Portal „Tygodnik Powszechny” (2 grudnia 2025) relacjonuje życiorys Kazimierza Wajdy, współtwórcy radiowego duetu Szczepcio i Tońcio. Artykuł pomija jednak kluczowy kontekst: promocję płytkiej rozrywki oderwanej od katolickiego porządku moralnego.
Jon Fosse dla dzieci: duchowa pułapka w modernistycznych opowiastkach
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) przedstawia książki Jona Fossego – norweskiego noblisty – jako wartościową lekturę dla…
Tygodnik Powszechny z 2 grudnia 2025 prezentuje album „Powrót pogubionych rzeczy. Fotoopowieść o Wisławie Szymborskiej” jako „ciepłą i starannie skomponowaną” historię życia poetki. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem budowania świeckiego kultu jednostki, gdzie biografia artysty zastępuje hagiografię świętych, a prywatne dramaty moralne przedstawiane są jako wzorce do naśladowania.
Portal Więź.pl (2 grudnia 2025) publikuje esej Agnieszki Budnik pt. „A jeśli jesteśmy sumą naszych przyjaźni?”, będący częścią cyklu „Kultura stroty, kultura (nie)zgody”. Autorka, powołując się na francuskiego filozofa Geoffroy’a de Lagasnerie, rozwija tezę o przyjaźni jako „azylu daru” w „świecie transakcji”, twierdząc, że relacje pozarodzinne stanowią prawdziwą „tkankę życia”. W tekście nie ma ani jednego odniesienia do nadprzyrodzonego charakteru ludzkich relacji, co stanowi symptom głębokiego kryzysu współczesnej mentalności.
Portal Tygodnik Powszechny (1 grudnia 2025) donosi o telewizyjnej rejestracji spektaklu Wycinka Holzfallen Thomasa Bernharda w reżyserii Krystiana Lupy, wznowionego po dekadzie „niebytu”. Przedstawienie okrzyknięte „arcydziełem” i „triumfem polskiego teatru” ukazuje wiedeńską bohemę artystyczną jako zbiorowisko „przeżartych samouwielbieniem figur”, prowadzących „grę pozorów” wobec nieuchronnego upadku swego środowiska. Autor zachwyca się „bezlitosnym, ostrym spojrzeniem na artystyczne i intelektualne elity”, widząc w spektaklu uniwersalną diagnozę współczesnej kultury.
Portal Więź.pl w wywiadzie z Tomaszem Stawiszyńskim promuje jego książkę „Ćwiczenia z dysonansu”, prezentującą pseudofilozoficzną wizję duchowości opartą na relatywizmie poznawczym i subiektywizacji sacrum. „Wyszedłem poza binarny układ +wierzący – niewierzący+” – deklaruje autor, forsując tezę o rzekomej możliwości równoległego istnienia sprzecznych systemów metafizycznych. Artykuł całkowicie pomija katolicką naukę o obiektywnej prawdzie objawionej, redukując religię do psychologicznego narzędzia radzenia sobie z „tragizmem życia”.
Portal „Więź.pl” w artykule z 29 listopada 2025 roku przedstawia fragment biografii Milana Kundery autorstwa Florence Noiville, gloryfikujący pisarza jako „niepowtarzalnego” obserwatora ludzkiej natury, łączącego „wesolość i melancholię”. Opis ten, podszyty estetyzacją nihilizmu, stanowi jaskrawy przykład duchowego bankructwa współczesnej kultury, odciętej od nadprzyrodzonej perspektywy katolickiej.
Portal Opoka informuje o wystawie „Namalować katolicyzm od nowa” w podziemiach katedry św. Floriana w Warszawie, prezentującej 20 współczesnych interpretacji Bożego Narodzenia. Kurator dr Dariusz Karłowicz z Teologii Politycznej chwali rosnący zasięg projektu planowanego na 21 lat, mającego „ożywić zamierającą tradycję zachodniego malarstwa sakralnego”. Artyści jak Jarosław Modzelewski przyznają, że próbują „przebić się przez komercyjny szum” świąt, redukując tajemnicę Wcielenia do schematu „matki, ojca i dziecka w najprostszej postaci”. Wystawie towarzyszyły wykłady m.in. ks. prof. Waldemara Chrostowskiego oraz wydanie kalendarza na 2026 rok.
Portal Tygodnik Powszechny (28 listopada 2025) relacjonuje najnowszy film Luki Guadagnino Po polowaniu jako próbę „wsadzenia kija w mrowisko” współczesnych dylematów obyczajowych. Akcja toczy się na uniwersytecie Yale, gdzie profesor filozofii Alma (Julia Roberts) staje przed konfliktem między oskarżeniami doktorantki Maggie (Ayo Edebiri) wobec kolegi Hanka (Andrew Garfield) a lojalnością wobec przyjaciela. Film eksploruje tematykę #MeToo przez pryzmat akademickich hierarchii, politycznej poprawności i „sprawiedliwości naprawczej”, jednocześnie gubiąc się w nadmiarze wątków psychologicznych i rodzinnych. Recenzentka konkluduje, że dzieło nie osiąga poziomu Tár Todda Fielda, stając się jedynie „próbą wsadzenia kija w mrowisko, które ktoś już zdążył rozgrzebać”.
Naturalistyczna krytyka konsumpcjonizmu jako przejaw modernistycznego bankructwa
Portal Więź (27 listopada 2025) w edytorialu Kacpra Mojsy pt. „Święto kapitalizmu, festiwal próżności” prezentuje typo…
