Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje artykuł Marcina Kędzierskiego, w którym ten twierdzi, że podział na prawicę i lewicę upadł, a politykę decydują estetyka i media, w szczególności Krzysztof Stanowski. Autor chwali Krzysztofa Bosaka jako „męża stanu zdrowego rozsądku”, pomijając całkowicie panowanie Chrystusa Króla. To jest manifest naturalizmu politycznego.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje rozmowę z ginekologiem Marzeną Dębską, w której menopauza staje się pretekstem do propagowania wizji człowieka zredukowanego do funkcji biologicznych i potrzeb psychicznych. Artykuł milczy o Bogu, o sakramencie małżeństwa i o sensie cierpienia, oferując zamiast tego hormony jako ratunek dla relacji, a rozwód jako ostateczną opcję wolności.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje koncert Taco Hemingwaya na Stadionie Narodowym. Autorka opisuje zjawisko „Chłopaki niech płaczą” jako manifest przeciw kulturze „macza”. Artykuł chwali rapera za promowanie terapii, czytania książek i odstawiania od mediów społecznościowych. Porównuje bohatera płyty „Latarnie wszędzie dawno zgasły” do Wokulskiego z Lalki. Kończy się sceną przy aptece, gdzie fani krzyczą nazwę leku na kac. Redakcja przedstawia to jako receptę na męską cierpkość.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Zuzanny Radzik. Autorka kwestionuje tradycyjny wizerunek Marji. Twierdzi, że sztuka zredukowała Matkę Bożą do pasywnej dziewczyny. Propaguje wizję „liderki Kościoła” opartą na apokryfach i badaniach Ally Kateusz. Artykuł jest manifestem buntu feministycznego przeciwko Bożemu ustrojowi Kościoła.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje edytorial „ks. Adama Bonieckiego” poświęcony roli sztuki. Autor opowiada o swojej cioci, malarce Imoli, tworzącej portrety za kawałek chleba w obozie koncentracyjnym. Uważa to za dowód siły sztuki w skrajnych warunkach. Tekst przemilcza o Chrystusie, łasce sakramentalnej i zbawieniu wiecznym. Redukuje człowieka do istoty odkrywającej siebie przez estetykę, a nie przez wiarę. To manifest nowoczesnego pelagianizmu i naturalizmu pozbawionego nadprzyrodzonego wymiaru.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje rozważnienie pana Grzegorza Ryś, arcybiskupa krakowskiego, z okazji 46. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej. Tekst opiera się na ewangelicznym wezwaniu do podążania za Krzyżem, lecz natychmiast poddaje je interpretacji wyłącznie antropologicznej, cytując pseudo-encyklikę „Magnifica Humanitas” uzurpatora Leona XIV. Autor twierdzi, że człowieczeństwo rozwijają się „przez ograniczenie”, a krzyż staje się symbolem współczucia, troski i budowania „cywilizacji miłości”. Pomija całkowicie wymiar odkupienczy, sakramentalny i sądowniczy Krzyża Chrystusa. To jest kwintesencja modernizmu: redukcja tajemnicy Zbawienia do pedagogiki naturalistycznego samodoskonalenia.
Portal Tygodnik Powszechny, organ główny polskiej sekty posoborowej, pod płomieniem Michała Okońskiego obala mity debaty o ustawie o zawodzie artysty, by w rzeczywistości uwieńczyć mity naturalizmu. Artykuł redukuje sztukę do terapeutycznego środka przeciw samotności i wypełniacza luk w PKB, całkowicie wykluczając z horyzontu Chrystusa Króla i celów nadprzyrodzonych. To jest manifest apostazji: kultura bez Boga staje się kultem człowieka, a „Tygodnik” – propagatorem nowej religii estetycznej.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł Pawła Brava poświęcony darmowej wodzie kranowej w restauracjach, włoskiej opłacie „coperto” oraz przepisowi na cacio e pepe z dodatkiem skrobi. Tekst, w pozornie lekki i kulinarny sposób, manifestuje głęboki naturalizm, redukując życie człowieka do zaspokajania zmysłów i posłuszeństwa prawu cywilnemu, całkowicie pomijając panowanie Chrystusa Króla nad życiem społecznym i prywatnym.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje premierę filmu Asghara Farhadiego „Historie równoległe”, traktując go jako kontynuację „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego. Recenzentka Anita Piotrowska chwali grę metafor, gwiazdorską obsadę i nawiązania do twórczości mistrza, jednocześnie zauważając ucieczkę w estetyzujące łamigłówki kosztem głębi moralnej. Artykuł pomija całkowicie wymiar nadprzyrodzony, redukując sztukę do gry ludzkich wyobrażeń i manipulatorstwa, co demaskuje duchową próżnię mediów posoborowych.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje rozmowę z Nicola Lagioią, pisarzem uległym estetyce rozpadu. Wywiadowca przedstawia Rzym jako miasto, w którym cynizm wypiera wiarę, a historia redukuje się do cyklu przemocy i korupcji. Pomija się absolutnie panowanie Chrystusa Króla, jedynego lekarstwa na ludzką nędzę. To jest portret świata pozbawionego łaski, w którym zbrodnia i samotność stają się ostatecznym horyzontem sensu.
