Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje obchody Dnia Życia Konsekrowanego w archikatedrze białostockiej pod przewodnictwem „biskupa pomocniczego” Henryka Ciereszki. W homilii pełnej modernistycznych frazesów „bp” Ciereszko określił życie konsekrowane jako „czytelny znak ofiarowania się Bogu”, pomijając fundamentalną prawdę, iż po 1958 roku wszystkie zgromadzenia zakonne przeszły apostazję poprzez akceptację soborowych herezji.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje wystąpienie „biskupa” Andrzeja Jeża podczas obchodów Światowego Dnia Życia Konsekrowanego w Tarnowie. „Pasterz” diecezji nawoływał osoby konsekrowane do „twórczej obecności” w świecie i niepoddawania się „pokusie wycofania”. W całym przemówieniu nie padło ani jedno odwołanie do nadprzyrodzonego celu życia zakonnego – uświęcenia duszy i oddawania czci Bogu przez ściśle określone konstytucje zakonne.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje wystąpienie „biskupa” Krzysztofa Włodarczyka w bydgoskiej kaplicy klarysek, gdzie podczas święta Ofiarowania Pańskiego stwierdził: „Wołamy o czyste serca, by widzieć Boga. Potrzebny jest dobry wzrok, by zauważać rzeczy ważne”. Choć słowa brzmią pobożnie, ich treść teologiczna jest pusta jak świeca bez płomienia.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje uroczyste gratulacje, jakie „abp” Tadeusz Wojda – nominalny przewodniczący Konferencji „Episkopatu” Polski – skierował do „bp” Krzysztofa Zadarki z okazji „mianowania” go „biskupem koszalińsko-kołobrzeskim”. W liście pełnym modernistycznej nowomowy czytamy m.in.: „Niech posługa biskupia będzie czasem okazywania bliskości, miłości, wrażliwości i uważności wobec wiernych”.
Biuro Prasowe Archidiecezji Warszawskiej relacjonuje obchody Dnia Życia Konsekrowanego w święto Ofiarowania Pańskiego, podczas którego osoby określane mianem „sióstr zakonnych”, „ojców i braci zakonnych” oraz przedstawiciele instytutów świeckich zgromadzili się w warszawskiej Archikatedrze. Ceremonii przewodniczył „biskup” Michał Janocha, zaś „metropolita warszawski” Adrian Galbas wygłosił przemówienie pełne teologicznych nieścisłości i modernistycznych frazesów.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje 37. Pielgrzymkę Parlamentarzystów na Jasną Górę, przedstawiając ją jako wydarzenie duchowe, podczas którego dziękowano za wprowadzenie do kaplicy sejmowej obrazu Tomasza Morusa oraz modlono się za Ojczyznę. „Módlcie się za Ojczyznę” – miał nawoływać ks. Andrzej Sikorski, „kapelan parlamentarzystów”, podczas gdy uczestnicy deklarowali potrzebę „przełamania serc” i walki z demoralizacją. W tonie narracji dominuje próba przedstawienia struktur władzy państwowej jako zorientowanych na wartości chrześcijańskie.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje obchody święta Ofiarowania Pańskiego w katedrze legnickiej, podczas którego „biskup” Andrzej Siemieniewski przewodniczył zgromadzeniu osób tzw. konsekrowanych. W opisie ceremonii rzuca się w oczy całkowite pominięcie nadprzyrodzonego charakteru życia zakonnego na rzecz naturalistycznej wizji „czynienia dobra”.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje wizytę „biskupa” Jana Piotrowskiego u „sióstr bernardynek” w Świętej Katarzynie, przedstawiając modernistyczną parodię święta Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny jako „Ofiarowanie Pańskie”. Współkoncelebrantami byli m.in. „ks.” Zygmunt Nocoń i „ks.” Jarosław Majka, co stanowi jawną imitację kapłaństwa katolickiego.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje wydanie trzytomowego albumu „Bogu na chwałę. Kościoły i kaplice archidiecezji przemyskiej” pod egidą modernistycznych struktur okupujących Watykan. „Arcybiskup” Adam Szal nazwał dzieło „perłą” rodzącą się w „bólu” wieloletnich prac fotograficznych i redakcyjnych, pomijając całkowicie nadprzyrodzony cel świątyń katolickich.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje wizytę delegacji górali z Ludźmierza u „kardynała” Grzegorza Rysia w krakowskim Domu Arcybiskupów. Ceremonia wręczenia kopii figury „Matki Bożej Ludźmierskiej” – określonej jako „Piękna Madonna” – stała się pretekstem do serii teologicznych nieścisłości i modernistycznych ogólników. Wypowiedź „kardynała” Rysia pełna jest emocjonalnych uniesień pozbawionych dogmatycznej treści, co stanowi symptomatyczny przykład duchowej pustki posoborowej pseudopobożności.
