Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) przedstawia artykuł Michała Kuźmińskiego zatytułowany „Bądźmy dumni z WOŚP, ale pamiętajmy też, że milknie Wielka Orkiestra Światowej Pomocy”. Autor opisu…
Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) publikuje list czytelnika Tomasza, który określa siebie jako „mężczyznę religijnego”, celebrującego 30-letni związek homoseksualny z „mężem” Pawłem. Autor powołuje się na anglikańską pseudosakralizację w Brighton (2015), filozofię Julii Kristevej, Alaina Badiou oraz Bernarda-Henri Lévy’ego, by dowodzić trwałości „miłości romantycznej” między osobami tej samej płci. Redakcja w dopisku łagodzi ton, wskazując na „kryzys dominujących narracji kulturowych”, nie kwestionując jednak samej istoty bluźnierczego przekazu.
Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) relacjonuje decyzję unijnej agencji żywnościowej, która zatwierdziła oficjalne oświadczenie zdrowotne dla owoców kiwi: „przyczynia się do prawidłowej pracy jelit poprzez zwiększenie częstotliwości wypróżnień”. Artykuł z subtelną ironią opisuje biurokratyczne zabiegi eksporterów, którzy przez 15 lat walczyli o ten „elitarny przywilej”, porównując go z innymi absurdami regulacyjnymi – od gumy z mocznikiem po amerykańskie batalie o mleko w szkołach. Autor, Paweł Bravo, snuje przy okazji rozważania o zimowej melancholii i proponuje sałatkę z fenkuła i pomarańczy jako remedium na „odmrożenia duchowe”.
Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) przedstawia problematykę odurzania kobiet substancjami psychoaktywnymi w kontekście klubów nocnych i przestrzeni publicznej. Artykuł koncentruje się na aspektach technicznych wykrywania narkotyków, testach „Check Your Drink” oraz inicjatywach typu „Angel Shot”, całkowicie pomijając teologiczną i moralną istotę zjawiska.
Portal Tygodnik Powszechny (20 stycznia 2026) relacjonuje analizę politologa Petera D. Feavera dotyczącą drugiej kadencji Donalda Trumpa. Artykuł koncentruje się na militarystycznych posunięciach administracji amerykańskiej – od nielegalnej inwazji na Wenezuelę po groźby aneksji Grenlandii – przedstawiając je jako przejaw „imperializmu na sterydach”. Feaver wskazuje na brak reakcji międzynarodowej jako czynnik zachęcający Trumpa do eskalacji ryzyka, jednocześnie pomijając moralną ocenę tych działań w świetle prawa naturalnego i katolickiej nauki społecznej.
Oś północ–południe: nowa architektura świeckiego niepokoju
Portal „Tygodnik Powszechny” (20 stycznia 2026) relacjonuje geopolityczne rozterki Polski wobec amerykańskiego odwrotu z Europy, proponują…
Urojenia postmodernizmu: jak relatywizm niszczy zdolność rozumienia symboli
„Osoba B wyciągnęła z całej wypowiedzi jedynie ‘zniewagę symboliczną’ dokonaną przy pomocy użycia słowa ‘pies’, które zint…
Portal Vatican News (20 stycznia 2026) relacjonuje atak uzbrojonych band na „kościoły” w nigeryjskim stanie Kaduna, gdzie porwano ponad 160 osób podczas pseudo-liturgii. Doniesienia wskazują na systematyczną eskalację przemocy wobec wyznawców Chrystusa w regionie, gdzie w 2025 roku zamordowano 3490 chrześcijan. Artykuł jednakże pomija istotę problemu: całkowitą utratę nadprzyrodzonej ochrony przez społeczności poddające się modernistycznej apostazji posoborowego antykościoła.
Portal Opoka relacjonuje wypowiedź Kai Kallas, szefowej dyplomacji Unii Europejskiej, dotyczącą strategicznego znaczenia Grenlandii. W trakcie debaty w Parlamencie Europejskim Kallas stwierdziła, że „Grenlandia należy do jej mieszkańców i żadne groźby ani cła tego nie zmienią”, odnosząc się do gróźb byłego prezydenta USA Donalda Trumpa dotyczących przejęcia wyspy. Unia zapowiada podwojenie finansowego wsparcia dla Grenlandii do 530 mln euro, podkreślając rosnącą rywalizację z Rosją i Chinami w Arktyce. Kallas zapewniła też o obecności wojskowej UE i NATO w regionie, nazywając Arktykę „nowym teatrem strategicznym”.
Portal Opoka informuje o wypowiedzi Wołodymyra Zełenskiego, który podczas rozmowy z dziennikarzami przez komunikator WhatsApp zaapelował o utworzenie wspólnych sił zbrojnych Ukrainy i Europy liczących do trzech milionów żołnierzy. Ukraiński przywódca argumentuje, że „Europa to osobny kontynent, który powinien dysponować własną, silną armią”, przy jednoczesnym deklarowanym braku zamiaru ograniczania roli NATO. Jako uzasadnienie podaje rosyjskie plany zwiększenia liczebności armii do 2,5 mln żołnierzy do 2030 roku, proponując wymianę technologiczną z wykorzystaniem ukraińskiego doświadczenia w zakresie uzbrojenia. Artykuł przemilcza jednak kluczowy wymiar tej militarnej utopii – jej całkowite oderwanie od nadprzyrodzonego porządku ustanowionego przez Chrystusa Króla.
