Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) przedstawia nominację Borisa Kudlički na dyrektora Teatru Wielkiego – Opery Narodowej jako przełom mający przekształcić tę instytucję w „scenę poszukującą, otwartą”. Artykuł koncentruje się na technokratycznych aspektach zarządzania kulturą, całkowicie pomijając jej nadprzyrodzony wymiar i służebną rolę wobec porządku łaski.
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) relacjonuje wystawę „Abakanowicz. Bez reguł. Arrasy i abakany na Wawelu”, przedstawiając ją jako intrygujący dialog między XVI-wiecznymi arrasami a współczesnymi tkaninami Magdaleny Abakanowicz. Kuratorzy zestawiają królewskie tapiserie z „organicznymi, monumentalnymi” abakanami, podkreślając ewolucję od dekoracji do „autonomicznej rzeźby”. Abakany opisane są jako „żywe organizmy” tworzące „przestrzeń sacrum”, podczas gdy arrasy mają jedynie „świadczyć o splendorze dworu”. „Artystka pragnęła, by odbiorca uczestniczył w dziele – «by wszedł w porowatość tkanego materiału tak głęboko, by mógł się w nim niemal schować»” – czytamy. Wystawa trwa do 6 stycznia 2026 roku.
Portal „Tygodnik Powszechny” (21 października 2025) przedstawia Konkurs Chopinowski jako fenomen społeczno-medialny, podkreślając jego „serialową” dynamikę, widowiskowość i rolę w rekonstrukcji inteligencji po okresie PRL. Artykuł pomija całkowicie religijny wymiar sztuki, redukując muzykę do produktu konsumpcyjnego w służbie świeckich mitologii.
Muzyka Chopina jako narzędzie sekularnej mitologii narodowej
Elektryzująca ekstrawagancja czy duchowa pustka?
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) relacjonuje setną rocznicę mody na „szo…
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje przebieg pierwszego dnia Festiwalu Conrada 2025 zatytułowanego „Nadzieja radykalna”. W centrum wydarzenia znalazły się dyskusje o „naprawianiu świata” poprzez literaturę, ekologiczną troskę oraz „etykę współistnienia” z przyrodą. Uczestnicy – jak Auður Ava Ólafsdóttir, Ołeksandr Myched czy Faruk Šehić – forsują wizję nadziei rozumianej jako czysto immanentna praktyka ludzkiego samozbawienia, gdzie naprawa cieknącego kranu czy opieka nad dzikim zwierzęciem zastępują łaskę uświęcającą. W całym tekście ani słowa o prawdziwym źródle nadziei – Chrystusie Królu, którego społeczne panowanie stanowi jedyne antidotum na kryzysy opisywane przez uczestników festiwalu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (21 października 2025) relacjonuje wyniki XIX Konkursu Chopinowskiego, wskazując na zwycięstwo Erica Lu przy jednoczesnym braku entuzjazmu publiczności. Krytyk Jakub Puchalski podkreśla techniczne niedostatki finałowych wykonań, szczególnie w interpretacjach Poloneza-fantazji i Koncertów fortepianowych, wskazując na brak „przekonującej interpretacji” u laureatów. Artykuł skupia się na walorach estetycznych i zawodowych aspektach konkursu, całkowicie pomijając duchowy wymiar muzyki Chopina – kompozytora głęboko zakorzenionego w katolickiej mistyce. To milczenie o transcendentnym przeznaczeniu sztuki odsłania prawdziwe oblicze współczesnej kultury: zsekularyzowanej areny, gdzie duchowe dziedzictwo służy jedynie popisom technicznej wirtuozerii.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje wyniki XIX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, gdzie amerykański pianista Eric Lu zdobył złoty medal, zaś polski uczestnik Piotr Alexewicz – V nagrodę. Organizatorzy podkreślają „spełnienie marzeń” laureatów i „wspaniałe wyniki”, całkowicie pomijając demonstrację pogańskiego kultu geniuszu ludzkiego w oderwaniu od Boga.
Portal Opoka (21 października 2025) relacjonuje wyniki XIX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, gdzie zwyciężył Amerykanin Eric Lu. Organizowany przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina konkurs przyznał także nagrody specjalne, w tym Nagrodę Polskiego Radia za wykonanie mazurków oraz Nagrodę im. Belli Davidovich za interpretację ballady. Artykuł koncentruje się na emocjach laureatów i technicznych aspektach rywalizacji, całkowicie pomijając katolicki kontekst sztuki i duchowy wymiar muzyki Chopina.
Portal Więź.pl (21 października 2025) prezentuje entuzjastyczną relację z wystawy „Czarny karnawał. Ensor / Wojtkiewicz” w Muzeum Narodowym w Warszawie, gloryfikującą dekadencką twórczość dwóch modernistycznych artystów. Wychwalane jako „wielobarwna, karnawałowa sceneria” dzieła Jamesa Ensora i Witolda Wojtkiewicza ukazują się jako symptomy głębokiego kryzysu duchowego epoki oderwanej od nadprzyrodzonych pewników.
Portal Więź.pl relacjonuje spektakl „Żar” w Teatrze Polonia (19 października 2025), adaptację powieści Sándora Máraia w reżyserii Jana Englerta. Akcja koncentruje się na spotkaniu dwóch starzejących się przyjaciół – Henrika (Englert) i Konrada (Daniel Olbrychski) – którzy po 41 latach rozłąki podejmują próbę rozliczenia z przeszłością zdominowaną przez domniemaną zdradę małżeńską i niewyjaśnioną próbę zabójstwa. Postać Nini (Maja Komorowska/Anna Seniuk) przedstawiona jest jako „anioł pokoju” próbujący łagodzić konflikt. Spektakl eksploruje tematykę subiektywizmu pamięci, niemożności dotarcia do obiektywnej prawdy oraz emocjonalnych konsekwencji nieprzebaczonej krzywdy. Artykuł zachwyca się „koncertem aktorskim” i „dojrzałością psychologiczną”, całkowicie pomijając jakiekolwiek odniesienie do moralnego i nadprzyrodzonego wymiaru ludzkich wyborów.
