Neo-kościelne majaki w dolinie śmierci
Portal Więź.pl (10 stycznia 2026) prezentuje tekst Agaty Kulczyckiej zatytułowany „Szukając nadziei w wąwozie ciemnym jak śmierć”, będący kwintesencją posoborowej duchowej dezorientacji. Autorka – cer…
Portal Więź.pl (10 stycznia 2026) prezentuje tekst Agaty Kulczyckiej zatytułowany „Szukając nadziei w wąwozie ciemnym jak śmierć”, będący kwintesencją posoborowej duchowej dezorientacji. Autorka – cer…
Portal Więź.pl (10 stycznia 2026) prezentuje dyskurs Michała Królikowskiego z książką Krzysztofa Szczuckiego Tyrania praworządności. O potrzebie nowej konstytucji, ukazując głęboki kryzys fundamentów współczesnej myśli politycznej. Choć obaj autorzy przedstawiają się jako antagoniści, ich spór toczy się w ramach tego samego paradygmatu – świeckiego humanizmu oderwanego od katolickich zasad społecznych.
Portal Więź.pl relacjonuje incydent z Minneapolis, gdzie agent federalny ICE trzykrotnie strzelił w głowę Renee Nicole Good – 37-letniej kobiety, która nie zastosowała się do polecenia opuszczenia pojazdu. Donald Trump określił działania ofiary jako „brutalne, umyślne i pełne zaciekłości”, zaś Departament Bezpieczeństwa Krajowego mówi o „akcie terroryzmu domowego”. Całość przedstawiona zostaje jako przejaw „standardów totalitarnych”.
Portal Więź.pl (9 stycznia 2026) relacjonuje skandaliczny incydent w szkole w Kielnie, gdzie nauczycielka zdjęła krzyż ze ściany i wrzuciła go do kosza. Tomasz P. Terlikowski potępia czyn jako „jawną wrogość wobec emocji i przekonań uczniów”, domagając się dyscyplinarnego ukarania sprawczyni. Jednocześnie publicysta ostrzega przed „organizowaniem wieców politycznego sprzeciwu”, twierdząc, że krzyż „ma być znakiem, który łączy”, a nie narzędziem walki politycznej.
Portal Więź.pl (8 stycznia 2026) przedstawia analizę ataku USA na Wenezuelę jako przejaw „nowego reżimu twardej imperialnej polityki”, gdzie „naga siła całkowicie zastąpiła potrzebę instytucjonalnej powściągliwości”. Autor wskazuje na wykorzystanie przez Donalda Trumpa amerykańskiego systemu sprawiedliwości do „zalegalizowania” operacji porwania Nicolása Maduro pod pretekstem walki z narkotykami, podczas gdy rzeczywistym celem miał być dostęp do złóż ropy oraz zastraszenie krajów Ameryki Łacińskiej. Tekst konstatuje erozję prawa międzynarodowego i przewiduje eskalację działań siłowych jako nowego paradygmatu stosunków międzynarodowych.
Portal Więź.pl (8 stycznia 2026) prezentuje wywiad z Ireną Santor jako rzekomo głęboką refleksję egzystencjalną, podczas gdy w istocie mamy do czynienia z manifestem naturalistycznej religii samozadowolenia. Śpiewaczka deklaruje: „Istnienie jest wartością samą w sobie”, co stanowi jawną apostazję od katolickiego porządku nadprzyrodzonego, gdzie życie ludzkie czerpie wartość wyłącznie z relacji do Boga Stwórcy i celu ostatecznego w życiu wiecznym.
W Uroczystość Objawienia Pańskiego 2026 roku, duchowny Grzegorz Ryś związany z posoborowymi strukturami przedstawił tezy stanowiące radykalną kontradykcję wobec niezmiennej doktryny katolickiej. Pod pozorem żarliwości misyjnej kryje się systematyczna destrukcja podstaw wiary, godząca w samą istotę misji Kościoła.
Portal Więź.pl (4 stycznia 2026) prezentuje esej Agnieszki Budnik, który pod pozorem analizy kinematograficznych metafor „nurkowania” i „powierzchni”, wpisuje się w modernistyczną redukcję osoby ludzkiej do czysto naturalistycznej dialektyki. Autorka przeciwstawia rzekomo „pasję nadającą sens” relacjom rzekomo „nadającym kształt”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel człowieka i jego wieczne przeznaczenie.
Portal Więź.pl, utożsamiający się z „personalistycznym spojrzeniem na wiarę”, opublikował hagiograficzny portret nieżyjącego już prof. Andrzeja Paczkowskiego (1926-2026) – historyka specjalizującego się w dziejach Polski Ludowej. Wychwalając go jako „człowieka umiarkowanego”, autor Michał Przeperski kreśli wizję historiografii jako dyscypliny wolnej od „czarno-białych klisz”, hołdującej „kolorowej” wieloznaczności.
Portal „Więź.pl” (7 stycznia 2026) relacjonuje wyniki raportu Klubu Jagiellońskiego oceniającego dwa lata rządów koalicji pod przywództwem Donalda Tuska. Analiza ogranicza się do utylitarnej oceny „polityk publicznych”, całkowicie pomijając ratio iuris katolickiej nauki społecznej. Autorzy konstatują „brak spójnej strategii” i „reformatorskiej ambicji”, wystawiając rządowi ocenę 4,6/10. Wśród rzekomych „sukcesów” wymieniają „konsekwentne wzmacnianie bezpieczeństwa” oraz deregulację, zaś za porażki uznają stan służby zdrowia i finansów publicznych. Całość utrzymana jest w typowo modernistycznym duchu redukcji życia społecznego do technokratycznych wskaźników.