Filmowa mistyfikacja w służbie genderowej rewolucji
Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) promuje dzieło Chloé Zhao „Hamnet” jako rzekomo „intensywny kawał kina” oraz „ambitne kino środka”. W …
Portal „Więź.pl” (20 stycznia 2026) przedstawia dorobek Bolesława Biegasa jako „tęsknotę za duchowym wymiarem życia”, pomijając całkowicie jego okultystyczne i modernistyczne inspiracje. Artykuł Zofii Jabłonowskiej-Ratajskiej gloryfikuje zdeformowaną wyobraźnię artysty jako „aktualną współcześnie”, podczas gdy w istocie mamy do czynienia z klasycznym przykładem buntu przeciwko ordo catholicus w sztuce.
Portal Więź.pl relacjonuje osobiste doświadczenia Emmy Heming Willis, żony aktora Bruce’a Willisa, w książce „Nieoczekiwana podróż. Jak odnaleźć siłę i nadzieję i nie zgubić siebie w opiece nad bliskim”. Autorka opisuje walkę z demencją czołowo-skroniową męża, skupiając się na psychologicznych i emocjonalnych aspektach choroby. Pomimo szczerego humanizmu, relacja pozostaje przykładem głębokiej duchowej amputacji, charakterystycznej dla współczesnej kultury odciętej od nadprzyrodzonych prawd wiary.
Portal Więź.pl w artykule „Są takie utraty, które nie czynią nas mądrzejszymi” (14 stycznia 2026) prezentuje rozpaczliwie naturalistyczną wizję ludzkiego cierpienia, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar egzystencji. Autor, Damian Jankowski, analizując powieść Carson McCullers „Serce to samotny myśliwy”, utrwala modernistyczne kłamstwo o beznadziejności ludzkiego losu, gdzie „złamanego serca nie da się posklejać” i „spokój ducha już nie powróci”.
Portal Więź.pl (18 stycznia 2026) przedstawia artykuł gloryfikujący neapolitańskie praktyki numerologiczne, określane jako smorfia i tombola. Autorka, Diana Dąbrowska, opisuje je jako „sposób, w jaki ludzie próbują na chwilę odzyskać kontrolę” oraz „język porozumienia ze światem”. W tekście znajdziemy entuzjastyczne opisy „neapolitańskiej inteligencji” polegającej na mistycznym przeliczaniu snów na numery loteryjne, a także próby usprawiedliwienia hazardu jako „gestu sprawczości” w społecznościach ubogich.
Moralny labirynt bez Boga: iluzja sprawiedliwości w kryminałach Agathy Christie
Portal Więź.pl (14 stycznia 2026) prezentuje analizę Doroty Maliny, gloryfikującą kryminały Agathy Christie jako „magic…
Portal Tygodnik Powszechny (13 stycznia 2026) przedstawia powieść Mathiasa Énarda „Opowiedz im o bitwach, o królach i słoniach” jako „poetyckie wypełnienie białych plam” w biografii Michała Anioła. Akcja osadzona w 1506 roku przedstawia rzekomą podróż artysty do Konstantynopola na zaproszenie sułtana Bajazyda II, który zleca mu projekt mostu łączącego części miasta. Fabuła koncentruje się na rzekomym spisku wyjaśniającym lukę w biografii renesansowego mistrza, przedstawiając go jako neurotycznego twórcę zafascynowanego „przystojnymi mężczyznami” i ciałem ludzkim, podczas gdy prace nad projektem „idą powoli”.
Portal Tygodnik Powszechny (13 stycznia 2026) relacjonuje najnowszy film Jima Jarmuscha „Father Mother Sister Brother” jako „refleksję na temat podstawowej komórki społecznej” w trzech nowelowych epizodach ukazujących „trudne odwiedziny dorosłych dzieci w rodzinnych domach”. Autorka, Anita Piotrowska, zachwyca się „wyrafinowaną garderobą” projektowaną przez dom mody Yves’a Saint Laurenta oraz „kamienną twarzą” aktorów ilustrującą „emocjonalno-deficytowy” wymiar rodzinnych relacji. W całym wywodzie – podobnie jak w samym filmie – nie pada ani jedno słowo o nadprzyrodzonym charakterze instytucji rodziny, jej sakramentalnym fundamencie czy moralnych obowiązkach względem Boga.
Portal Tygodnik Powszechny (13 stycznia 2026) relacjonuje odradzanie się kaszubskich zwyczajów kolędniczych, przedstawiając je jako niewinną ludową tradycję. Autor entuzjastycznie opisuje grupy przebierańców z rolami śmierci, diabłów i zwierząt, tłumacząc ich obecność „duchową głębią” i „adaptacją dawnych wierzeń w nowych realiach”. Tymczasem praktyki te stanowią jaskrawą ilustrację synkretyzmu religijnego potępionego przez niezmienne Magisterium Kościoła.
Portal „Tygodnik Powszechny” (13 stycznia 2026) prezentuje zbiór esejów Ursuli K. Le Guin „Rzeźbię w słowach. Pisma o życiu i książkach” jako rzekome „wszystkożerne” i „wybredne” dzieło recenzenckie, wychwalając autorkę za rozmyte kryteria oceny literatury. Już samo założenie, że wszystkie powieści są literaturą piękną oraz nie ma złych gatunków literackich stanowi jawną apostazję wobec katolickiej nauki o moralnej odpowiedzialności sztuki.
