Portal eKAI chwali się VII edycją Ekumenicznej Szkoły Biblijnej w Łodzi, prezentując ją jako owoc dialogu i wspólnoty. W rzeczywistości jest to publiczny akt buntu przeciwko Królewstwu Chrystusowemu i zaprzeczenie wyłączności Kościoła Katolickiego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (nr 31/2026) publikuje artykuł Michała Walkiewicza poświęcony zagranicznej recepcji twórczości Andrzeja Wajdy. Autor chwali wpływ reżysera na Scorsese’a, Coppolę, Bergmana, Kurosawę oraz laureatów Oscara. Tekst redukuje sztukę do kwestii warsztatu, inspirujących „Hollywood” i festiwale. Całkowicie pomija wymiar nadprzyrodzony, cel zbawienia dusz i panowanie Chrystusa Króla nad kulturą. To jaskrawy dowód na to, że struktury posoborowe oddały kulturę światu, zamiast ją uświęcać.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Zuzanny Radzik, w którym autorka, nawiązując do „Protestu” Zofii Kossak-Szczuckiej z 1942 roku, konstruuje równoległość między historycznym antysemityzmem a współczesnym lękiem Ukraińców w Polsce. Redaktorka, teolog feministyczny, redukuje misję Kościoła do reagowania na nastroje społeczne i zwalczania uprzedzeń, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar wiary i konieczność panowania Chrystusa Króla. To jest dowodem na to, że struktury posoborowe zamieniły Ewangelię w program polityczno-społeczny.
Portal Tygodnik Powszechny, organ główny polskiej inteligencji posoborowej, relacjonuje z retrospektywy Andrzeja Wajdy na Krakowskim Festiwalu Filmowym, chwaląc film „Człowiek z marmuru” za głębię psychologiczną i historyczną. Redaktorka Monika Ochędowska, powołując się na Homera i Wita Szostaka, redukuje prawdę o człowieku do „kłębu wersji siebie”, a historię do konspiracji milczenia, całkowicie pomijając Boga, grzech i zbawienie. To jest kwintesencja apostolatu kulturalnego sekty posoborowej: naturalizm zamaskowany na duchowość.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje wywiad z profesor Katarzyną Adamalą, twórczynią syntetycznych komórek SpudCell, prezentując redukcję życia do złożonych reakcji chemicznych jako postęp naukowy. Redakcja catholicznego tygodnika nie zadaje ani jednego pytania o duchową naturę człowieka, o granicach ingerencji w dzieło Stwórcy, ani o odpowiedzialności moralnej za tworzenie sztucznych organizmów. To jest jawne świadectwo, że organy neokościoła pełnią funkcję propagatorów naturalizmu i gnozy, a nie strażników wiary.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję Macieja Szklarczyka książki Nadii Terranovej „Wszędzie widzę morze”. Redaktor kierownika działu korekty opisuje opowieść o dziewczynce Tatú, która pamięcią wakacji u babci ratuje się przed szarością zimy i tęsknotą za bliskością. Morze staje się metaforą uzdrawiającej pamięci rodzinnej i nośnikiem baśni o piratach, które maskują historię porzucenia. Recenzent chwali strukturę narracyjną, ilustracje Sereny Mabilii i nostalgiczny klimat. Artykuł, pozornie literacki, demaskuje całkowitą naturalizację przekazu w piśmie twierdzącym się katolickim: zbawienie zastępuje tu wyobraźnią, a łaska – ludzką bliskością.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje reportaż poświęcony zaburzeniu osobowości borderline, ukazując historie trzech kobiet, które w psychoterapii dialektyczno-behawioralnej, farmakoterapii i praktykach uważności szukają stabilizacji emocjonalnej. Artykuł, pozbawiony jakiejkolwiek perspektywy nadprzyrodzonej, redukuje ludzkie cierpienie do dysfunkcji neurologicznych i traum, oferując zamiast sakramentów lekarstwa i techniki relaksacyjne, co jest dowodem totalnej apostazji struktur posoborowych od misji zbawienia dusz.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł Jakuba Puchalskiego, w którym autor porównuje polskie festiwale muzyki klasycznej, traktując je jako produkty konsumpcyjne rivalizujące o uwagę słuchacza. Tekst skupia się na aspektach logistycznych, finansowych i artystycznych, całkowicie pomijając wymiar sakralny muzyki oraz panowanie Chrystusa Króla nad kulturą.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o projekcie „Panowie, gadamy!” oraz raporcie „Męstwo”, promując wizję męskości opartą na psychoterapii, grupach wsparcia i relatywizacji tradycyjnych ról. Artykuł pomija w całości perspektywę nadprzyrodzoną, redukując człowieka do bytu psychologiczno-społecznego.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje rozmowę z Agatą Sikora. Eseistka diagnozuje kryzys więzi społecznych u pokolenia milenialsów. Wina ma leżeć na neoliberalnej ideologii, która zredukowała człowieka do przedsiębiorcy. Sikora chwali angielską szkołę podstawową za „sprawiedliwość naprawczą” i wsparcie emocjonalne przy żałobie po psie. Przytacza Rebeccę Solnit o samoorganizacji w katastrofach. Wniosek: potrzebna jest polityka oparta na wspólnocie, a nie na rywalizacji.
To czysty naturalizm pelagiański, który udaje chrześcijańską miłosierdzie, odrzucając źródło łaski – Chrystusa Króla.
