Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) prezentuje analizę filmu „Rocznica” Jana Komasy jako rzekomo „satyrę na wojny kulturowe”, gdzie „rodzina staje się poligonem konfliktu ideologicznego”. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejną próbą relatywizacji prawdy, gdzie pod pozorem „sprawiedliwego rozkładania racji” zaciera się fundamentalny podział między dobrem a złem.
Portal „Tygodnik Powszechny” (25 listopada 2025) przedstawia książkę Lidii Kośki Wycieczka do Szerszeniowic. W stronę Leca jako „archeologiczną” eksplorację dorobku Stanisława Jerzego Leca (1909-1966). Autor recenzji, Tomasz Fiałkowski, zachwyca się „dogłębną” analizą topografii życia poety – od podolskich Szerszeniowic przez Wiedeń i Jerozolimę po Warszawę – oraz jego intelektualnych powinowactw z Karlem Krausem czy Thomasem Bernhardem. Szczególną uwagę poświęca przekładom Fugi śmierci Paula Celana, którego Lec był jednym z pierwszych polskich tłumaczy. W całym tym erudycyjnym uniesieniu zabrakło jednak fundamentalnego pytania: jaką duchową truciznę niesie twórczość Leca i jej współczesne gloryfikowanie?
Portal Tygodnik Powszechny (25 listopada 2025) przedstawia nową powieść tegorocznego noblisty László Krasznahorkaiego „A świat trwa” jako „głęboką medytację nad istotą literatury, pamięci i bycia pisarzem”. Recenzentka Kinga Piotrowiak-Junkiert zachwyca się „misternie skonstruowanym obrazem współczesnego człowieka”, który miałby rzekomo ukazywać „nieuchronną klęskę wpisaną w odwieczne dążenie” oraz „kruchość i bezradność człowieka”. Już sam ten entuzjazm dla kultu bezsilności demaskuje duchowy bankructwo posoborowego świata, który – odrzuciwszy nadprzyrodzone prawdy – szuka pocieszenia w literackiej apoteozie własnej niemocy.
Portal WIĘŹ.pl w artykule z 24 listopada 2025 roku przytacza refleksje Olgi Drendy na temat mechanizmu przedstawiania siebie jako „ostatniego sprawiedliwego”. Autorka pisze: „Wystarczy jedynie przedst…
Portal Tygodnik Powszechny (22 listopada 2025) przedstawia Tomasza Schuchardta jako aktora wpisującego się w „gorącą dyskusję o przewartościowywaniu współczesnych modeli męskości”. Wychwala się tu jego role w produkcjach takich jak „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego, gdzie gra „wyrozumiałą”, by następnie objawić „przerażające oblicze przemocy domowej”. Artykuł celebruje Schuchardta jako „magiczny młoteczek” naprawiający „rodzimą kinematografię”, pomijając całkowicie katolickie kryteria oceny sztuki.
Portal Opoka relacjonuje uroczystą premierę VII tomu „Dziejów Polski” prof. Andrzeja Nowaka pod tytułem „Upadanie i powstawanie (1673–1763)”, organizowaną przez Wydawnictwo Biały Kruk oraz Zarząd Regionu NSZZ „Solidarność” w krakowskiej Sali „Sokoła”. W programie znalazły się: recital Jana Pietrzaka, recytacja Haliny Łabonarskiej oraz wykłady prof. Wojciecha Roszkowskiego, Rafała Ziemkiewicza i samego autora. Wydarzenie transmitowane na kanale Biały Kruk TV, przyciąga uwagę jako przykład redukcji polskiej historii do poziomu świeckiego spektaklu.
Portal Tygodnik Powszechny (21 listopada 2025) promuje film norweskiego reżysera Daga Johana Haugeruda pt. „Seks” jako rzekomo odważną i wyzwalającą opowieść o „szczerości” w relacjach międzyludzkich. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejną próbą normalizacji grzechu i rozkładu moralnego pod płaszczykiem artystycznej „głębi”.
Rozkład modernistycznej wyobraźni: Eliza Kącka i duchowa pustka współczesnej literatury
Portal „Tygodnik Powszechny” (18 listopada 2025) prezentuje zbiór scenek autorstwa Elizy Kąckiej – rzekomo su…
Kult celebrycki w świątyni sztuki: współczesna «Ophelia» jako symptom kryzysu
„Fanki pozują w holu muzeum przed reprodukcją obrazu «Ophelia» Friedricha Heysera” – relacjonuje Tygodnik Powszechny, opi…
Portal „Tygodnik Powszechny” (18 listopada 2025) promuje wystawę „MONOCHROM. WSZYSTKIE KOLORY TĘCZY” w krakowskim Muzeum Fotografii, gloryfikującą techniczne eksperymenty z XIX i XX wieku jako rzekome „kruche przedmioty niosące ślady czasu”. Kurator Wojciech Nowicki przedstawia ponad 300 fotografii – od dagerotypów po ambrotypie – jako „relikwie” procesu twórczego, stawiając na równi dzieła uznanych fotografów z anonimowymi, „technicznie nieudanymi” obrazami. Artykuł Jacka Tarana wychwala tę „przewrotną” ekspozycję za ukazanie „aberracji dzisiejszej doskonałości” fotografii cyfrowej. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem modernistycznego bałwochwalstwa materii, gdzie techniczny fetysz zastępuje metafizyczne piękno.
