Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2025) relacjonuje przebieg II etapu XIX Konkursu Chopinowskiego, koncentrując się na eliminacjach dwóch pianistów: Gabriele Straty i Hao Rao. Autor Jakub Puchalski ubolewa nad brakiem „indywidualności” w wykonaniach Preludiów op. 28 i polonezów, krytykując jurorów za odrzucenie „najciekawszych” interpretatorów na rzecz bezpiecznego kanonu.
Portal Gość Niedzielny (13 października 2025) donosi o postępach XIX Konkursu Chopinowskiego, wymieniając 20 pianistów z ośmiu krajów zakwalifikowanych do III etapu, w tym trzech Polaków: Piotra Alexewicza, Piotra Pawlaka i Yehudę Prokopowicza. Przesłuchania w Filharmonii Narodowej mają obejmować sonaty, mazurki i inne utwory Fryderyka Chopina, pod oceną jury pod przewodnictwem Garricka Ohlssona.
Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2025) promuje 17. edycję Festiwalu Conrada, przedstawiając ją jako przestrzeń dialogu wokół „nadziei radykalnej”, „powrotów do życia” i „melancholii współczesności”. W obliczu całkowitej dezercji od fundamentów cywilizacji łacińskiej, wydarzenie to stanowi kolejny przejaw modernistycznej rebeliancji przeciwko nadprzyrodzonej misji sztuki.
Portal Więź.pl (13 października 2025) relacjonuje śmierć Diane Keaton, amerykańskiej aktorki znanej z ról w filmach takich jak „Annie Hall” czy „Ojciec chrzestny”. Artykuł skupia się na jej „autentyczności”, „niepowtarzalnym stylu” oraz wszechstronności – od reżyserii po fotografię i śpiew. Cytowani komentatorzy wychwalają Keaton za „odwagę bycia sobą”, „niedoskonałość” i rzekome przełamywanie konwenansów. Całość stanowi apologię życia skoncentrowanego na ziemskiej sławie i samorealizacji, całkowicie pomijając perspektywę wieczności.
Portal „Tygodnik Powszechny” (9 października 2025) informuje o przyznaniu Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkaiemu, gloryfikując jego twórczość jako „archeologię zniszczenia” oraz „melancholię sprzeciwu”. Artykuł eksponuje kluczowe wątki prozy noblisty: „niepokój, przeczucie katastrofy i samotna jednostka”, przedstawiając je jako głębię intelektualną. Milczenie o transcendentnym wymiarze ludzkiego cierpienia oraz redukcja moralności do kulturowego konstruktu demaskują jednak antychrześcijański rdzeń tej literatury.
Portal gość.pl (9 października 2025) bezkrytycznie relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkaiemu za „wizjonerskie dzieło, które przypomina nam o sile sztuki w samym środku apokaliptycznej grozy”. W uzasadnieniu Szwedzka Akademia porównuje dzieła noblisty do twórczości Franza Kafki i Thomasa Bernharda, podkreślając ich „charakterystyczne poczucie absurdu i groteski”. Artykuł przemilcza jednak demoniczny wymiar sztuki gloryfikującej upadek i duchową degrengoladę.
Ekumeniczna iluzja ikony jako fałszywego mostu między herezją a wiarą
Portal Opoka (10 października 2025) relacjonuje wydarzenia XXX Targów Wydawców Katolickich, gloryfikując ekumeniczny wymiar …
Portal Więź.pl (9 października 2025) informuje o przyznaniu Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkaiemu, określonemu przez Szwedzką Akademię jako twórcę „fascynującej i wizjonerskiej twórczości, która w obliczu apokaliptycznego terroru potwierdza siłę sztuki”. Artykuł podkreśla apokaliptyczny charakter jego dzieł, wspomina o współpracy z reżyserem Bélem Tarr przy ekranizacji „Szatańskiego tanga”, przytacza entuzjastyczną opinię Susan Sontag nazywającej pisarza „mistrzem apokalipsy cytującym Gogola i Melville’a”. Zupełnym milczeniem pominięto jednak kluczową kwestię: w jakim stopniu ta „wizja apokalipsy” zgadza się z katolickim rozumieniem końca czasów i czy nie stanowi kolejnego przykładu sztuki służącej rozpaczy zamiast nadziei odkupienia.
Portal Więź.pl (11 października 2025) relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nobla węgierskiemu pisarzowi László Krasznahorkai, chwaląc jego „wizjonerską twórczość pośród apokaliptycznego terroru”. Artykuł z lubością opisuje „hipnotyczne zdania” i „pejzaż beznadziei” w dziełach noblisty, całkowicie pomijając duchową pustkę i ideologiczne uwikłanie tej pseudo-sztuki w kulturę śmierci.
„Bez reszty” jako manifestacja posoborowego nihilizmu: rozpad wiary w obliczu śmierci
Portal Więź.pl (11 października 2025) prezentuje recenzję filmu „Bez reszty” Jakuba Prysaka jako rzekomo głębok…
