Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) przedstawia program festiwalu Boska Komedia jako „panoramę trendów” współczesnego teatru, wymieniając spektakle Mai Kleczewskiej, Agnieszki Szpili oraz „wydarzenie specjalne” Florentiny Holzinger. W całym tekście brak jakiejkolwiek refleksji nad duchowym niebezpieczeństwem uczestnictwa w przedsięwzięciach sprzecznych z katolicką moralnością i koncepcją sztuki.
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) prezentuje recenzję filmu „Left-Handed Girl. To była ręka… diabła!” tajwańskiej reżyser Shih-Ching Tsou, współpracowniczki kontrowersyjnego reżysera Seana Bakera. Artykuł wychwala „bakerowski” styl obrazu, który przez dziecięcy pryzmat ukazuje „drapieżną rzeczywistość” tajwańskiego nocnego targu, gdzie leworęczna dziewczynka I-Jing zmaga się z „konserwatywną hipokryzją” rodziny.
Portal „Tygodnik Powszechny” (2 grudnia 2025) relacjonuje życiorys Kazimierza Wajdy, współtwórcy radiowego duetu Szczepcio i Tońcio. Artykuł pomija jednak kluczowy kontekst: promocję płytkiej rozrywki oderwanej od katolickiego porządku moralnego.
Jon Fosse dla dzieci: duchowa pułapka w modernistycznych opowiastkach
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) przedstawia książki Jona Fossego – norweskiego noblisty – jako wartościową lekturę dla…
Tygodnik Powszechny z 2 grudnia 2025 prezentuje album „Powrót pogubionych rzeczy. Fotoopowieść o Wisławie Szymborskiej” jako „ciepłą i starannie skomponowaną” historię życia poetki. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem budowania świeckiego kultu jednostki, gdzie biografia artysty zastępuje hagiografię świętych, a prywatne dramaty moralne przedstawiane są jako wzorce do naśladowania.
Portal Więź.pl (2 grudnia 2025) publikuje esej Agnieszki Budnik pt. „A jeśli jesteśmy sumą naszych przyjaźni?”, będący częścią cyklu „Kultura stroty, kultura (nie)zgody”. Autorka, powołując się na francuskiego filozofa Geoffroy’a de Lagasnerie, rozwija tezę o przyjaźni jako „azylu daru” w „świecie transakcji”, twierdząc, że relacje pozarodzinne stanowią prawdziwą „tkankę życia”. W tekście nie ma ani jednego odniesienia do nadprzyrodzonego charakteru ludzkich relacji, co stanowi symptom głębokiego kryzysu współczesnej mentalności.
Portal Tygodnik Powszechny (1 grudnia 2025) donosi o telewizyjnej rejestracji spektaklu Wycinka Holzfallen Thomasa Bernharda w reżyserii Krystiana Lupy, wznowionego po dekadzie „niebytu”. Przedstawienie okrzyknięte „arcydziełem” i „triumfem polskiego teatru” ukazuje wiedeńską bohemę artystyczną jako zbiorowisko „przeżartych samouwielbieniem figur”, prowadzących „grę pozorów” wobec nieuchronnego upadku swego środowiska. Autor zachwyca się „bezlitosnym, ostrym spojrzeniem na artystyczne i intelektualne elity”, widząc w spektaklu uniwersalną diagnozę współczesnej kultury.
Portal Więź.pl w wywiadzie z Tomaszem Stawiszyńskim promuje jego książkę „Ćwiczenia z dysonansu”, prezentującą pseudofilozoficzną wizję duchowości opartą na relatywizmie poznawczym i subiektywizacji sacrum. „Wyszedłem poza binarny układ +wierzący – niewierzący+” – deklaruje autor, forsując tezę o rzekomej możliwości równoległego istnienia sprzecznych systemów metafizycznych. Artykuł całkowicie pomija katolicką naukę o obiektywnej prawdzie objawionej, redukując religię do psychologicznego narzędzia radzenia sobie z „tragizmem życia”.
Portal „Więź.pl” w artykule z 29 listopada 2025 roku przedstawia fragment biografii Milana Kundery autorstwa Florence Noiville, gloryfikujący pisarza jako „niepowtarzalnego” obserwatora ludzkiej natury, łączącego „wesolość i melancholię”. Opis ten, podszyty estetyzacją nihilizmu, stanowi jaskrawy przykład duchowego bankructwa współczesnej kultury, odciętej od nadprzyrodzonej perspektywy katolickiej.
Portal Opoka informuje o wystawie „Namalować katolicyzm od nowa” w podziemiach katedry św. Floriana w Warszawie, prezentującej 20 współczesnych interpretacji Bożego Narodzenia. Kurator dr Dariusz Karłowicz z Teologii Politycznej chwali rosnący zasięg projektu planowanego na 21 lat, mającego „ożywić zamierającą tradycję zachodniego malarstwa sakralnego”. Artyści jak Jarosław Modzelewski przyznają, że próbują „przebić się przez komercyjny szum” świąt, redukując tajemnicę Wcielenia do schematu „matki, ojca i dziecka w najprostszej postaci”. Wystawie towarzyszyły wykłady m.in. ks. prof. Waldemara Chrostowskiego oraz wydanie kalendarza na 2026 rok.
