Tomasz Mann, „Buddenbrookowie”
Portal Tygodnik Powszechny (10 lutego 2026) przedstawia nowy przekład „Buddenbrooków” Tomasza Manna jako dzieło „współczesne”, odkrywające „prawdy towarzyszące nam niezmiennie od pokoleń”. Autor, Łukasz Musiał, zachwyca się „doskonałymi proporcjami” tłumaczenia i „uniwersalną panoramą” upadku mieszczaństwa, całkowicie pomijając religijny wymiar kryzysu zachodniej cywilizacji. W duchu typowym dla środowisk posoborowych, redukuje dramat duchowy do socjologicznej obserwacji, a rozkład wiary zastępuje „ekologią czasu” – świeckim surrogatem transcendencji.
Portal Tygodnik Powszechny (6 lutego 2026) relacjonuje film Richarda Linklatera „Blue Moon” jako „poruszający portret samotnego i niespełnionego artysty” Lorenza Harta, współtwórcę broadwayowskich hitów. Wykwintna apologia degeneracji moralnej podszyta estetyzującym sentymentalizmem.
Portal Tygodnik Powszechny (3 lutego 2026) przedstawia recenzję powieści Jennifer Croft Wymieranie Ireny Rey jako „ironiczną, zabawną, a przy tym nienachalnie paraboliczną opowieść o kondycji współczesnych tłumaczy”. Autor Adam Woźniak zachwala konstrukcję „prawdziwej wieży Babel”, gdzie tekst czytany jest „tłumaczeniem na angielski zaginionego oryginału, który został napisany po polsku przez Argentynkę”, co ma dowodzić rzekomej głębi intelektualnej przedsięwzięcia. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem duchowego rozkładu współczesnej kultury, która porzuciła wiarę w obiektywną prawdę na rzecz relatywistycznej gry interpretacji.
