Marcin Żyła na łamach „Tygodnika Powszechnego” (3 kwietnia 2026 r.) snuje wizję kosmicznego „ratunku” dla współczesnego świata, upatrując go w powrocie człowieka na Księżyc w ramach misji Artemis II. Autor, przywołując historyczny lot Apollo 8 i słynne zdjęcie „wschodu Ziemi”, sugeruje, że technologiczne osiągnięcia i budowanie baz na innych…
Artykuł Michała Okońskiego z portalu „Tygodnik Powszechny” (3 kwietnia 2026) relacjonuje wydarzenia z Placu św. Marii Magdaleny w Krakowie, gdzie grupa osób pod przewodnictwem Barbary Nowak modliła się o „prawdziwe przywództwo duchowe” w obliczu rzekomych herezji „kardynała” Grzegorza Rysia i polskiego „Episkopatu”. Publicysta, analizując spór wokół listu „biskupów” na…
Portal Tygodnik Powszechny (8 października 2025) informuje o przyznaniu Nagrody Nobla w dziedzinie chemii Susumowi Kitagawie, Richardowi Robsonowi i Omarowi M. Yaghi za opracowanie metaloorganicznych sieci porowatych (MOF). Autor przedstawia te materiały jako rewolucyjne narzędzia do oczyszczania wody, przechwytywania dwutlenku węgla czy pozyskiwania wody z powietrza, wychwalając „elastyczność” i „programowalność” MOF-ów. Tekst emanuje kultem ludzkiego geniuszu oderwanego od moralnego i teologicznego kontekstu.
Portal Tygodnik Powszechny (8 października 2025) relacjonuje nominację Sarah Mullally na „arcybiskupkę” Canterbury – pierwszą kobietę obejmującą tę funkcję w sekcie anglikańskiej. Autorka artykułu podkreśla „historyczny” charakter wydarzenia, wskazując na świecką karierę Mullally jako pielęgniarki, jej samookreślenie się jako feministki oraz „teologiczny liberalizm”. W kontekście Wspólnoty Anglikańskiej, która ma liczyć 85 milionów członków, nowa „arcybiskupka” ma być symbolem „zmiany znaczącej” i „nowej ery”, pomimo sprzeciwu konserwatywnych grup. Artykuł nie zawiera żadnej krytyki teologicznej tego precedensu, przedstawiając go jako neutralny fakt społeczny.
Portal „Tygodnik Powszechny” (8 października 2025) relacjonuje wyniki I etapu XIX Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina, wskazując na eliminację pianistów o wybitnej wrażliwości muzycznej – takich jak Mateusz Dubiel czy Yu-Ang Fan – na rzecz wykonawców nastawionych na techniczną biegłość. Autor Jakub Puchalski krytykuje system jurorski oparty na arytmetycznej średni punktów, który prowadzi do przypadkowych decyzji i marginalizuje interpretacyjną głębię. Wśród zakwalifikowanych wyróżnia włoskiego pianistę Gabriele Stratę jako „największego myśliciela i architekta tego Konkursu”.
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) prezentuje sylwetkę amerykańskiego poety Forresta Gandera jako wzorzec „ekologii bliskości”, gloryfikując jego dzieła pełne „geologicznej pamięci” i „mineralnych inspiracji”. Artykuł Julii Fiedorczuk kreuje Gandera na nauczyciela mającego leczyć współczesną alienację od przyrody, podczas gdy w istocie propaguje on subtelną formę naturalistycznej idolatrii.
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) przedstawia filozofię Byung Chul Hana jako remedium na wypalenie współczesnego człowieka, gloryfikując jego koncepcje „zaniechania”, „vita contemplativa” i krytykę „społeczeństwa osiągnięć”. Artykuł Maxa Cegielskiego kreuje koreańskiego myśliciela na duchowego przewodnika dla „wypalonego prekariatu”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar ludzkiego cierpienia i fałszując perspektywę prawdziwego odpoczynku w Bogu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) prezentuje wywiad z chilijskim pisarzem Alejandro Zambrą, gloryfikujący literaturę jako przestrzeń „oporu” przeciwko władzy, dyktaturze i współczesnemu „światu gówien”. Zambra, wychowany w Chile czasów Pinocheta, kreśli wizję literatury jako narzędzia emancypacji z ojcostwa, historii i języka, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego istnienia. Jego pochwała „niepewności” i „ambiwalentności” jako fundamentów wolności stanowi klasyczny przejaw modernistycznej herezji, potępionej przez św. Piusa X w dekrecie *Lamentabili sane exitu*.
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) przedstawia Tima O’Briena jako „jednego z najważniejszych literackich kronikarzy wojny w Wietnamie”, gloryfikując jego „pisarską samoświadomość” i „grę liryzmu i chłodu”. Artykuł akcentuje rzekomy „kompozycyjny kunszt” autora w ukazywaniu żołnierskich traum, bagatelizując przy tym fundamentalne zasady katolickiej etyki wojennej i redukując ludzkie cierpienie do estetycznego ornamentu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) prezentuje zbiór miejskich impresji Elizy Kąckiej, ukazujących Warszawę jako przestrzeń egzystencjalnej pustki, gdzie ludzkie relacje redukują się do powierzchownych kontaktów, a duchowe poszukiwania – do modernistycznej mgły pozbawionej nadprzyrodzonej perspektywy.
