Portal Tygodnik Powszechny (30 września 2025) prezentuje obszerny artykuł Michała Sowińskiego, gloryfikujący irlandzkiego pisarza Colma Tóibína jako „mistrza ciszy i niedopowiedzeń”, którego twórczość stanowi rzekomo „wyraz subtelnej wrażliwości”. W rzeczywistości, pod płaszczykiem literackiego wyrafinowania, promuje się tu dzieła otwarcie sprzeczne z katolicką moralnością i doktryną.
Portal Tygodnik Powszechny (30 września 2025) przedstawia Claude Cahun jako artystkę „wyprzedzającą swoją epokę”, której twórczość „redefiniowała granice płci i tożsamości”. Wychwala się jej „niebinarność”, „lesbijską orientację” oraz „feministyczny aktywizm” podczas wojennej okupacji Jersey. Wystawa w ramach Festiwalu Conrada ma być prezentacją „form oporu” – zarówno artystycznego, jak i politycznego. W rzeczywistości mamy do czynienia z apoteozą moralnego i duchowego bankructwa sprzecznego z podstawami cywilizacji chrześcijańskiej.
Portal Tygodnik Powszechny (19 czerwca 2025) relacjonuje twórczość chińskiej pisarki Yan Ge, przedstawiając jej prozę jako mieszankę baśni, horroru i surrealizmu, gdzie „niepewność jest słowem, które najpełniej opisuje dorobek autorki”. Artykuł zachwala eksperymenty literackie, wychodząc od „Kronik dziwnych bestii” po angielskojęzyczne „Gdzie indziej” jako „podróż po rozchwianej, kolażowej mapie”. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem kulturowego rozkładu, który odrzuca obiektywną prawdę na rzecz subiektywistycznych igraszek.
Portal Tygodnik Powszechny (30 września 2025) relacjonuje premierę spektaklu „Krzyżacy” w reżyserii Jana Klaty i adaptacji Ishbel Szatrawskiej w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie. Recenzent chwali „modernizację” powieści Sienkiewicza, wprowadzenie wątków „służek zakonnych” jako ofiar molestowania, reinterpretację postaci Danusi jako „ciała zgwałconego” oraz groteskowe przedstawienie bitwy pod Grunwaldem z heavy metalowym akompaniamentem. Wysiłek twórców określony jako „odnowienie lektury” służy w istocie propagandzie antykościelnej i relatywizacji moralnej pod płaszczem „artystycznej progresji”.
Portal Opoka informuje o III Europejskim Forum Regionalnego Sportu w Legionowie (25 września 2025), podczas którego samorządowcy, biznesmeni i działacze sportowi dyskutowali o roli sportu w rozwoju społeczno-gospodarczym. Podkreślano, że sport ma budować więzi społeczne, promować lokalne wartości i wpływać na gospodarkę, całkowicie pomijając jego nadprzyrodzony wymiar w katolickiej wizji człowieka.
Portal Więź.pl (30 września 2025) publikuje fragment książki Karoliny Wigury „Endo. Sztuka akceptacji choroby”, w którym autorka opisuje zabieg założenia spirali antykoncepcyjnej, wspomina swoje doświadczenie z przedwczesną menstruacją podczas konferencji w Atenach i wyraża żałobę po utracie płodności spowodowanej endometriozą. Tekst stanowi klasyczny przykład modernizmu antropologicznego, który sprowadza kobietę do biologicznych funkcji i odrzuca nadprzyrodzony sens ludzkiego cierpienia.
Portal Tygodnik Powszechny w relacji z 28 września 2025 r. przedstawia przebieg 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie nagrodzono produkcje eksponujące naturalizm i antykatolickie przesłanie. Wśród laureatów znalazły się filmy promujące rewolucyjne interpretacje wiary, jak „Ministranci” Piotra Domalewskiego, który otrzymał główną nagrodę za „przyjemny, antyklerykalny przekaz”.
Portal „Tygodnik Powszechny” prezentuje rozmowę z fotografką Joanną Helander, emigrantką marcową, która opowiada o swojej najnowszej wystawie „Możność utrwalania” w Muzeum Literatury w Warszawie. Artykuł koncentruje się na artystycznej drodze Helander, jej doświadczeniu więziennym i rzekomo „transformującej” mocy fotografii. W tekście dominuje narracja o indywidualnym wyzwoleniu, z pominięciem jakichkolwiek odniesień do transcendentnego wymiaru sztuki czy moralnych konsekwencji przedstawianych działań.
Portal „Tygodnik Powszechny” (26.09.2025) relacjonuje treść filmu „Humanitarnie” Caitlin Cronenberg, córki Davida Cronenberga, jako dystopijną wizję rządowego programu eutanazji służącego „walce z przeludnieniem”. Wymuszony na rodzinie „dobrowolny” wybór osoby do eksterminacji stanowi jedynie pretekst do krwawej rozgrywki w stylu horroru. Recenzentka chwali „zabawę w stylu «kto tu kogo i jak ukatrupi»”, ignorując głębię deprawacji moralnej tej koncepcji.
Ekipa filmu „Ministranci”, laureaci 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Gdynia, 27 września 2025. Fot. Materiały prasowe FPFF Nagrodzeni Złotymi Lwami „Ministranci” nie są najlepszym filmem w dorobku Piotra Domalewskiego. Ciekawie jednak łączą w sobie społeczną wrażliwość z przystępną formą. To kino, które spodoba się widowni.
Portal „Więź” (19 czerwca 2025) relacjonuje triumf filmu „Ministranci” Piotra Domalewskiego podczas 50. Festiwalu Filmowego w Gdyni, przedstawiając go jako „kinowe odzwierciedlenie chrześcijańskich wartości” połączone z „społeczną wrażliwością”. W rzeczywistości mamy do czynienia z klasyczną redukcją religii do świeckiego aktywizmu, w której cultus Dei (kult Boga) zastępuje się cultus hominis (kultem człowieka).
